Economics Articles by Dr Varanyu

ขายของราคาถูก จะขายได้มากขึ้นจริงหรือ?

2011-11-11T10:26:00.000-08:00

ท่านผู้อ่านทั่วไปอาจจะเคยทำธุรกิจเล็กๆ ซึ่งนักธุรกิจหรือคนทั่วไปมักจะมีแนวคิดว่าอยากจะขายของให้ได้เยอะ ก็ไม่ยากอะไร เราก็ตัดราคาลดราคาให้ต่ำกว่าคู่แข่ง เท่านั้นก็จะมีลูกค้าหันมาซื้อของกับเรามากขึ้น แล้วเราก็จะได้กำไรเอง ซึ่งไปๆ มาๆ เราก็จะเห็นว่าในสินค้าบางประเภท จะขายตัดราคากันจนเจ๊งกันไปข้างหนึ่ง แล้วก็ปิดท้ายที่ว่าท้่ายสุดไม่มีใครได้อะไร เนื่องจากราคาขายที่ต่ำ แม้ว่าจะมีปริมาณคนซื้อที่เยอะ แต่พอเจอค่าใช้จ่ายแล้ว เช่น ค่าน้ำ ค่าไฟฟ้า เงินเดือน พนักงาน ฯลฯ อาจจะไม่คุ้มกันก็ได้

การตัดราคาขาย เพื่อให้ขายสินค้าได้เป็นจำนวนมากอาจจะไม่ใช่คำตอบของการได้กำไรสูงสุด เนื่องจากค่าใช้จ่ายที่ใช้ในการดำเนินธุรกิจมักจะแปรผันตามปริมาณการขาย เช่น จำนวนพนักงานที่เพิ่มขึ้น ค่าสาธารณูปโภค ในชีวิตจริงมีหลายธุรกิจที่ขายได้จำนวนมาก แต่ทำให้กำไรลดลง

จริงๆ แล้ว กำไรของธุรกิจจะมากหรือน้อย ไม่ได้ขึ้นอยู่กับปริมาณสินค้าที่ขายได้อันเนื่องมาจากการลดราคา แต่การเข้าใจการตั้งราคาที่มีผลกับปริมาณการซื้อต่างหากคือปัจจัยที่ทำให้ธุรกิจได้กำไรสูงสุด ก่อนจะไปต่อ ผมขออธิบายให้ท่านผู้อ่านเข้าใจคำว่า "ความยืดหยุ่นของอุปสงค์ต่อราคา" หรือ Price Elasticity of Demand ก่อนว่าคืออะไร

คำว่า Elasticity คือการตอบสนองของตัวแปรหนึ่ง (เช่น ความต้องการสินค้า หรือ Damand) เมื่ออีกตัวแปรหนึ่งเปลี่ยนแปลงค่า (เช่น ราคา) ถ้าค่า Elasticity มาก ก็แปลว่าตัวแปรหนึ่งมีการเปลี่ยนแปลง จะส่งผลให้อีกตัวแปรหนึ่งมีการเปลี่ยนแปลงมาก พอเติมคำว่า Price หรือราคา กับคำว่า Damand หรืออุปสงค์ (ความต้องการ) เข้าไปหน้าหลังคำว่า Elasticity กลายเป็น Price Elasticity of Demand ก็กลายเป็น ความยืดหยุ่นของอุปสงค์ต่อราคา หรือเป็นการวัดว่าความต้องการสินค้าเปลี่ยนแปลงอย่างไรเมื่อราคาเปลี่ยน

เพื่อความเข้าใจลองดูกราฟข้างล่างนี้ครับ

กราฟนี้เป็นกราฟแสดง Price Elasticity of Demand โดยแกน X คือแกนของความต้องการสินค้าโดยผู้บริโภค (Q) และแกน Y คือแกนราคา (P) หมายความว่าเส้นที่อยู่บนกราฟนี้จะแสดงความสัมพันธ์ระหว่างราคาและปริมาณความต้องการสินค้า จะเห็นได้ว่าในกราฟตัวอย่างนี้มีกราฟ 2 เส้น เส้นบนจะเป็นเส้นที่เขียนว่า High Price Elasticity หรือมีความยืดหยุ่นสูง เส้นล่างเขียนว่า Low Price Elasticity หรือมีความยืดหยุ่นต่ำ

จะเห็นว่ากราฟบนนั้นเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงราคาจาก P1 เป็น P2 ก็จะมีการเปลี่ยนแปลงปริมาณความต้องการจาก C ไป D ซึ่งเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะ ในขณะเดียวกันกราฟล่างนั้นเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงราคาจาก P1 เป็น P2 ก็จะมีการเปลี่ยนแปลงปริมาณความต้องการจาก A ไป B ซึ่งเปลี่ยนไปค่อนข้างน้อย การที่กราฟบนเปลี่ยนแปลงปริมาณความต้องการมากกว่ากราฟล่างทั้งๆ ที่มีการเปลี่ยนแปลงราคาในปริมาณเท่ากัน เราเรียกว่า กราฟบนนั้นมี Price Elasticity of Demand สูงกว่ากราฟล่าง

แปลง่ายๆ คือถ้าสินค้าไหนมีค่า Price Elasticity of Demand ที่สูง นั่นก็คือราคาสินค้าเปลี่ยนนิดเดียว หรือลดราคาเพียงนิดเดียว ความต้องการสินค้าจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก ซึ่งปกติสินค้าที่เข้าข่ายนี้จะเป็น สินค้าที่ไม่มีความจำเป็นกับชีวิตมากนัก หรือสินค้าฟุ่มเฟือย เช่น เสื้อยี่ห้อหรูราคาตัวละ 2,000 บาท แต่หากลดราคาเหลือตัวละ 1,500 บาท จะมีคนมาแห่ซื้อเสื้อยี่ห้อหรูกันมาก ก็คือลดราคาไม่มากแต่จะมีปริมาณยอดขายที่เพิ่มขึ้น ในทางกลับกันหากขึ้นราคาสินค้าเพียงนิดเดียวจะทำให้ปริมาณความต้องการลดลงอย่างมาก

ส่วนสินค้าที่มี Price Elasticity of Demand ที่ต่ำ มักจะเป็นสินค้าที่มีความจำเป็นในชีวิตประจำวัน เช่น อาหารจานเดียว แม้จะมีการลดราคาลงจากจานละ 30 บาท เป็น 20 บาท (โดยที่ปริมาณเท่าเดิม) แต่ปริมาณความต้องการไม่ได้เพิ่มขึ้นมาก เนื่องจากมนุษย์เราปกติทานได้มื้อละจาน การลดราคาลง ไม่ได้ทำให้เราทานข้าวได้เพิ่มขึ้นเป็นสองจาน ในทางกลับกัน หากราคาข้าวเพิ่มขึ้นปริมาณการซื้อก็ไม่ได้ลดลงมาก เนื่องจากมนุษย์เราก็ยังต้องทานอาหารอยู่ดี

ปกติเราวัด Price Elasticity of Demand เป็นตัวเลข ถ้าในทางคณิตศาสตร์ก็คือการหาค่าความชันนั่นเอง ซึ่งเราสามารถหาค่า Price Elasticity of Demand ได้จากสูตร

Ped (ε) = %การเปลี่ยนแปลงของปริมาณความต้องการ / %การเปลี่ยนแปลงของราคา

เช่น ถ้าขึ้นราคาสินค้า 20% แล้วทำให้ขายสินค้าได้ลดลง 10% ดังนั้น Price Elasticity of Demand = -10% / 20% = -0.5

เครื่องหมายลบที่ได้ เป็นเรื่องปกติของ Price Elasticity of Demand เนื่องจากการขึ้นราคาทำให้ demand ลดลง (ไปทิศทางตรงข้ามกันนั่นเอง) ส่วนปริมาณของตัวเลข ถ้า

ε > 1 = Elastic : การเปลี่ยนแปลงราคาจะส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงปริมาณความต้องการในสัดส่วนที่สูงกว่า

ε < 1 = Inelastic : การเปลี่ยนแปลงราคาจะส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงปริมาณความต้องการในสัดส่วนที่ต่ำกว่า

ε = 1 = Unit Elastic : การเปลี่ยนแปลงราคาจะส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงปริมาณความต้องการในสัดส่วนที่เท่ากัน

ซึ่งปัจจัยที่มีผลต่อค่า Price Elasticity of Demand ก็คือ

1. ปริมาณและความใกล้เคียงของสินค้าทดแทน เช่น ถ้าหากมีสินค้าทดแทนได้ง่ายๆ คนก็สามารถเปลี่ยนไปใช้สินค้าทดแทนได้ง่ายขึ้น เวลาขึ้นราคาเล็กน้อย demand อาจจะหายไปเยอะ แปลว่า Price Elasticity of Demand สูงนั่นเอง

2. สัดส่วนของรายได้ที่ใช้จ่ายสินค้านั้น เช่น ยิ่งเราต้องจ่ายสินค้านั้นสูงเมื่อเทียบกับรายได้ของเรา เราก็ยิ่งจะไม่อยากจะซื้อเมื่อมันราคาสูงขึ้น แปลว่า Price Elasticity of Demand สูงนั่นเอง

3. ช่วงเวลา เช่น ยิ่งเวลาผ่านไปมาก คนก็จะยิ่งหาสินค้าทดแทนได้มากขึ้นๆ นั่นแปลว่า เมื่อเวลาผ่านไป Price Elasticity of Demand ก็จะมากนั่นเอง

จากปัจจัยข้างต้น จะเห็นได้ว่าทำไมสินค้าที่มีนวัตกรรมใหม่ๆ ที่ออกมาในช่วงแรกๆ เช่น โทรศัพท์ iPhone จึงตั้งราคาที่สูง เนื่องจากมีสินค้าที่ทดแทนได้น้อย ยังไงก็มีคนนิยมชมชอบและยินดีจ่ายในราคาที่สูง เพราะหากตั้งราคาที่ต่ำก็อาจจะไม่ได้ทำให้รายได้โดยรวมเพิ่มขึ้น (ขายแพงยังไงก็ขายได้อยู่แล้ว จะไปลดราคาทำไม) แต่พอช่วงหลังเริ่มมีคู่แข่งออกมา เช่น Samsung หรือยี่ห้ออื่นๆ ที่มีคุณสมบัติใกล้เคียง ค่า Price Elasticity of Demand จะสูงขึ้น เลยต้องเน้นที่การตั้งราคา เช่น ลดราคาลง จนมีคนไปเข้าแถวซื้อกันอย่างถล่มทลาย

ทีนี้เรามาดูกันว่า Price Elasticity of Demand มีผลต่อกำไรทางธุรกิจกันอย่างไรครับ

จากคำนิยามและตัวอย่างของ Price Elasticity of Demand ที่ได้อธิบายมา จะพบว่าหากเราจะทำธุรกิจ แต่ไม่เข้าใจธรรมชาติ สินค้าที่เราขายอยู่ว่ามี Price Elasticity of Demand สูงหรือต่ำ หรือมีค่าเท่าไหร่ จะทำให้เรายากที่จะได้กำไรสูงสุดครับ

ก่อนจะยกตัวอย่างที่เป็นรูปธรรม สมการที่เราใช้ในการคำนวณรายได้ (Revenue) คือ

Revenue = Price x Quantity

เมื่อ Revenue คือ รายได้, Price คือราคาขาย, Quantity คือปริมาณของสินค้าที่ขายได้

สมมติว่าสินค้าที่ขายมีค่า Price Elasticity of Demand (Ped) เท่ากับ 0.5 จากตัวอย่างที่แล้ว ราคาเปลี่ยน 20% ทำให้ยอดการซื้อ (จำนวนชิ้น) เปลี่ยน 10% และกำหนดให้สินค้าที่ขายมีราคาหน่วยละ 100 บาท โดยปกติมียอดขายวันละ 1,000 ชิ้น ดังนั้นในภาวะปกติ เราจะมีรายได้วันละ

Revenue (R1) = 100 x 1,000 = 100,000 บาท

ถ้าเราอยากให้มีปริมาณการขาย (จำนวนชิ้น) ที่เพิ่มขึ้น ด้วยการลดราคาสินค้าลง 20% กลายเป็น 80 บาท ซึ่งจะทำให้ยอดความต้องการเพิ่มขึ้นเป็น 1,100 ชิ้น ดังนั้นเราจะมีรายได้วันละ

Revenue (R2) = 80 x 1,100 = 88,000 บาท

จากตัวอย่างข้่างต้นจะเห็นได้ว่า แม้เราลดราคาลงเพื่อหวังว่าจะมีปริมาณการซื้อ (จำนวนชิ้น) ที่เพิ่มขึ้น แต่มิได้ทำให้รายได้ของเราเพิ่มขึ้น แต่กลับลดลงเสียอีก นั่นแปลว่าเรากำลังเหนื่อยฟรีครับ

ในทางกลับกัน หากสินค้าเราเป็นสินค้าที่มีค่า Price Elasticity of Demand ที่สูง การลดราคาสินค้าลง แต่ทำให้ปริมาณการซื้อ (จำนวนชิ้น) เพิ่มขึ้น ก็จะทำให้เรามีกำไรที่สูงขึ้นครับ

กรีซ วิกฤติเศรษฐกิจที่แก้ไม่หาย

2011-10-16T09:54:00.000-07:00

EU ต้นกำเนิดวิกฤติเศรษฐกิจโลก

ผู้อ่านทุกท่านคงรู้จักประเทศกรีซในด้านการเป็นต้นแบบของกีฬาโอลิมปิก กรีซเป็นประเทศที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปยุโรป ตอนใต้สุดของคาบสมุทรบอลข่าน มีพรมแดนทางเหนือติดกับประเทศบัลแกเรีย มาซิโดเนีย และแอลเบเนีย มีพรมแดนทางตะวันออกติดกับประเทศตุรกี อยู่ติดทะเลอีเจียนทางด้านตะวันออก ติดทะเลไอโอเนียนและทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทางด้านตะวันตกและใต้ กรีซนับว่าเป็นแหล่งอารยธรรมตะวันตกอันยิ่งใหญ่ และมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ซึ่งกรีซได้แผ่อิทธิพลไปยัง 3 ทวีป และมีนักปรัชญาชื่อดังของโลกจำนวนมาก เช่น โสคราติส เพลโต อริสโตเติล เป็นต้น

กรีซเป็นหนึ่งในประเทศสมาชิกสหภาพยุโรป (European Union, EU) มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523 ซึ่งการเป็นสมาชิกสหภาพยุโรปนั้นหมายถึงประเทศสมาชิกทั้ง 27 ประเทศมีข้อตกลงความร่วมมือในทางเศรษฐกิจ เพื่อให้เกิดตลาดเดียว เป็นการเพิ่มความสามารถในการแข่งขันของประเทศสมาชิกโดยรวม ซึ่งจะเป็นการยกเลิกพรมแดนทางเศรษฐกิจ รวมไปถึงการเคลื่อนย้ายแรงงาน (ประชาชนในประเทศสมาชิกสามารถไปทำงานในประเทศใน EU ได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาติทำงาน) การเคลื่อนย้ายทุน การศึกษา (ค่าเรียนของนักเรียนในประเทศสมาชิก EU จะเท่ากับนักเรียนในประเทศ ทำให้มีนักเรียนในประเทศสมาชิก EU ไปเรียนที่อังกฤษกันมาก เพราะว่าค่าเรียนเท่ากับนักเรียนอังกฤษ) ที่น่าสนใจคือประเทศสมาชิกใน EU จะใช้สกุลเงินเดียวกันคือ EU นั่นหมายถึงสหภาพยุโรปจะเป็นเป็นผู้กำหนดอัตราแลกเปลี่ยน และอัตราดอกเบี้ย ให้กับเงินสกุล EU นี้

จากข้างต้นแปลว่าประเทศสมาชิกใน EU ยังคงมีรัฐบาลเป็นของตนเอง และมีการบริหารจัดการเรื่องต่างๆ ได้เอง เว้นแต่จะสูญการควบคุมในด้านอัตราแลกเปลี่ยน และอัตราดอกเบี้ย ที่ต้องมาจากสหภาพยุโรปเท่านั้น ว่ากันง่ายๆ คือรัฐบาลในประเทศสมาชิกจะเหลือเครื่องมือบริหารเศรษฐกิจเพียงเครื่องมือเดียวนั่นก็คือนโยบายการคลัง (ผ่านการเก็บภาษี และการใช้จ่ายงบประมาณของภาครัฐ) ส่วนนโยบายการเงิน (อัตราแลกเปลี่ยน และดอกเบี้ย) สหภาพยโรปจะเป็นผู้กำหนด เนื่องจากเชื่อว่าการใช้สกุลเงินยูโรร่วมกันจะทำให้สกุลเงินยูโรเป็นสกุลเงินที่มาถ่วงดุลอำนาจของเงินเหรียญสหรัฐ

ซึ่งมีหลายคนแย้งว่าจะทำได้อย่างไร ในเมื่อการกำหนดอัตราดอกเบี้ยและอัตราแลกเปลี่ยน รัฐบาลในประเทศสมาชิกไม่สามารถควบคุมได้ เวลาเกิดปัญหาเศรษฐกิจในประเทศที่จำเป็นต้องลดค่าเงิน หรือลดดอกเบี้ย รัฐบาลจะไม่มีกลไกในการแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจ ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าการมีเพียงนโยบายการคลังนั้นเพียงพอหรือไม่ แปลง่ายๆ คือ รัฐบาลทำได้เพียงแค่เพิ่มหรือลดภาษี กับเพิ่มการใช้จ่ายของรัฐในการกระตุ้นเศรษฐกิจเท่านั้น แต่ไม่สามาถลดค่าเงินเพื่อทำให้สินค้าที่ผลิตในประเทศถูกลงเมื่อเทียบกับประเทศคู่ค่าได้ ซึ่งปัญหานี้สหภาพยุโรปโดยคณมนตรีคลังได้กำหนดเกณฑ์ไว้คือ ประเทศสมาชิกใหม่ EU จะเข้าร่วมยูโรโซนเมื่อใดนั้น มิได้มีการกำหนดกรอบเวลาไว้อย่างชัดเจน อย่างไรก็ดี สนธิสัญญาว่าด้วยการจัดตั้งสหภาพยุโรป (Treaty of European Union หรือที่เรียกว่า Maastricht Treaty) ได้กำหนดเงื่อนไขไว้อย่างชัดเจนสำหรับการเข้าเป็นสมาชิกยูโรโซน (กล่าวคือ มาใช้เงินสกุลยูโร)

เงื่อนไขที่สนธิสัญญาดังกล่าวกำหนดไว้ มีดังนี้
1) สามารถรักษาเสถียรภาพราคา (อัตราเงินเฟ้อสูงกว่าค่าเฉลี่ยของสมาชิกที่มีอัตราเงินเฟ้อต่ำที่สุด 3 ลำดับแรกไม่เกิน 1.5% )
2) มีระบบการคลังสาธารณะที่ยั่งยืน (ขาดดุลงบประมาณได้ไม่เกิน 3% ของ GDP และหนี้สาธารณะไม่เกิน 60% ของ GDP)
3) มีการคงระดับอัตราแลกเปลี่ยนอย่างมีเสถียรภาพ และกำหนดอัตราดอกเบี้ยระยะยาวที่ใกล้เคียงกัน

จะเห็นได้ว่าเกณฑ์ดังกล่าวได้ทำการสกรีนประเทศที่ไม่มีความพร้อมที่จะใช้เงินสกุลยูโรออกไป เพื่อเป็นการแน่ใจว่าการใช้เงินสกุลดังกล่าวร่วมกันจะไม่เกิดปัญหาในภายหลัง เนื่องจากประเทศที่จะใช้สกุลเงินยูโรนั้นมีลักษณะความพร้อมทางเศรษฐกิจ และนโยบายที่ใกล้เคียงกัน

นั่นคือสมมติฐานที่สหภาพยุโรปได้คิดไว้ แต่ชีวิตจริงไม่ได้ง่ายแบบนั้นครับ

กรีซขาดดุลงบประมาณพุงปลิ้น

ในหน้าที่แล้วได้พูดถึงเงินสกุลยูโร ที่กรีซได้เริ่มใช้เงินสกุลยูโรหลังประเทศสมาชิกที่พร้อมกว่าถึง 2 ปี (เงินยูโรได้ประกาศใช้ตั้งแต่ 1 มกราคม 2544 โดยกรีซได้ใช้เงินสกุลยูโรในเดือนมกราคม 2546) แต่จนปัจจุบันบางประเทศที่มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่อย่างอังกฤษ ยังไม่ยอมใช้เงินยูโรเป็นเงินสกุลหลักของประเทศ ซึ่งนับได้ว่าเป็นการมองการณ์ไกลอย่างยิ่ง ผมจะอธิบายทีหลังครับว่าทำไม

กรีซเป็นหนึ่งในประเทศจุดอ่อนของสหภาพยุโรป อันเห็นได้จากการประสบปัญหาการขาดดุลงบประมาณมาโดยตลอด ทั้งการลงทุนในการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ในปี 2004 (ปี พ.ศ. 2547) และการใช้จ่ายองรัฐอื่นๆ ว่ากันง่าย คือเก็บภาษีไม่เข้าเป้า เมื่อเทียบกับเงินงบประมาณที่ใช้จ่ายออกไปในโครงการต่างๆ อย่างเกินตัว โดยในปี 2552 การขาดดุลการคลังของกรีซอยู่ที่ 12.7% ของ GDP ซึ่งสูงกว่าระดับที่เหมาะสมที่ทางกลุ่มสหภาพยุโรปกำหนดไว้ถึงประมาณ 4 เท่าตัว (เพดานของ The Stability and Growth Pact (SGP) ซึ่งกลุ่มสหภาพยุโรปกำหนดไว้ที่ระดับไม่เกิน 3% ของ GDP) ซึ่งการขาดดุลดังกล่าวจะส่งผลให้หนี้ภาครัฐของกรีซเพิ่มสูงขึ้น โดยในปี 2552 หนี้ภาครัฐ ของกรีซสูงถึง 112.6% ของ GDP ซึ่งสูงกว่าระดับที่เหมาะสมที่ทางกลุ่มสหภาพยุโรปกำหนดไว้ถึงประมาณ 2 เท่าตัว (เพดานของ The Stability and Growth Pact (SGP) ซึ่งกลุ่มสหภาพยุโรปกำหนดไว้ที่ระดับไม่เกิน 60% ของ GDP) ซึ่งตัวเลขทั้งสองนี้นับว่าสูงมาก เมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆ ในกลุ่ม Eurozone (กลุ่มที่ใช้เงินยูโร 16 ประเทศ จากสมาชิกสหภาพยุโรป 27 ประเทศ) สรุปคือกรีซมีปัญหาการขาดดุลบัญชีเดินสะพัดที่อยู่ในระดับที่สูงมาก ซึ่งจากการประเมินของกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) อยู่ที่ประมาณ 14% ของ GDP สะท้อนถึงความเปราะบางที่มีอยู่แล้วในตัวของเศรษฐกิจของกรีซซึ่งส่งออกไม่ได้ และรัฐบาลใช้จ่ายเกินตัว ฟังแบบนี้แล้วอาการค่อนข้างหนักครับ

มาถึงตรงนี้ผู้อ่านหลายท่านอาจจะสงสัยว่าปัญหาของกรีซนั้น เชื่อมโยงกับการใช้เงินสกุลยูโรได้อย่างไร ก็ต้องอธิบายแบบนี้ครับ หลังจากที่กรีซใช้เงินยูโรเป็นเงินสกุลหลักของประเทศเมื่อ พ.ศ. 2544 ซึ่งเป็นการเปิดประตูเข้าสู่ตลาดการเงินโลก กรีซสามารถกู้ยืมเงินได้ง่ายขึ้น เพราะนักลงทุนเชื่อมั่นในเงินยูโร โดยตั้งแต่กรีซได้เป็นสมาชิกยูโรโซน รัฐบาลกรีซก็ใช้เงินอย่างสุรุ่ยสุร่าย ขึ้นเงินเดือนให้ข้าราชการสูงๆ มีโครงการต่างๆ มากมาย เพราะหาเงินได้ง่ายๆ ด้วยการก่อหนี้ ค่าใช้จ่ายภาครัฐจึงสูงมาก ในขณะที่ รายได้จากการเก็บภาษีไม่เป็นไปตามเป้าหมาย เพราะคนกรีซ โดยเฉพาะชนชั้นกลางมักจะเลี่ยงภาษี

ตั้งแต่มีเงินสกุลยูโร และนักลงทุนให้ความเชื่อมั่นกับเงินยูโร ทำให้ค่าเงินยูโรแข็ง ซึ่งโดยธรรมชาติแล้วจะส่งผลให้ความสามารถในการส่งออกของประเทศสมาชิกลดลง (เพราะของจะแพงเมื่อเทียบกับประเทศคู่ค้า) ซึ่งกรีซที่กำลังประสบปัญหาวิกฤติเศรษฐกิจ จำเป็นจะต้องลดค่าเงิน (ให้เป็นไปตามกลไกตลาด) เพื่อเพิ่มความสามารถในการแข่งขันในสินค้าหรือบริการที่ส่งออก แต่อนิจจากรีซนั้นโชคร้ายเหลือเกินครับท่านผู้อ่าน

กรีซไม่สามารถทำอะไรกับค่าเงินได้ จะลดก็ไม่ได้ เพราะเป็นเงินสกุลร่วมที่ใช้ร่วมกัน 16 ชาติ อีกทั้งยังทำให้การดำเนินนโยบายการเงินการคลังของกรีซไม่คล่องตัวเท่าที่ควร จริงๆ แล้ว เมื่อเศรษฐกิจทรุดตัวลง ค่าเงินควรจะอ่อน ตามกลไกตลาด แต่เมื่อผูกกับยูโรซึ่งแข็งค่าขึ้นเมื่อเทียบกับเงินดอลลาร์ประมาณ 15% ในปี 2552 ทำให้ดูเหมือนว่าค่าเงินของประเทศกรีซแข็งค่ากว่าที่ควรจะเป็น (ทั้งที่เศรษฐกิจแย่ค่าเงินควรจะอ่อน แต่กลายเป็นว่าค่าเงินแข็ง) ประกอบกับฐานะการคลังของประเทศซึ่งยํ่าแย่ตั้งแต่ใช้เงินถึง 9,000 – 12,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในการเป็นเจ้าภาพจัดโอลิมปิกในปี 2547 และมีการขาดดุลงบประมาณ 3.2% ของจีดีพีมาตั้งแต่ปีนั้น ยิ่งทำให้เศรษฐกิจกรีซทรุดตัวมากขึ้นแบบกู่ไม่กลับ

นอกจากนี้วิกฤติเศรษฐกิจโลกในปี 2551 ที่เกิดจากซัพไพรม์ (Sub-Prime) ในสหรัฐอเมริกา ทำให้อัตราดอกเบี้ยเพิ่มสูงขึ้น รัฐมีภาระจ่ายดอกเบี้ยมากขึ้นและเมื่อค่าเงินแข็ง สินค้านำเข้าก็ดูเหมือนราคาถูก อุตสาหกรรมในประเทศก็แข่งขันยาก ประกอบกับกรีซพึ่งพารายได้จากการบริการเดินเรือและการท่องเที่ยวเป็นหลัก โดยมีแรงงานถึง 60% อยู่ในภาคบริการ เมื่อเศรษฐกิจโลกทรุดตัว การค้าโลกลดลงเป็นอย่างมาก อุตสาหกรรมเดินเรือจึงถูกกระทบ และอุตสาหกรรมท่องเที่ยวทั่วโลกในช่วง 5 - 6 ปีที่ผ่านมาก็ถูกกระทบด้วยความหวาดกลัวเรื่องการก่อการร้าย โรคซาร์ส หวัดนก และไข้หวัดใหญ่ 2009 กลายเป็นเคราะห์ซ้ำกรรมซัดเข้าไปใหญ่ครับ

และในที่สุดกรีซก็มาถึงทางตัน ต้องเข้าสู่กระบวนการขอความช่วยเหลือจากประเทศสมาชิกสหภาพยุโรป และกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF)

ฉีดเงินเหมือนกินยาปฏิชีวะนะ

ในที่สุดประเทศสมาชิกอียูก็ต้องเข้ามาช่วยเหลือกรีซเพื่อพยุงไม่ให้เศรษฐกิจของกรีซทรุดไปกว่านี้ เนื่องจากกระทบกับสหภาพยุโรปโดยรวมทั้งหมด ในเดือนธันวาคมปี 2553 กองทุนการเงินระหว่างประเทศหรือ ไอเอ็มเอฟ (IMF) ได้ปล่อยกู้ให้กับประเทศกรีซที่กำลังประสบปัญหาหนี้สินและการขาดดุลงบประมาณอย่างรุนแรง เป็นจำนวนเงิน 2.5 พันล้านยูโรหรือประมาณ 1 แสนล้านบาท ภายใต้เงื่อนไขตามสูตรของ IMF ที่ระบุว่า รัฐบาลกรีซจะต้องดำเนินนโยบายรัดเข็มขัดแบบเข้มงวดและต้องเร่งหามาตรการตัดลดค่าใช้จ่ายภาครัฐลง (สูตรให้นาผิดนี้ เคยให้กับประเทศไทยในปี 2540 มาแล้ว) ไอเอ็มเอฟตั้งเป้าให้รัฐบาลกรีซเพิ่มความเข้มงวดในการควบคุมงบประมาณ เพื่อให้เศรษฐกิจของกรีซที่กำลังตกต่ำดำดิ่ง ค่อยๆฟื้นตัวอย่างช้าๆ และตัดลดการขาดดุลงบประมาณของกรีซลงอีก 3 เปอร์เซ็นต์ในปี 2554 เงินกู้ก้อนนี้เป็นส่วนหนึ่งของกองทุนมูลค่า 110,000 ยูโรที่สหภาพยุโรป หรือ "อียู" และกองทุนการเงินระหว่างประเทศตั้งขึ้นเมื่อเดือน พ.ค. 2553 ที่ผ่านมาเพื่อช่วยเหลือประเทศต่างๆ โดยเฉพาะในกลุ่มยูโรโซนให้รอดพ้นจากภาวะล้มละลายทางเศรษฐกิจทั้งนี้ ซึ่งยอดรวมของเงินกู้ทั้งหมดที่กรีซได้รับ ตั้งแต่เกิดวิกฤติได้เพิ่มเป็นทั้งหมดกว่า 10,580 ล้านยูโรหรือราว 421,000 ล้านบาท

ตั้งแต่กรีซได้รับเงินกู้มา ก็ไม่ได้แสดงอาการฟื้นตัวแต่อย่างใด แถมยังขอเงินกู้เพิ่มอีก จนกระทั่งประธานยูโรโซน แถลงเมื่อเดือนตุลาคม 2554 นี้ ภายหลังการหารือในหมู่ขุนคลังชาติสมาชิกนาน 7 ชั่วโมงที่ลักเซมเบิร์ก ว่าต้องการให้เอเธนส์ปรับแผนลดการใช้จ่ายในปี 2013-2014 ให้รัดกุมขึ้น อันจะนำไปสู่การตัดสินใจขั้นสุดท้ายที่ชัดเจนก่อนสิ้นเดือนนี้ในการอนุมัติเงินช่วยเหลือก้อนที่ 2 จำนวน 8,000 ล้านยูโรตามที่ตกลงกันในเดือนกรกฎาคม 2553 แต่ดูแววแล้ว จะฉีดเงินอีกกี่รอบก็คงเหมือนยาปฏิชีวะนะ คือดูอาการดีขึ้นอย่างรวดเร็วในระยะสั้น แต่โรคไม่หายขาดซะที อาการเศรษฐกิจทรุดคงจะวนเวียนกลับมาอีก

กินยาหม้อรักษาต้นเหตุของโรคจะดีกว่า

เงินกู้ที่ฉีดเข้าเส้นเลือดระบบเศรษฐกิจของกรีซในข้างต้น อาจจะไม่ใช่คำตอบ เนื่องจากกรีซยังไม่สามารถบริหารจัดการปัญหาเศรษฐกิจได้อย่างเต็มมือ อันติดข้อจำกัดของการเป็นสมาชิกสกุลเงินยูโร สิ่งที่กรีซทำได้คือการกู้เงิน และออกพันธบัตรเท่านั้น

ตั้งแต่กรีซเข้าร่วมยูโรมา กรีซเป็นประเทศที่เสียเปรียบจากค่าเงินที่แข็ง ทำให้เศรษฐกิจไม่สามารถโตจากภาคการผลิต และการส่งออกได้ ดังนั้นภาครัฐก็ทำได้แต่การอัดฉีดเงินสร้าง Mega Project มากมาย เพื่อสร้างกำลังซื้อภายในประเทศ โดยหวังว่าจะเกิดการจ้างงาน แต่ไปๆ มาๆ จากปัญหาที่กล่าวมาก่อนหน้านี้ ทำให้รัฐบาลเก็บรายได้ไม่เข้าเป้า หนี้ก็พอกพูนครับ ตอนนี้อาการของกรีซเริ่มจะเกิดขึ้นในประเทศสมาชิกอื่นๆ จนกลายเป็นคำว่าประเทศ PIIGS นั่นก็คือ Portugal, Italy, Ireland, Greence and Spain ครับ

อย่าลืมว่าการใช้เงินสกุลยูโรนั้นไม่เหมือนกับการใช้เงินเหรียญสหรัฐ เพราะว่าเวลาประเทศในสหภาพยุโรปเป็นหนี้นั้น หนี้ที่เกิดขึ้นติดตัวไปกับประเทศสมาชิก แต่สหรัฐอเมริกานั้นไม่เหมือนกันครับ เพราะว่าหนี้สินของรัฐนั้นเป็นของรัฐบาลกลางทั้งหมด รัฐบาลกลางเป็นผู้รับผิดชอบในการควบคุมอัตราแลกเปลี่ยน และดอกเบี้ย โดยรัฐบาลท้องถิ่นทำหน้าที่ในการบริหารจัดการงบประมาณที่ได้รับ ดังนั้นการบริหารจัดการแก้ปัญหาเศรษฐกิจเป็นไปอย่างมีระบบมากกว่า ปัญหาของกรีซในขณะนี้คือไม่สามารถกำกับควบคุมอัตราแลกเปลี่ยนได้เลย ทำได้แต่เพียงกู้เงินมาชดเชยการขาดดุลงบประมาณ ตัดงบประมาณ ค่าใช้จ่าย เพื่อให้สถานะการคลังกลับมาแข็งแรงในเกณฑ์เดียวกับประเทศสมาชิกอื่นเท่านั้น และหวังว่าเศรษฐกิจจะดีขึ้นเอง (ทั้งที่ความสามารถในการแข่งขันและส่งออก ไม่มี)

นั่นเป็นคำตอบว่าทำไมประเทศอังกฤษจึงไม่อยากจะเข้าร่วมวงสกุลเงินยูโร เนื่องจากจะสูญเสียการควบคุมในนโยบายการเงิน

ทีนี้กรีซจะทำอย่างไรครับ สิ่งที่กรีซจะทำได้ตอนนี้ คือการกลับไปรักษาที่ต้นเหตุของโรคจริงๆ นั่นก็คือการเพิ่มความสามารถในการแข่งขันของประเทศ แต่ในระยะสั้นดูแล้ว คงจะทำได้แต่เพียงการเพิ่มรายได้ของภาคบริการที่กรีซถนัดและมีทรัพยากรอยู่แล้ว โดยเฉพาะอุตสาหกรรมท่องเที่ยว ส่วนเรื่องหาวิธีในการกลับมาควบคุมเครื่องมือทางการเงิน คือ อัตราแลกเปลี่ยน แต่ถึงขั้นจะออกจากการใช้เงินสกุลยูโรเลยหรือไม่นั้น คงเป็นคำตอบที่ต้องรอกันต่อไปครับ

ตอนที่ 10: การตลาดแบบขายตรง (Multilevel Marketing Plans/ Pyramids)

2010-09-25T09:06:00.000-07:00

การหลอกลวงในลักษณะนี้จะมีลักษณะใกล้เคียงกับตอนที่ 9 เป็นการหลอกลวงในจังหวะที่ธุรกิจขายตรงกำลังเติบโต โดยเป็นการนำสื่อโฆษณาในการทำตลาดหรือการขายตรง และมีการชักชวนให้บุคคลทั่วไปเข้าร่วมเป็นสมาชิกในเครือข่ายธุรกิจ โดยการกล่าวอ้างว่าผู้ขายจะได้รับสิทธิในการจำหน่ายสินค้าหลายชนิด และได้รับผลประโยชน์จากการขายสินค้าหรือชักชวนบุคคลอื่นเข้ามาเป็นตัวแทนขายตรงเป็นทอดๆ ทำให้ผู้ที่ได้รับประโยชน์จริงมีจำนวนน้อยราย ผู้บริโภคที่เข้าร่วมเครือข่ายจะต้องชำระค่าสมาชิกจำนวนหนึ่ง แต่จะไม่มีรายได้ประจำแต่อย่างใด รายได้ของผู้บริโภคจึงไม่แน่นอนและมักจะไม่ได้รับผลประโยชน์ตามที่ผู้หลอกลวงกล่าวอ้าง เพราะไม่สามารถขายสินค้าได้ตามเป้าหมาย

ที่มา: กลโกงออนไลน์

ตอนที่ 9: การหลอกลวงว่ามีงานสบายเงินดี ที่ทำงานจากบ้านได้ (Work-at-Home)

2010-09-25T09:04:00.000-07:00

การหลอกลวงในลักษณะนี้จะเห็นได้อย่างดาษดื่นบนเว็บไซต์ และแบนเนอร์ต่างๆ บนอินเทอร์เน็ต และมีผู้ติดกับดักมาแล้วเป็นจำนวนมาก การหลอกลวงนั้นจะเป็นรูปแบบของบริษัทที่มีการจัดตั้งขึ้นเพื่อเชิญชวนให้ผู้ต้องการประกอบธุรกิจทางอินเทอร์เน็ตหรือธุรกิจด้านพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์สมัครเป็นสมาชิกเพื่อทำธุรกิจ โดยผู้บริโภคมีเพียงเครื่องคอมพิวเตอร์และสามารถใช้อินเทอร์เน็ตจากที่บ้านได้ และมักอ้างว่าธุรกิจประเภทนี้เป็นธุรกิจที่เติบโตอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ผู้บริโภคจะไม่ได้รับคำแนะนำในการทำธุรกิจ ไม่มีข้อมูลธุรกิจที่ชัดเจนหรือไม่ทราบว่าตนอาจไม่ได้รับค่าตอบแทนใดๆ ทำให้ผู้ถูกหลอกลวงจะถูกเรียกเก็บเงินค่าสมาชิกหรือซื้ออุปกรณ์ที่จำเป็นเพื่อเริ่มทำธุรกิจ
ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของการหลอกลวงประเภทนี้มักจะเป็นคนที่มองโลกง่าย และคิดว่าการที่จะมีรายได้ดีนั้นทำได้ไม่ยาก โดยไม่มีการศึกษารายละเอียดของธุรกิจที่ได้รับการชักชวนนั้น

ที่มา: กลโกงออนไลน์

ตอนที่ 8: การหลอกลวงเกี่ยวกับการเข้าใช้อินเทอร์เน็ต (Internet Access Services)

2010-08-11T19:47:00.000-07:00

เป็นรูปแบบที่ผู้หลอกลวงได้เสนอให้บริการอินเทอร์เน็ต ที่มีอยู่ในต่างประเทศ โดยมิจฉาชีพจะทำการส่งเช็คจำนวนหนึ่ง (เช่น ราว 3.5 เหรียญสหรัฐฯ) ให้แก่เหยื่อ และเมื่อมีการเบิกเงินตามเช็คดังกล่าวแล้ว ก็ถือว่าเหยื่อตกลงที่จะใช้บริการอินเทอร์เน็ต (Internet Service Provider - ISP) ที่ได้รับแจ้งนั้น โดยอาจจะไม่มีการแจ้งค่าธรรมเนียมหรือค่าใช้จ่ายใดๆ และมักจะเป็นสัญญาให้บริการอินเทอร์เน็ตที่มีระยะเวลานาน ผู้หลอกลวงจงใจให้เหยื่อเกิดความสับสนและเข้าใจผิดในสาระสำคัญเกี่ยวกับการบริการนั้น กล่าวคือเมื่อเหยื่อเข้าทำสัญญาดังกล่าวแล้ว จะถือว่ายินยอมตามเงื่อนไขทุกประการที่ระบุไว้ การหลอกลวงดังกล่าวนี้มักพบในประเทศที่มีผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตหลายราย และมีบริการที่หลากหลายเหยื่อจะถูกเรียกเก็บเงินค่าบริการต่างๆ จากผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต และยังอาจจะมีคำขู่ ที่กล่าวว่าถ้าหากผู้ใช้บริการ ต้องการเลิกสัญญาก่อนครบกำหนดสัญญา จะถูกปรับเป็นจำนวนเงินที่สูงความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นได้โดยผู้บริโภคถูกเรียกเก็บเงินค่าบริการต่างๆ จากผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต นอกจากนี้ ยังอาจจะมีคำขู่ที่กล่าวว่า ถ้าหากผู้ใช้บริการต้องการเลิกสัญญาก่อนครบกำหนดสัญญา จะถูกปรับเป็นจำนวนเงินที่สูง

ที่มา: กลโกงออนไลน์

ตอนที่ 7: การหลอกลวงให้หลงรักและโอนเงินให้ (Friendship and Sweetheart Swindles Scam)

2010-08-11T19:45:00.000-07:00

รูปแบบการหลอกลวงนี้กำลังเป็นที่ได้รับความนิยมและมีผู้เสียหายจำนวนมาก ถือเป็นภัยทางธุรกรรมอิเล็กทรอนิกส์ที่สำคัญภัยหนึ่งในปัจจุบัน โดยผู้เสียหายจะถูกหลอกจากคนที่รู้จักทางเน็ต (การหาคู่) โดยหลอกให้โอนเงินให้เพื่อไปทำกิจกรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง และจะคืนเงินให้ผู้เสียหายในภายหลัง ซึ่งเหยื่อส่วนใหญ่จะมีความไว้ใจกับตัวตนของผู้ที่ติดต่อด้วยทางอินเทอร์เน็ตและคิดว่าได้รับความจริงใจ ก็จะหลงเชื่อจ่ายเงินให้เช่นกัน ซึ่งเป็นลักษณะของ Social Engineering นั่นเอง

ที่มา: กลโกงออนไลน์

ตอนที่ 6: การตกเหยือ (Phishing)

2010-08-10T10:29:00.000-07:00

การตกเหยื่อหรือการทำ Phishing (แปลงมาจากคำว่า Fishing ที่แปลว่าตกปลา) เป็นภัยทางธุรกรรมอิเล็กทรอนิกส์ที่ถือว่าเป็นภัยที่อันตรายที่สุดภัยหนึ่งในปัจจุบัน และมีผู้ได้รับความเสียหายเป็นจำนวนมาก การตกเหยื่อเป็นลักษณะของการที่เหยื่อได้รับอีเมล์ให้เข้าเว็บไซต์ที่เป็นที่รู้จัก หรือเหยื่อผู้ใช้อินเทอร์เน็ตมีความเกี่ยวข้องหรือใช้บริการอยู่ เพื่อให้เข้าไปกรอกข้อมูลยืนยันข้อมูลส่วนบุคคล หรือหลอกลวงให้เข้าไปทำธุรกรรมกับเว็บไซต์ที่ถูกปลอมให้เหมือนเว็บไซต์จริงดังกล่าว เช่น การบอกแก่ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตว่าเป็นธนาคารหรือบริษัทที่น่าเชื่อถือ และแจ้งว่ามีสาเหตุทำให้ผู้ใช้งานต้องเข้าสู่ระบบและใส่ข้อมูลที่สำคัญใหม่ มิฉะนั้นแล้วการใช้งานจะถูกระงับ โดยเว็บไซต์ที่ลิงก์ไปนั้น มักจะมีหน้าตาคล้ายคลึงกับเว็บที่กล่าวถึง (ฟิชชิ่งมาจากคำว่า ฟิชชิ่ง (fishing) ที่แปลว่าการตกปลา ซึ่งมีความหมายถึง การปล่อยให้ปลามากินเหยื่อที่ล่อไว้
Phishing สามารถทำได้โดยการขโมยหรือนำเครื่องหมายหรือสัญลักษณ์ตลอดจนรูปลักษณ์ของธนาคารหรือสถาบันการเงินที่มีชื่อเสียง และบัตรเครดิตประเภทต่างๆของผู้ประกอบการ การให้สินเชื่อทางอินเทอร์เน็ต มาประกอบเข้ากับการหลอกลวงเหยื่อหรือผู้ใช้อินเทอร์เน็ตให้เปิดเผยข้อมูลส่วนตัว ซึ่งจากการประเมินข้อมูลเบื้องต้นของหน่วยงาน ThaiCERT ประเมินว่าการโจมตีในรูปแบบของ phishing สามารถหลอกให้เหยื่อร้อยละ 5 ของทั้งหมด เปิดเผยข้อมูลที่ต้องการได้สำเร็จ นอกจากนี้ ผู้โจมตี (Hacker หรือ Spammer) ยังใช้วิธีการหลอกลวงแบบ Social Engineering ประกอบเพิ่มเติมกับวิธีการนี้ด้วย เพื่อให้มีความน่าเชื่อถือยิ่งขึ้น เช่น การหลอกลวงชื่ออีเมล์ เป็นต้นว่า เป็นเรื่องด่วนจากธนาคาร การหลอกลวงว่าบัญชีที่ใช้งานจะหมดอายุ และการเสนอสินค้าที่มีดอกเบี้ยต่ำต่างๆ เป็นต้น
เมื่อท่านผู้อ่านได้รับอีเมล์ในลักษณะดังกล่าว แต่ไม่แน่ใจว่าใช่เมล์จริงจากบริษัทหรือสถาบันการเงินที่เคยติดต่อหรือไม่ จะต้องตรวจสอบลิงค์นั้นให้ดีก่อนว่าเป็นเว็บไซต์จริงหรือไม่ หรือต้องโทรศัพท์สอบถามไปยังบริษัทหรือสถาบันการเงินโดยตรง

ที่มา: กลโกงออนไลน์

ตอนที่ 5: การหลอกลวงว่าสามารถช่วยให้ได้เงินกู้ (Advance Fee Loans)

2010-08-10T10:27:00.000-07:00

เป็นลักษณะของการหลอกลวงด้วยการส่งอีเมล์มาหาเหยื่อที่ต้องการกู้เงินแต่มีประวัติทางการเงินที่ไม่ดี หรือไม่ผ่านเกณฑ์ของธนาคาร โดยแจ้งว่าสามารถช่วยให้กู้เงินจากสถาบันการเงินได้ ด้วยวิธีการหรือเทคนิคต่างๆ แต่จะขอค่าธรรมเนียมจากเหยื่อที่ต้องการกู้เงินจากสถาบันการเงิน เพื่อช่วยให้สามารถกู้เงินได้
ท่านผู้อ่านต้องทราบว่าการขอกู้เงินจากสถาบันการเงินนั้น ไม่มีใครช่วยเรื่องการแก้ไขประวัติการเงินที่ไม่ดีได้ เนื่องจากทุกสถาบันการเงินจะใช้ข้อมูลจากไทยเครดิตบรูโร ซึ่งหากประวัติไม่ดี จะไม่สามารถแก้ไขได้ สำหรับผู้ที่ไม่ผ่านเกณฑ์ในการกู้นั้น ต้องเข้าใจว่าในปัจจุบันธนาคารมีระบบการบริหารความเสี่ยงที่รัดกุมมาก และได้คำนึงถึงกระแสเงินสดของผู้ขอกู้แล้วว่ามีความสามารถในการชำระหนี้ได้หรือไม่

ที่มา: ป้องกันตนเองจากกลโกงออนไลน์

ป้องกันตนเองจากกลโกงออนไลน์ ตอนที่ 4:การหลอกลวงว่าถูกล๊อตเตอรี่หรือถูกรางวัล (Lotteries/Lottery Clubs)

2010-08-10T10:25:00.000-07:00

เป็นลักษณะการหลอกลวงให้เหยื่อผู้ใช้อินเทอร์เน็ตจ่ายค่าธรรมเนียมเพื่อรับเงินจากการถูกรางวัลหรือหลอกว่าสามารถช่วยให้ถูกรางวัลใหญ่ได้ ส่วนมากเป็นกรณีของการเล่น Lottery ของต่างประเทศ แต่อย่างไรก็ตามอาจเกิดขึ้นกับคนไทยที่เข้าไปเล่นเว็บไซต์การพนันหรือลอตเตอรี่ออนไลน์ของเว็บไซต์ต่างประเทศได้ด้วยเช่นกัน
ดังนั้นหากท่านผู้อ่านไม่อยากจะตกเป็นเหยื่อ ก็จงตั้งใจทำมาหากินอย่างสุจริต อย่าไปหวังรางวัลหรือโชคหรือลาภลอยที่เป็นไปไม่ได้

ที่มา: ป้องกันตนเองจากกลโกงออนไลน์

ตอนที่ 3 การหลอกลวงแบบ Nigerian Money Offers

2010-08-08T08:53:00.000-07:00

การหลอกลวงเหยื่อในรูปแบบนี้เป็นลักษณะการหลอกลวงที่เหยื่อได้รับอีเมล์จากบุคคลที่กล่าวอ้างว่ามีความสำคัญในประเทศไนจีเรีย หรือชื่อประเทศแปลกๆ แถบแอฟฟริกา เพื่อขอความช่วยเหลือในการโอนเงินจำนวนมากไปต่างประเทศ โดยบอกเหยื่อว่าเหยื่อจะได้รับเงินส่วนแบ่งจำนวนนับล้านดอลลาร์หากให้ความช่วยเหลือ โดยให้เหตุผลในการขอความช่วยเหลือในทำนองที่ว่าประเทศไนจีเรีย หรือประเทศของผู้ส่งเมล์มีข้อจำกัดในการโอนเงินออกนอกประเทศ จึงต้องการความช่วยเหลือจากชาวต่างชาติในการเปิดบัญชีเงินฝากประเภทกระแสรายวันที่เบิกด้วยเช็ค โดยเหยื่อจะได้รับค่าตอนแทนหรือค่านายหน้า เพียงแต่แจ้งรายละเอียดของบัญชีเงินฝากของตนและกรอกเอกสารพร้อมทั้งลายมือชื่อของเจ้าของบัญชีเท่านั้น ความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นเมื่อเหยื่อถูกเรียกร้องให้มีการจ่ายค่าธรรมเนียมบ่อยครั้ง หรือให้มีการฝากเงินในบัญชีแล้วอาจถูกถอนไปโดยการถูกแอบอ้าง โดยอ้างเอกสารมอบอำนาจของเจ้าของบัญชี แต่การโอนเงินลักษณะนี้อาจทำไม่ได้ในประเทศไทย เว้นแต่จะเป็นการโอนเงินระหว่างบัญชีของธนาคารเดียวกัน ทางอินเทอร์เน็ต

หากท่านผู้อ่านได้รับอีเมล์ในลักษณะนี้ ก็อย่าได้เอามาใส่ใจ เนื่องจากไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายอย่างที่ถูกเสนอ

ที่มา: กลโกงออนไลน์

ป้องกันตนเองจากกลโกงออนไลน์ ตอนที่ 2: การโกงผ่าน e-Auctions

2010-08-08T08:51:00.000-07:00

การโกงผ่าน e-Auction หรือ การโกงผ่านการประมูลสินค้าทางอินเทอร์เน็ต ซึ่งการซื้อขายผ่าน e-Auction นับเป็นวิธีการซื้อขายสินค้าที่ได้รับความนิยม และเป็นช่องทางการติดต่อซื้อขายสินค้าที่สะดวกรวดเร็ว โดยผู้ซื้อที่สนใจจะเข้าร่วมการประมูลจะต้องลงทะเบียนเป็นสมาชิกของเว็บไซต์นั้นๆ ซึ่งโดยทั่วไปจะไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ หลังจากนั้นจะได้รับหมายเลขสมาชิกและรหัสผ่าน (Password) ผู้ซื้อจะต้องเสนอราคาซื้อแข่งขันกับผู้ซื้อรายอื่น เมื่อเสร็จสิ้นการประมูลถือว่ามีการทำสัญญาซื้อขายระหว่างผู้ประมูลและผู้เสนอขาย โดยจะมีการส่งข้อความทางอีเมล์ (e-mail) แจ้งให้ผู้ซื้อและผู้ขายทราบผลการประมูล และแจ้งรายละเอียดที่จะติดต่อกันได้ เพื่อให้ทั้งฝ่ายผู้ซื้อและผู้ขายติดต่อกันในเรื่องการชำระเงินและการส่งมอบสินค้า การหลอกลวงผ่านเว็บไซต์ e-Auction จะเกิดขึ้นในหลากหลายรูปแบบ เช่น
- ผู้ขายไม่ส่งมอบสินค้าที่ผู้ซื้อประมูลได้ เพราะไม่มีสินค้าอยู่จริง แต่ผู้ซื้อโอนเงินให้ผู้ขายไปแล้ว
- ผู้ซื้อได้รับสินค้าไม่ตรงกับที่สั่งซื้อหรือมีคุณภาพด้อยกว่าที่สั่งซื้อ
- การหลอกลวงโดยการปั่นราคาซื้อขาย ผู้ขายหรือบุคคลที่เกี่ยวข้องกับผู้ขายจะเข้ามาเสนอราคาเพื่อประมูลสินค้าของตน และทำให้สินค้ามีราคาสูงขึ้น ทำให้ผู้ซื้อต้องซื้อสินค้าในราคาที่สูงเกินจริง

จะเห็นได้ว่าการหลอกลวงข้างต้นผู้ซื้อจะได้รับความเสียหายไม่ว่าเสียเงินแล้วไม่ได้ของ หรือได้ของที่ไม่ได้ตามที่หวังไว้ หรือจ่ายเงินแพงเกินจริง แต่ในด้านผู้ให้บริการประมูลทางอินเทอร์เน็ต หรือเจ้าของเว็บไซต์เองก็อาจได้รับความเสียหาย เพราะผู้ใช้บริการ (ผู้ซื้อและผู้ขาย) ไม่ให้ความไว้วางใจและไม่ใช้บริการอีกต่อไป
ดังนั้นผู้ซื้อสินค้าผ่านเว็บไซต์ประมูลสินค้า หรือ e-Auction จะต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก อย่าใช้บริการเว็บไซต์ที่ขาดความน่าเชื่อถือ หรือซื้อสินค้าจากผู้ขายที่มี Feedback หรือคอมเมนต์ที่ไม่ดีจากผู้ซื้อรายอื่นๆ เกี่ยวกับประวัติการขายที่ไม่ดี

ที่มา: กลโกงออนไลน์

ป้องกันตนเองจากกลโกงออนไลน์ ตอนที่ 1: การหลอกว่าถูกรางวัล (Fake Check Scam)

2010-08-08T08:46:00.000-07:00

การหลอกว่าถูกรางวัล หรือ Fake Check Scams หรือเรียกชื่ออีกอย่างว่า Overpayment Scam เป็นรูปแบบการหลอกลวงที่ตื้นที่สุด โดยรูปแบบการหลอกลวงด้วยวิธีการนี้ มิจฉาชีพจะแจ้งเหยื่อผู้โชคร้ายไม่ว่าจะเป็นทางโทรศัพท์ หรือทางอีเมล์ว่าได้มีการชำระเงินค่าสินค้าหรือบริการให้เหยื่อซึ่งเป็นผู้ใช้อินเทอร์เน็ต โดยอ้างว่าเป็นรายได้หรือรางวัลจากการทำกิจกรรมผ่านช่องทางอินเทอร์เน็ต และมิจฉาชีพจะอ้างต่อไปอีกว่าได้จ่ายเงินดังกล่าวเป็นเช็คเกินมูลค่าที่ผู้รับจะได้ ซึ่งจะต้องส่งเงินดังกล่าวกลับคืนไปให้ก่อน จึงจะสามารถนำเช็คไปขึ้นเงินได้ ดังนั้น เหยื่อผู้เสียหายเมื่อรู้เท่าไม่ทันการณ์ก็หลงเชื่อก็จะดำเนินการส่งเงินส่วนที่ชำระเกินคืนกลับไปให้ ทำให้ต้องสูญเสียเงินและสูญเสียเวลาในการร้องเรียนเพื่อขอเงินคืน

นอกจากนี้ยังมีลักษณะของการหลอกลวงว่าเหยื่อได้รับรางวัลจากกิจกรรมใดกิจกรรมหนึ่ง แต่จะต้องมีการชำระค่าธรรมเนียมหรือจำเป็นจะต้องซื้อสินค้าหรือของอื่นๆ ก่อน เพื่อที่จะได้รับรางวัลที่ตนเองได้ ซึ่งเหยื่อส่วนใหญ่ก็จะเห็นว่าของที่ต้องซื้อหรือค่าธรรมเนียมเพียงเล็กน้อย น่าจะเกิดความคุ้มค่าก็หลงเสียเงินไปแต่ก็ไม่ได้รับของรางวัลจริงๆ จากการหลอกลวงดังกล่าว

เหยื่อที่ถูกหลอกในลักษณะนี้มักจะเป็นเหยื่อที่โลภมาก และไม่มีการตรวจสอบก่อนที่จะโอนเงิน และยังรู้ไม่เท่าทันอีกว่าตัวเองได้เงินแล้วหรือไม่ที่จะไปโอนเงินให้คนอื่นก่อน ดังนั้นหากท่านผู้อ่านพบการแจ้งในลักษณะนี้ให้สงสัยไว้ก่อนว่าเป็นการตกเหยื่ออย่างแน่นอน วิธีการจะแก้เผ็ดก็คือต้องจดชื่อ รายละเอียดและหมายเลขโทรศัพท์ ไว้ทั้งหมด และดำเนินการแจ้งความทันที

ที่มา: กลโกงออนไลน์

Paradox ของสินค้าใหม่กับสินค้ามือสอง

2010-03-01T07:53:00.000-08:00

บังเอิญวันนี้คิดอะไรได้ก็เลยรีบมาเขียนบทความชวนคิดซะหน่อยครับ

ยุคนี้ผู้อ่านทุกท่านคงทราบดีครับว่าเป็นยุคเศรษฐกิจตกต่ำ เราๆ ท่านๆ ถึงขั้นต้องรัดเข็มขัดในการจับจ่ายสินค้าซึ่งหากไปอ่านบทความเก่าของผมที่ชื่อ Paradox
of Thrift จะพบว่าเป็นแนวคิดทางเศรษฐศาสตร์ที่กล่าวว่าเศรษฐกิจหรือผลผลิตมวลประชาชาติ (GDP) จะขยายตัวก็ต่อเมื่อการใช้จ่ายของภาคประชาชนมีมากเพราะว่าเมื่อประชาชนจับจ่ายใช้สอยมากภาคธุรกิจก็จะขยายตัวและจ้างงานมากขึ้น
และทำให้มีเงินมาจับจ่ายซื้อสินค้าอีกเป็นทอดๆแต่ในแนวคิดเดียวกันก็บอกว่าถ้าใช้เงินมากก็ในระบบจะไม่มีเงินเก็บในธนาคารและไม่มีเงินปล่อยกู้ไปลงทุนกันต่อ

มาหัวข้อวันนี้ก็จะคล้ายๆ กันครับแต่ผมได้เล็งเป้าไปที่สินค้ามือใหม่กับสินค้ามือสองในช่วงเศรษฐกิจหดตัวแบบนี้ทุกท่านก็รับทราบโดยสามัญสำนึกว่าต้องรัดเข็มขัดกันอย่างหนักดังที่ว่าไว้ในย่อหน้าก่อนนี้เนื่องจากไม่มีความเชื่อมั่นว่าเศรษฐกิจจะฟื้นเมื่อไหร่แต่อย่าลืมนะครับถ้ารัดเข็มขัดกันมากๆ เกินไปเศรษฐกิจก็จะไม่ขยายตัวเพราะว่านักธุรกิจก็จะมียอดขายที่ต่ำ ก็จะไม่ลงทุนเพิ่มหรือจ้างงานเพิ่มซึ่งปัญหาเหล่านี้เกิดมาจากความเชื่อมั่นที่ขาดหายไปว่าอนาคตจะมีเงินใช้หรือไม่ถ้ามีประชาชนก็กล้าใช้จ่ายเศรษฐกิจก็จะขยายตัวซึ่งเป็นหน้าที่รัฐบาลต้องสร้างความเชื่อมั่นให้กับประชาชนด้วยการแจกงานมากกว่าการแจกเงิน ดังนั้นการซื้อสินค้าผลิตใหม่ก็จะช่วยให้เกิดการจ้างงานและเศรษฐกิจขยายตัว(แม้ว่าอาจจะเดือดร้อนกระเป๋า) แต่ถ้าซื้อสินค้ามือสองเราอาจจะสบายกระเป๋ากว่าแต่ไม่ได้ช่วยให้เศรษฐกิจขยายตัวซึ่งประชาชนทั่วไปก็ต้องคิดกันดีๆ ก่อนจะซื้อสินค้าครับ

อย่างไรก็ตามถึงเศรษฐกิจจะแย่อย่างไรแต่เราก็ต้องใช้เงินอยู่ดีโดยเฉพาะปัจจัยสี่ครับเครื่องนุ่งห่มกับที่อยู่อาศัยเป็นสองสิ่งที่ประชาชนมีทางเลือกว่าจะบริโภคสินค้าใหม่หรือสินค้ามือสองดี (ส่วนอาหารกับยารักษาโรคนี่ตัดไปเลยครับยังไงก็บริโภคมือสองไม่ได้) ซึ่งก็แน่นอนครับว่าการบริโภคสินค้าใหม่ย่อมมีผลต่อระบบเศรษฐกิจในการที่ทำให้เกิดการขยายตัวในการลงทุน เช่น หากผมซื้อบ้านใหม่ก็จะเกิดการจ้างงาน ซื้ออิฐ หิน ปูน ทราย ฯลฯ เงินก็หมุนสะพััดในระบบเงินก็หมุนกันไปทอดๆ แต่ถ้าผมซืื้อบ้านมือสอง ผมก็ได้บ้านเหมือนกันครับแต่ไม่เกิดเงินหมุนเวียนในระบบเศรษฐกิจ ดังนั้นรัฐบาลในหลายประเทศจึงมักจะใช้นโยบายการลดหย่อยภาษีให้กับประชาชนที่ซื้อบ้านใหม่ในภาวะเศรษฐกิจไม่ปกติหรือปกติก็ตามเพื่อเป็นการกระตุ้นกำลังซื้อและกระตุ้นเศรษฐกิจให้เกิดการจ้างงานด้วยดังนั้นบ้านมือสองก็อาจจะขายกันไม่ง่ายนักในสถานการณ์เศรษฐกิจแบบนี้ สำหรับเครื่องนุ่งห่มแล้วประชาชนทั่วไปตอนนี้ก็มักจะเลือกที่จะไม่ซื้อเสื้อใหม่ (ยอมใส่ตัวเก่าไป) มากกว่าที่จะไปซื้อเสื้อมือสองเพราะว่าไม่ทราบว่าเสื้อผ้ามือสองนี่ใครใส่มาก่อน อาจจะไปเอามาจากที่ไหนก็ไม่ทราบ (กลัวต้องคำสาป) แต่หลายท่านอาจจะไม่ทราบว่าตอนนี้เสื้อผ้าของมนุษย์กำลังกลายเป็นขยะที่ล้นโลกเพราะว่าไม่รู้ว่าจะเอาเสื้อผ้ามือสองไปไว้ที่ไหนนอกจากบริจาคซึ่งก็อาจจะมีความต้องการไม่มากขนาดที่จะรองรับเสื้อผ้ามือสองได้ทั้งหมดครับ

แต่มีสินค้าบางประเภทที่เราอาจจะซื้อมือสองได้โดยเฉพาะสินค้าที่ไม่จำเป็นหรือแม้ว่าซื้อแล้วไม่เกิดการจ้างงานในประเทศมากนัก เช่น นาฬิกายี่ห้อหรูๆ จากต่างประเทศก็สามารถซื้อนาฬิกามือสองได้หรือสินค้าหรูๆ จากต่างประเทศอื่นๆ
เช่น กระเป๋าถือแพงๆ เป็นต้น ซึ่งจริงๆ แล้วล้วนแต่เป็นสินค้าที่ไม่จำเป็นกับการดำรงชีวิตแต่อาจจะอยากซื้อเนื่องจากสาเหตุอะไรก็แล้วแต่ สินค้ามือสองก็เป็นทางเลือกที่จะสนองความต้องการได้แบบไม่เดือดร้อนกระเป๋า แต่ก็ไม่สร้างประโยชน์อะไรให้กับระบบเศรษฐกิจมากนัก

ดังนั้นหากท่านผู้อ่านจะซื้อสินค้ามาใช้ก็ลองพิจารณาถึงความเหมาะสม และประโยชน์ในภาพรวมของประเทศก็จะดีครับว่าสินค้าไหนจะซื้อใหม่เอี่ยม สินค้าไหนทนใช้ของเก่าไปและสินค้าไหนที่ซื้อมือสองได้ครับ แต่ในยุคนี้เก็บหอมรอมริบไว้จะดีที่สุดครับ

ที่มา: Paradox ของสินค้าใหม่กับสินค้ามือสอง

Consumer Surplus สำคัญไฉน

2010-01-02T09:00:00.000-08:00

มีผู้อ่านหลายท่านสงสัยว่าในทางเศรษฐศาสตร์นั้นเราจะบอกได้อย่างไรว่าประเทศไหนมีชีวิตความเป็นอยู่ดีกว่าประเทศไหน หรือว่าเราจะวัดกันที่รายได้ประชาชาติ (GDP) หรือวัดกันที่จำนวนโทรทัศน์หรือสิ่งอำนวยความสะดวกสบายในชีวิตประจำวัน ซึ่งนโยบายเศรษฐกิจหรือเป้าหมายทางเศรษฐศาสตร์ของทุกประเทศเหมือนกันหมดครับ คือ ให้ประชาชนมีความกินดีอยู่ดี ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะวัดกันด้วยสิ่งที่เรียกว่า Consumer Surplus

Consumer Surplus คือส่วนเกินของการบริโภคของประชาชน เช่น ประชาชนในประเทศ A มีรายได้เฉลี่ยเดือนละ 10,000 บาทแต่ค่าครองชีพขั้นต่ำที่ต้องจ่ายในแต่ละเดือน เช่น ค่าเดินทาง ค่าเช่าบ้าน ค่าอาหาร ฯลฯ รวมกันแล้วตกเดือนละ 10,000 บาท พอดี ก็แปลว่าประชาชนในประเทศนั้นมี Consumer Surplus ที่ต่ำ เนื่องจากรายได้ที่หามาได้ แทบจะไม่พอกับค่าใช้จ่าย แต่สมมติประชาชนในประเทศ B มีรายได้เฉลี่ยเดือนละ 5,000 บาท ซึ่งน้อยกว่าประชาชนในประเทศ A แต่ความเป็นอยู่และค่าครองชีพขั้นต่ำ ตกเพียงเดือนละ 3,000 บาท เราก็นับได้ว่าประชาชนในประเทศ B มี Consumer Surplus มากกว่าประเทศ A ดังนั้น ประชาชนในประเทศ B จึงมีความกินดีอยู่ดีมากกว่าประเทศ A

ทีนี้เราอาจจะสงสัยกันว่าแบบนี้ความต้องการขั้นต่ำและค่านิยมในการบริโภคของคนในแต่ละประเทศหรือของแต่ละคนไม่เท่ากัน เช่น ในบางสังคมอาจจะติดหรู ต้องมี Home Theatre หรือบางสังคมไม่มีใครดูโทรทัศน์เลย จะมีผลต่อ Consumer Surplus หรือไม่ คำตอบคือมีแน่นอนครับ เพราะว่าสังคมที่ประชาชนมีค่านิยมในการบริโภคที่ไม่ฟุ่มเฟือยย่อมมี Consumer Surplus สูงกว่าสังคมที่นิยมการบริโภคที่ฟุ่มเฟือย แต่อีกสิ่งหนึ่งที่มีผลต่อ Consumer Surplus นั้นจะอยู่ที่กลไกการตลาดด้วยครับ เช่น หากปริมาณการผลิตอาหารในประเทศนั้นมีน้อย แต่ความต้องการอาหารมีสูง เนื่องจากมีประชากรจำนวนมาก ก็จะทำให้อาหารในประเทศ
มีราคาสูง ซึ่งอาหารเป็นหนึ่งในปัจจัยสี่ การที่อาหารมีราคาสูงก็หมายความว่ารายได้ของประชาชนอาจจะไม่เพียงพอต่อการซื้ออาหาร หรือรับประทานอาหารได้ไม่เต็มที่ตามหลักโภชนาการ แบบนี้ก็สรุปได้ทันทีครับว่าประชาชนในประเทศไม่มีความอยู่ดีกินดี เนื่องจากรายได้ไม่พอจ่ายค่าอาหาร

ก็เลยมีคนบอกว่าแบบนี้รัฐบาลก็ต้องแทรกแซงกลไกตลาดด้วยการให้เอกชนผลิตสินค้าออกมาเยอะๆ ให้เกินความจำเป็นเข้่าไว้ หรือใช้กฎหมายในการควบคุมราคาสินค้าให้ต่ำ เพ่ือให้ราคาสินค้าต่ำ แล้วคนในประเทศจะได้มีกำลังซื้อและทำให้ Consumer Surplus มากขึ้น ซึ่งก็เป็นจริงในระยะสั้นๆ แต่ระยะยาวกำลังการผลิตจะไหลกลับลดลงไปที่จุดสมดุลย์เอง เนื่องจากราคาตลาดที่ตกต่ำมากๆ จะทำให้เอกชนบางรายล้มหายตายจากไป หรือไม่มีแรงจูงใจที่จะผลิตต่อ โดยท้ายสุดจะกลับมาที่ราคาที่เหมาะสมตามกลไกตลาดเอง หรือไม่สินค้าก็จะขาดตลาดแบบหลายประเทศในสมัยสังคมนิยมที่ประชาชนต้องเข้าคิวซื้อสินค้าใน Supermarket เนื่องจากไม่มีสินค้าขาย แต่ราคาถูกกดไว้ให้ต่ำ

นักเศรษฐศาสตร์หลายคนมองว่าการสร้าง Consumer Surplus ก็คือการส่งเสริมการลงทุนไปด้วยยิ่งลงทุนมาก ประเทศจะมีรายได้สูง ประชาชนก็จะมี Consumer Surplus ไปเอง แต่หลายประเทศได้พิสูจน์แล้วว่า ยิ่งพัฒนาคนในประเทศยิ่งจน เช่น ในประเทศไทย จนอย่างไรหรือครับ ลองกลับไปดูก็ได้นะครับว่าสมัยหลายสิบปีก่อนหัวหน้าครอบครัวทำงานคนเดียวก็เลี้ยงคนในครอบครัวได้ แต่ปัจจุบันทำงานคนเดียวไม่พอแล้ว แม่บ้านต้องออกมาทำงานด้วยไม่งั้นไม่พอค่าใช้จ่าย ก็แปลว่าความเป็นอยู่แย่ลงแม้ว่าจะมีรายได้ครัวเรือนเพิ่มขึ้น สาเหตุก็คือแม้ว่ารายได้เพิ่มขึ้น แต่เนื่องจากปริมาณเงินก็เพิ่มขึ้น แต่ดันไปกระจุกตัวกับคนไม่กี่คน ก็ทำให้เงินเฟ้อ แปลง่ายๆ ว่าการกระจายรายได้ที่ไม่สมดุลย์ก็มีผลต่อ Consumer Surplus เหมือนกันครับ

ดังนั้นนโยบายของรัฐบาลในเชิงรับที่จะต้องดูแลราคาสินค้าอุปโภค บริโภค และการบริการขั้นต่ำ ในประเทศ ด้วยการส่งเสริมและวางแผนกลไกตลาดให้เอกชนอย่างเหมาะสมเพื่อให้ราคาสินค้าอยู่ในระดับที่ประชาชนจะซื้อหาใช้ในชีวิตประจำวันได้จึงมีผลต่อ Consumer Surplus แต่หากไม่ดูแลกลไกตลาดดีๆ รัฐบาลจะต้องมีต้นทุนที่สูงมากในการดูแลราคาสินค้าด้วยการทำลายกลไกตลาดด้วยการอุดหนุนด้านภาษี หรือรับซื้อจากเกษตรกรในราคาสูงแต่ปล่อยขายในตลาดที่ราคาต่ำ ซึ่งจะทำให้กลไกตลาดบิดเบี้ยว และมีผลต่อเงินของรัฐบาลในระยะยาว

แต่ในเชิงรุกแล้วยังไงก็หนีไม่พ้นที่ต้องไปแก้ที่ค่านิยมของคนในประเทศครับ ว่าอย่าใช้จ่ายเกินตัว อะไรที่ไม่จำเป็นก็ละๆ ไว้บ้าง ความต้องการในการบริโภคมันจะไปปรับสมดุลย์ราคาสินค้าเองครับ

วันนี้ Consumer Surplus ของท่านผู้อ่านเป็นอย่างไรบ้างครับ

ที่มา: Consumer Surplus สำคัญไฉน ใน หรอยดอทคอม

วิกฤติดูไบวิกฤติเศรษฐกิจโลก

2009-12-10T07:51:00.000-08:00

บังเอิญช่วงนี้มีการพูดถึงวิกฤติดูไบกันทั้งเมือง ฉบับนี้เลยจะมาคุยกันนะครับว่าวิกฤติดูไบคืออะไรครับ

เมืิ่อช่วงปลายเดือนที่ผ่านมา กลุ่มบริษัท ดูไบ เวิร์ลด์ (Dubai World) ซึ่งเป็นบริษัทลงทุนของรัฐบาลดูไบ ได้ขอทำข้อตกลงกับเจ้าหนี้ เพื่อพักชำระหนี้นาน 6 เดือน โดยขยายเวลาชำระหนี้ไปอย่างน้อยจนถึง 30 พฤษภาคมปีหน้า ซึ่งถ้าเป็นเราๆ ท่านๆ ขอพักชำระหนี้ก็คงไม่แปลกอะไร แต่นี่คือกลุ่ม Dubai World ซึ่งมีหนี้สิน 59,300 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ และสินทรัพย์99,600 ล้านดอลลาร์ ในปี 2551 มีกำหนดชำระหนี้ 4,300 ล้านดอลลาร์ในเดือนหน้า และมีกำหนดชำระหนี้ทั้งของรัฐบาลและเอกชนรวม 4,900 ล้านดอลลาร์ ในไตรมาสแรกของปีหน้าด้วย ขณะที่หนี้สินทั้งหมดของดูไบเมื่อปีที่แล้วมีรวมประมาณ80,000 ล้านดอลลาร์ ซึ่งในจำนวนนี้เป็นหนี้สินของบริษัทต่างๆของรัฐบาลท้องถิ่นประมาณ 70 ,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ ท่านผู้อ่านอ่านดูก็คงรู้ได้ว่าหนี้สินของดูไบ เวิร์ลด์ นี้มีมหาศาลจริงๆ มากกว่างบประมาณแผ่นดินของประเทศไทยเท่าตัว และมากกว่าหนี้ IMF ที่เราเคยติดหนี้กว่า 4 เท่า

Dubai World นับว่าเป็นกลุ่มบริษัทลงทุนที่รัฐบาลดูไบเป็นเจ้าของ โดยได้ลงทุนในโครงการต่างๆ ทั่วโลก ตามนโยบายของชีคหรือเจ้านครรัฐดูไบ ซึ่งส่วนใหญ่ได้ลงทุนในโครงการอสังหาริมทรัพย์ และในประเทศไทยได้ลงทุนในบริษัทอสังหาริมทรัพย์หลายบริษัท และมีแผนจะขอลงทุนในโครงการแลนบริดจ์ที่เป็นท่าเรือและโครงสร้างพื้นฐานที่เชื่อมระหว่างฝั่งทะเลอันดามันและอ่าวไทย ซื้อทีมฟุตบอลทีมดังในลีกยุโรป หรือขอซื้อกิจการท่าเรือขนาดใหญ่หลายแห่งในสหรัฐอเมริกา (แต่รัฐสภาอเมริกันเบรคไว้ เนื่องจากเป็นธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคงของชาติ) จนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา นักวิเคราะห์เศรษฐกิจทั้งหลายได้มีคอมเมนต์ว่า Dubai World จะเป็นเจ้ายุทธจักรการลงทุนของโลกอย่างแน่นอน ซึ่งหลายท่านอาจจะสงสัยว่าทำไมดูไบถึงได้มีเงินมากขนาดนั้น ไปทำอะไรมา

ดูไบ (อาหรับ: دبيّ, Dubayy‎; อังกฤษ: Dubai) เป็นรัฐ (เอมิเรต) หนึ่งใน 7 รัฐแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และเป็นที่ตั้งของเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ คือเมืองดูไบ มีพื้นที่ประมาณ 4,000 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 2 ล้านคน เมืองดูไบถือได้ว่าเป็นเมืองท่าที่สำคัญแห่งหนึ่งบนโลก และมีอัตราการเจริญเติบโตของเมืองสูงมาก หลายท่านอาจจะเห็นจากรายการโทรทัศน์มาแล้ว เช่น โรงแรมรูปเรือที่หรูที่สุดในโลก โครงการสร้างเกาะกลางทะเล ฯลฯ ซึ่งดูไบเองนั้นจริงๆ แล้วมีน้ำมันอยู่น้อยมากเมื่อเทียบกับนครรัฐอื่นของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (ดูไบเป็นรัฐที่มีน้ำมันเพียง 3% เท่านั้นเมื่อเทียบ กับเมืองหลวงอาบูดาบีที่มีน้ำมันกว่า 90% และมีใช้อีกถึง 100 ปี) หรือประเทศอื่นๆ ในตะวันออกกลางที่ร่ำรวยมาจากน้ำมัน ด้วยข้อจำกัดของดูไบที่มีทรัพยากร น้ำมันไม่มาก ได้หยุดขุดเจาะน้ำมันตั้งแต่ปี 2506 และพึ่งพาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวและสันทนาการที่สร้างรายได้คิดเป็นร้อยละ 74 ของผลผลิตมวลรวมประชาชาติในปัจจุบัน  จากสถานการณ์ที่บีบบังคับให้ดูไบต้องเปลี่ยนและพลิกผืนทะเลทรายให้เป็นเมืองแห่งอนาคต เมืองแห่งการค้าเสรีจึงเริ่มต้น โดยมีเชค โมฮัมเมด บิน ราชิด อัล มัคทูม (H.H Sheikh Mohammed Bin Rashid Al Maktoum รองประธานาธิบดีและนายกรัฐมนตรีของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ในฐานะเจ้าผู้ครองรัฐดูไบเป็นผู้กำหนดวิสัยทัศน์เมื่อ 10 ปีที่ผ่านมา   เมื่อวิสัยทัศน์ของผู้นำบวกกับเงินทุนมหาศาล ทำให้ดูไบมีเป้าหมายที่จะเนรมิตศูนย์กลางการเงินของโลก เมือง แห่งการท่องเที่ยว เมืองท่าเพื่อส่งออกสินค้า ไปพร้อมๆ กันโดยผ่านแผนยุทธศาสตร์การพัฒนาของดูไบ (Dubai Strategic Plan 2015) มีระยะเวลา 8 ปี ตั้งแต่ปี 2550-2558 ดูเหมือนว่าวิสัยทัศน์ของผู้นำจะเริ่มเห็นเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะโครงสร้างพื้นฐานสะพาน ถนน น้ำ ไฟ และสนามบินใหม่   สิ่งปลูกสร้างใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นดาษดื่น ทั่วไปผุดขึ้นแทนที่ท้องทะเลทรายที่เวิ้งว้าง ตึกสูงบางแห่งถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทุบสถิติโลก อาทิ ตึก The Burj Dubai สูง 818 เมตร มี 160 ชั้น หรือตึกที่ออกแบบเป็นรูปแบบเรือใบ The Burj Al Arab รวมไปถึงThe Palm ที่มีรูปร่างเป็นต้นปาล์มสวยงามสร้างโดยการถมทะเล   ว่ากันว่าเครื่องจักรเครน 1 ใน 3 ของโลกขณะนี้อยู่ที่ดูไบ และดูไบได้กลายเป็นสวรรค์ของนักออกแบบไปแล้ว   ไม่เพียงเฉพาะธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ เท่านั้นที่กำลังเจริญเติบโต แต่การพัฒนาไปเป็นศูนย์กลางทางการเงินของดูไบได้เริ่มต้นภายหลังเหตุการณ์ 11 กันยายน

แต่หากย้อนไปแล้ว ดูไบเอาเงินมาจากไหนถึงได้มีเงินลงทุนมากขนาดนั้น ทั้งๆ ที่ไม่มีน้ำมัน จริงๆ แล้ว ดูไบมีอัตราการเจริญเติบโตหลังจากการล่มสลายของราชวงศ์ของพระเจ้าซาร์ แห่งอิหร่าน ในปี ค.ศ. 1979 ซึ่งในตอนนั้นอิหร่านได้เปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นรัฐอิสลาม และมีนักลงทุนจำนวนมากไม่มั่นใจจึงได้ขนเงินออกจากอิหร่านและไปลงทุนในดูไบแทน รวมทั้งอิหร่านมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับสหรัฐอเมริกา ซึ่งอิหร่านโดนอเมริกาเล่นงานด้วยมาตรการกีดกันทางการค้าไปหลายชุด ซึ่งทำให้ดูไบได้กลายเป็นช่องทางในการเชื่อมระหว่างการค้าของอิหร่านกับประเทศอื่นๆ ไป เรียกว่าเงินทุกเม็ดที่เข้าออกจากอิหร่าน แทบจะต้องผ่านดูไบทั้งนั้น จึงทำให้ดูไบกลายเป็นนครรัฐที่มั่งคั่งในท้ายที่สุด เนื่องจากอิหร่านเป็นหนึ่งในผู้ผลิตน้ำมันรายใหญ่ของโลก และเป็นเส้นทางการขนส่งน้ำมันที่สำคัญแห่งหนึง (ใหญ่ขนาดว่ากันว่า หากอิหร่านปิดเส้นทางน้ำมัน จะทำให้ราคาน้ำมันในตลาดโลกพุ่งไปเป็นบาเรลล์ละ 200 เหรียญสหรัฐได้) ซึ่งจำเป็นต้องพึ่งดูไบในเรื่องการทำธุรกรรมทางการเงิน

โดยที่ผ่านมาดูไบได้มีการลงทุนที่ค่อนข้างเกินตัว และออกพันธบัตรเพื่อการลงทุนจำนวนมากผ่าน Dubai World โดยมีคนดังหลายคนได้ซื้อพันธบัตร Dubai World เช่น แบรด พิตต์, เดวิด เบ๊คแฮม, ไมเคิล โอเว่น ฯลฯ รวมไปถึงสถาบันการเงินต่าง(มีสถาบันการเงินในประเทศไทยด้วยครับ) ได้ลงทุนในพันธบัตรดูไบจำนวนมาก แต่โครงการที่ Dubai World ลงทุนกลับมีผลตอบแทนทางการเงินที่ไ่ม่เข้าเป้า ฟองสบู่จึงแตก ราคาทรัพย์สินตกกระจุย จึงไม่สามารถชำระหนี้ให้กับเจ้าหนี้ได้ ตามที่ได้เกริ่นไว้ข้างต้นครับ ซึ่งทางเลือกของดูไบมีไม่มาก ก็คือต้องขายสินทรัพย์ออกไป

ทีนี้พอฟองสบู่ดูไบแตก ใครจะเดือดร้อนครับ แน่นอนครับ ย่อมไม่พ้นเจ้าหนี้ทั้งหลายที่หวังผลตอบแทนจากการลงทุนในพันธบัตร แต่กลับไม่ได้รับเงิน อาจจะทำให้สภาพคล่องถึงขั้นช๊อตกันได้ พอนักลงทุนขาดสภาพคล่องทีนี้การลงทุนในตลาดอสังหาริมทรัพย์ที่ทำท่าจะฟื้นก็อาจจะสลบได้อีกรอบ รวมไปถึงการออกพันธบัตรของประเทศในตะวันออกกลางที่อาจจะออกได้ยากขึ้น เนื่องจากสภาพคล่องของนักลงทุนหายไป และอาจจะลามกลายเป็นวิกฤติเศรษฐกิจของโลกตามซับไพร์มไปอีกอัน กลับมาดูที่ประเทศไทย รัฐบาลและนักวิเคราะห์ทั้งหลายพยายามจะบอกว่าไม่มีผลกระทบอะไรกับประเทศไทยมากนัก เนื่องจากเราไม่ได้มีการค้าขายมากมายกับดูไบ แต่อย่าลืมนะครับว่าโครงการอสังหาริมทรัพย์ของดูไบได้สร้างงานให้กับคนงานก่อสร้างไทย และเอเชียจำนวนมาก แล้วหากโครงการเหล่านั้นหยุดชะงักไป อะไรจะเกิดขึ้น ก็ไม่มีอะไรซับซ้อน ก็คือคนงานก่อสร้างได้กลับบ้านแน่นอน แต่จะมีอีกผลกระทบหนึ่งที่มาทางอ้อมก็คือคู่ค้าของเราที่อาจจะมีการค้าขายโดยตรงกับดูไบจำนวนมาก เช่น สหรัฐ หรือสหภาพยุโรป อาจจะช๊อคด้านเศรษฐกิจ และย่อมกระทบกับการส่งออกของเรา (แบบทางอ้อม)

แต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์ของ Dubai World อาจจะคลี่คลายก็ได้ครับ เมื่อนครรัฐอาบูดาบี ซึ่งมีน้ำมันจำนวนมากกำลังพยายามจะเข้ามาช่วยเหลือแบบไล่เขมือบคนกำลังแย่ ด้วยการเจรจาซื้อทรัพย์สินของ Dubai World ครับ

ที่มา: วิกฤติดูไบวิกฤติเศรษฐกิจโลก ใน หรอยดอทคอม

หาทางรอดธุรกิจด้วยวิธีคิดลดความอ้วน

2009-12-08T00:18:00.000-08:00

ช่วงนี้ท่านผู้อ่านหลายท่านมักจะได้ข่าวที่ออกจากรัฐบาลหรือสื่อต่างๆ ว่าเศรษฐกิจกำลังฟื้นตัว และทุกอย่างกำลังเป็นไปด้วยดี ถึงดีที่สุด แต่พอเรามาคลำเงินในกระเป๋าของเราจะพบว่าสถานการณ์ไม่ได้เป็นไปอย่างที่ว่าไว้ ซึ่งสอดคล้องกับโพลสำนักต่างๆ ที่มาสำรวจความคิดเห็นของประชาชนก็พบว่าไม่ได้รู้สึกว่าเงินในกระเป๋าจะมากขึ้น แต่กลับรู้สึกว่าเศรษฐกิจยังไม่ฟื้นตัว แถมตอนนี้มาเจอวิกฤติดูไบเข้าไปอีกชุด แม้ว่าเราจะไม่ได้รับผลกระทบทางตรงก็ตาม แต่วิกฤติดูไบก็มีผลกระทบกับเศรษฐกิจของประเทศไทยในทางอ้อมผ่านคู่ค้าต่างๆ ของเรา เช่น สหรัฐอเมริกา สหภาพยุโรป ฯลฯ

ตอนนี้ผู้อ่านหรือผู้ประกอบการหลายท่านอาจจะกำลังประสบปัญหาเรื่องรายได้ไม่พอค่าใช้จ่ายอันเนื่องมาจากเศรษฐกิจหดตัว แถมช่วงนี้ธนาคารก็มีวินัยในการปล่อยกู้ค่อนข้างมาก ทำให้สภาพคล่องของกิจการที่เจ้าของไม่ใช่ลูกเสี่ยหรือลูกเจ้าสัว อาจจะประสบปัญหาได้ โดยเรามักจะมองในทางการหารายได้เข้าบริษัท ซึ่งเป็นทางค่อนข้างตีบตันเนื่องจากต้องปากกัดเท้าถีบกันค่อนข้างมากในช่วงนี้ (ยิ่งเศรษฐกิจแย่มากเท่าไหร่ แหล่งรายได้ใหญ่ที่สุดของเอกชนก็คือภาครัฐ และเป็นช่องทางในการคอรัปชั่นมากขึ้น) แต่เราอาจจะลืมมองดูตัวเราเองว่ามีจุดไหนที่ต้องตัดลดหรือเสริมสร้างให้แข็งแกร่ง ซึ่งเปรียบเสมือนกับการออกกำลังกายเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น และลดไขมันส่วนเกินในร่างกาย

เรามาเข้าเรื่องของเรากันดีกว่า ก่อนอื่นต้องอธิบายกันก่อนว่าหลักการลดความอ้วนและทำให้ร่างกายแข็งแรงตามสถานฟิตเนสทั้งหลายเค้ามีหลักการอย่างไร โดยหลักการที่ง่ายของการลดไขมันก็คือ คนที่จะลดน้ำหนักได้นั้นจะต้องมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรง สังเกตุง่ายๆ ก็คือ คนที่มีน้ำหนักเท่ากันสองคน คนที่หนึ่งมีกล้ามเนื้อมากกว่าจากการออกกำลังกาย เช่น เล่นกล้ามท้อง ยกน้ำหนัก ฯลฯ (จับกล้ามเนื้อส่วนไหนก็แน่น) จะมีอัตราการเผาผลาญไขมันได้สูงกว่าอีกคนหนึ่งที่ไม่ออกกำลังกายและไม่มีกล้ามเนื้อ (จับเนื้อส่วนไหนก็เหลว) ซึ่งท่านที่เคยไปใช้บริการครูฝึกส่วนตัวที่ฟิตเนสเซ็นเตอร์ทั้งหลาย จะพบว่าหลักการลดน้ำหนักไม่มีอะไรซับซ้อน ก็คือ 1) เล่นกล้าม เช่น ซิตอัพกล้ามท้อง ยกน้ำหนักบริหารกล้ามเนื้อบริเวณอก แขน ขา และน่อง เมื่อเล่นเล่นแล้วก็จะเข้ากระบวนการที่เรียกว่า 2) Burn หรือเผาผลาญไขมัน ด้วยการไปวิ่งบนทางวิ่ง 30 – 40 นาที เพื่อเอาไขมันออก โดยคนที่มีกล้ามเนื้อมากๆ นั้น กล้ามเนื้อจะบีบให้ไขมันมาอยู่ส่วนนอกติดกับผิวหนัง ซึ่งจะเผาผลาญได้ง่ายกว่าและออกไปได้ง่ายกว่าคนที่ไม่มีกล้ามเนื้อที่ไขมันจะปนอยู่กับเนื้อ (เนื่องจากไขมันอยู่ชั้นนอกสุดของร่างกาย) นอกจากหลักการข้างต้นแล้ว คนที่จะลดความอ้วนต้องมีความอดทนที่จะลดอาหารที่สะสมความอ้วน เช่น แป้ง หรือไขมัน ซึ่งในการลดความอ้วนนั้นจะใช้เวลาไม่มาก แต่ต้องตัดใจและอดทนรอวันที่จะมาถึงเท่านั้น ซึ่งแรกๆ จะลดช้า เนื่องจากร่างกายต้องสร้างกล้ามเนื้อก่อน แต่พอกล้ามเนื้อมีมากขึ้นทีนี้เราจะเห็นผลทันตา

จากข้างต้นจะเห็นได้ว่าหากเราสังเกตุหลักการลดความอ้วนกับการบริหารธุรกิจจะมีหลักการที่ใกล้เคียงกันอย่างมากนั่นก็คือธุรกิจที่จะแข็งแรงได้นั้น ผู้บริหารจะต้องลดความอ้วนของกิจการก่อนเป็นอย่างอื่น โดยเฉพาะในช่วงเศรษฐกิจย่ำแย่เช่นนี้ การลดความอ้วนหรือไขมันเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง โดยทั่วไปเราจะเห็นได้ว่าไขมันในตัวธุรกิจนั้นมีไม่กี่รายการก็คือ บุคลากรที่ทำงานไม่มีประสิทธิภาพ การแบกค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น การมีภาระทางการเงินในระยะยาว ซึ่งทำให้ร่างกายหรือบริษัทของเราไม่แข็งแรง จะไปไหนก็เทอะทะไปหมด ไม่เหมือนกับบางบริษัทที่หุ่นเข้าประเภทฟิตแอนด์เฟิร์ม จะทำอะไรก็ดูดีไปหมดทุกอย่าง คล่องตัว โดยมีกล้ามเนื้อที่สำคัญก็คือทรัพย์สินทางปัญญาหรือนวัตกรรมที่สร้างความแตกต่างให้กับธุรกิจ

การลดไขมันด้วยการสร้างกล้ามเนื้อในทางธุรกิจแบบง่ายๆ ก็คือการหมั่นขันน๊อตพนักงานที่ไม่มีประสิทธิภาพ โดยผู้บริหารจะต้องกำหนดตัวชี้วัดหลายๆ ตัวมาใช้ในการวัดประสิทธิภาพของพนักงาน เช่น คุณภาพงานที่ยอมรับได้ การส่งมอบงานที่ตรงเวลาและงบประมาณ ฯลฯ และจะต้องขันน๊อตพนักงานที่ไม่ได้ประสิทธิภาพอยู่เสมอ หากพนักงานคนนั้นไม่สามารถปฏิบัติงานได้ ก็ไม่มีทางเลือก คือต้องให้ออกสถานเดียว เนื่องจากมีทักษะและความสามารถที่ไม่ตรงกับความต้องการของบริษัท หลายคนอาจจะมองว่าเป็นการกระทำที่ไม่มีมนุษยธรรม แต่จงระลึกเสมอว่าธุรกิจไม่ใช่องค์กรสาธารณกุศล หรือองค์กรที่ไม่แสวงหากำไร ที่สามารถแบกรับไขมันในก้อนนี้ได้ หากพนักงานไม่เข้าใจหลักการ The Fitness is the survival แล้ว บริษัทหรือธุรกิจก็คงไม่สามารถอยู่ได้แน่นอน เหตุผลอีกประการหนึ่งที่ต้องให้ความสำคัญกับไขมันก้อนนี้ก็คือ ไขมันก้อนนี้อาจจะวิวัฒนาการกลายเป็นมะเร็งร้ายของบริษัท เนื่องจาก หากมีคนหนึ่งไม่ทำงานหรือทำงานไม่ดี แต่ได้เงินเท่ากับคนที่ทำงานดี จะทำให้คนที่ทำงานดีขาดกำลังใจในการทำงาน เนื่องจากทำงานหรือไม่ทำงานก็ได้เงินเหมือนกันหรือเท่ากัน

หลักการต่อมา ท่านผู้บริหารอาจจะต้องสำรวจงบการเงินกันสักนิดว่ามีค่าใช้จ่ายใดที่สูงเกินปกติหรือไม่ เช่น ค่าเช่าสำนักงาน ค่าน้ำมันรถยนต์ ค่ารับรองลูกค้า ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโอที ฯลฯ ในภาวะเศรษฐกิจเช่นนี้ ถ้าไม่สำรวจกันดีๆ จะพบว่าไขมันก้อนนี้เป็นไขมันก้อนใหญ่อีกก้อนหนึ่ง ว่าที่แท้แล้วเรามีค่าใช้จ่ายที่บวมขึ้นมาโดยไม่จำเป็นกันมานานแล้ว แต่เราไม่เคยสนใจเนื่องจากในภาวะเศรษฐกิจขาขึ้นเราใช้เงินกันเป็นเบี้ยหรือลูกเสี่ย โดยค่าใช้จ่ายที่บวมแบบไม่จำเป็นมักจะเป็นค่าเช่าสำนักงานที่หลายบริษัทเน้นภาพลักษณ์ ประเภทกินไม่ได้แต่เท่ห์ไว้ก่อน แต่หารู้ไม่ว่ามันเป็นส่วนที่กัดกินสถานภาพการเงินของบริษัทแบบรวดเร็วมาก แต่อย่าลิืมไปดูค่าใช้จ่ายที่เบิกโดยพนักงานด้วย ลองบวกกันดีๆ จะพบว่าตัวเลขสูงจนน่าตกใจเหมือนกัน

ผ่านการลดไขมันสองก้อนใหญ่ๆ แล้ว เราต้องสร้างกล้ามเนื้อให้แข็งแรงด้วยการลงทุนในทรัพย์สินทางปัญญากันสักหน่อย หลายบริษัทมักจะลดการลงทุนในการฝึกอบรมพนักงาน ซึ่งอาจจะถูกต้องถ้าลดการฝึกอบรมในส่วนที่เป็นความรู้รอบตัว หรืออบรมไปอย่างนั้น โดยที่ไม่เกิดประโยชน์อะไรกับงานแต่อย่างใด หรือส่งพนักงานไปฟังสัมมนาฟรี ซึ่งมักจะไม่มีประโยชน์เนื่องจากเป็นการขายของทางอ้อมของผู้จัดสัมมนา แต่การลงทุนในบุคลากรทั้งการจัดระบบบริหารทรัพยากรมนุษย์ การสรรหาและคัดเลือกบุคลากร การประเมินผลงาน การให้ผลตอบแทน การฝึกอบรม ฯลฯ จะช่วยให้พนักงานในองค์กรมีขวัญกำลังใจที่ดีขึ้น เนื่องจากจะมีบุคลากรที่ไม่มีประสิทธิภาพซึ่งเปรียบเหมือนไขมันส่วนเกินเล็ดลอดเข้ามาน้อยมาก รวมไปถึงการมีระบบการประเมินผล และจ่ายค่าตอบแทนที่เป็นธรรมจะช่วยเพิ่มขวัญกำลังใจให้กับพนักงานเป็นอย่างมาก โดยผู้ประกอบการและผู้บริหารอาจจะไม่เชื่อว่าต้นทุนของบริษัทจะลดลงอย่างมากในระยะยาว

ในส่วนของทรัพย์สินทางปัญญานั้น ภาคธุรกิจคงจะต้องสร้างความแตกต่างด้วยทรัพย์สินทางปัญญา หรือนวัตกรรมใหม่ๆ กัน มิเช่นนั้นแล้วก็จะหนีไม่พ้นวงจรอุบาทว์เดิมๆ ก็คือ เอ็นเตอร์เทนลูกค้า วิ่งงาน จ่ายเงินใต้โต๊ะ พาไปเที่ยวต่างประเทศ ฯลฯ ซึ่งเนื่องจากไม่ช่วยทำให้ธุรกิจแข็งแรงแล้ว ยังจะทำให้ธุรกิจนับวันจะอ่อนแอลง เนื่องจากพนักงานจะมองว่าไม่ต้องขยันก็มีงาน เนื่องจากบริษัทขยันจ่ายเงินใต้โต๊ะ ยังไงก็ได้งานและส่งมอบงานได้อยู่แล้ว และมีผลทำให้ความสามารถในการแข่งขันของประเทศลดฮวบ เนื่องจากคนในชาติคิดว่าไม่ต้องเก่งหรือมีทรัพย์สินทางปัญญา แต่หา Connection ให้เก่งอย่างเดียวก็รอดได้แล้ว

หากเรากลับมาใส่ใจในร่างกายของเราสักนิด เอาหลักการลดไขมันความอ้วนไปใช้ จะช่วยทำให้ธุรกิจของเรามีสภาพร่างกายที่แข็งแรงที่จะฝ่าวิกฤติเศรษฐกิจในครั้งนี้ได้ มิฉะนั้นแล้ว อาจจะต้องเข็นร่างกายของเราเข้าห้อง ICU กันเป็นแน่แท้

รัฐบาลอภิสิทธิ์กับแนวคิดในการบริหารประเทศ

2009-11-29T05:06:00.000-08:00

ช่วงนี้หายหน้าหายตาไป เพราะว่าไปเขียนบทความบน Twitter ครับ เนื่องจากประเด็นมันเข้ามาในสมองเยอะมาก คิดอะไรออกก็เขียนไปตามประเด็นนั้นครับ เช่น กกต. บอกว่า สนธิ ลิ้มทองกุล เป็นหัวหน้าพรรคการเมืองใหม่ได้ หรือ เรื่องพยายามปลุกกระแสรักชาติของรัฐบาล หรือการฉลองการชักธงชาติลงจากเสา เลย Tweet กันแทบไม่ทัน

ช่วงนี้ยิ่งมีอะไรแปลกๆ เกี่ยวกับวิธีคิดในการบริหารประเทศของรัฐบาล เช่น

1. ผลักไสไล่ส่งคนคิดต่าง ไปเป็นคนเขมรหรือไม่ก็คนทรยศต่อชาติ ตามที่หัวหน้าอำมาตย์ใหญ่เหงาสี่ศอก ให้นิยามไว้ แต่ตอนนี้คนทรยศต่อชาติที่ถูกนิยามไว้มีอยู่เป็นล้าน และมากขึ้นเรื่อยๆๆๆๆ

2. ปล่อยเกาะคุณศิวรักษ์ วิศวกรไทย ของ CAT ที่กัมพูชา ตอนที่ให้เขาเอาข้อมูลมาให้ก็รับรองซะดิบดี ตอนนี้ถูกจับสารภาพหมด ก็จะปล่อยเกาะ ขนาดคุณแม่เค้าจะไปเยี่ยมยังยึดพาสปอร์ตไว้ กลัว พล.อ. ชวลิต พาไปเอง

3. ประเด็นเรื่องคุณศิวรักษ์ ที่แกยอมรับสารภาพหมดเปลือกว่าไปเอาข้อมูลไปให้สถานทูต ก็ไม่รู้ว่าจะหาทางลงอย่างไร ตอนนี้ก็คงเข้าหน้าประชาชาติอาเซียนไม่ติด ว่าไปโจรกรรมข้อมูลชาวบ้านเค้ามา

4. เรื่องฟ้องแพ่งพันธมิตร ในกรณีบุกยึดสนามบิน รู้สึกว่าจะไม่ฟ้องจนขาดอายุความไปแล้ว ทีนี้ถ้าบริษัทต่างประเทศฟ้องในกรณีที่เสียหาย จะเอาเงินภาษีประชาชนไปจ่ายหรือครับ

5. เห็นว่าจะไปเชียงใหม่แต่ไม่กล้าไป เลยไปบุกจับร้านขายประทัดไล่นก แล้วบอกว่าเป็นระเบิดปิงปอง 6,000 ลูกซะนี่

6. คนอื่นเค้าบริหารเศรษฐกิจ เค้าแจกงานให้ประชาชนทำ แต่นี่ดันแจกเงินซะ ไทยเข้มแข็งก็โกงกันเช็ด เงิน 100 บาท ถึงประชาชนไม่น่าจะเกิน 10 บาท

7. กระทรวงการต่างประเทศ วันๆ ไล่จับทักษิณไปทั่ว จับมาเป็นปีแล้วจับไม่ได้ซักที แถมทำประเทศเพื่อนบ้านไม่พอใจอีก ก็อย่างนี้แหละครับ เอาผู้ก่อการดี อาหารอร่อย ดนตรีไพเราะ ปิดสนามบินสนุกจริงๆ มาเป็นรัฐมนตรีก็แบบนี้แหละครับ

ข้างต้นนี่ Tweet เล่นๆ นะครับ จริงๆ ยังมีอีกเยอะ เลยไม่เข้าใจว่ารัฐบาลประเทศนี้มีวิธีคิดในการบริหารประเทศอย่างไร

ที่มา:รัฐบาลอภิสิทธิ์กับแนวคิดในการบริหารประเทศ ใน หรอยดอทคอม

แก้รัฐธรรมนูญให้มันเสียเงินไปทำไม

2009-10-08T08:49:00.000-07:00

หลายวันมานี้ พรรคร่วมรัฐบาลและ สว. ได้คุยกันถึงการแก้รัฐธรรมนูญ 6 ประเด็น ที่ได้รับการเสนอจากคณะกรรมการสมานฉันท์ โดยเชื่อว่า 6 ประเด็นนี้จะสามารถแก้ไขปัญหาความขัดแย้งได้ โดยประกอบไปด้วย 1) แก้จากการเลือกตั้งเขตใหญ่ เป็นเขตเดียวเบอร์เดียว 2) มาตรา 190 ที่ทำสัญญากับ ตปท. ไม่ต้องผ่านสภาฯ 3) ให้ สส. เป็นเลขาฯ กับที่ปรึกษารัฐมนตรีได้ 4) แก้ไข สส. สัดส่วน เป็น 100 คนเหมือนเดิม 5) ไม่ยุบพรรคแล้ว และ 6) ให้ สว. ลากตั้ง อยู่ครบ 6 ปี

คำถามนำก็คือว่า ปัญหาที่เกิดความขัดแย้งทุกวันนี้ก็คือการบังคับใช้กฎหมายมันไม่ยุติธรรม เช่น
1. บุกยึดสนามบิน กับทำเนียบ จะเสียค่าปรับแค่ 500 แต่อีกฝ่ายอยู่นอกทำเนียบ โดนทหารเข้าปราบปราม
2. อีกฝ่ายหนึ่งชุมนุม ไม่มี พรก. ฉุกเฉิน แต่อีกข้างชุมนุมทีไร มีทุกที
3. โดนกี่คดีก็ไม่ติดคุก อ้างตลอดว่าอยู่ในกระบวนการบ้าบออยู่
ฯลฯ สุดคำจะบรรยายครับ

ถามว่า 6 ประเด็นที่จะแก้นี่มันเกี่ยวอะไรกับความสมานฉันท์ครับ แล้วพวกที่เคยบอกให้ประชาชนรับรัฐธรรมนูญ ปี 50 ไปก่อนแล้วจะแก้ ตอนนี้หดหัวหายไปไหนกันหมดครับ หรือว่าทำตามคำสั่งอำมาตย์ กับกลุ่มสตรีผู้สูงศักดิ์ ที่่มองประชาชนเป็นคนต่ำศักดิ์หรืออย่างไรครับ

ที่มา: แก้รัฐธรรมนูญให้มันเสียเงินไปทำไม

มุมดีๆ ของการเป็นเศรษฐีเงินผ่อน

2009-09-13T05:21:00.000-07:00

มีท่านผู้อ่านหลายท่านมักจะเคยได้ยินผู้ใหญ่เตือนว่าถ้าไม่มีเงินซื้อของ ก็อย่าไปผ่อนในสิ่งที่ไม่จำเป็น เนื่องจากจะเป็นภาระของเรา ถ้าไม่มีเงินก็อย่าไปซื้อดีกว่า
ข้อความข้างต้นเป็นข้อความที่ถูกต้อง 100% นะครับ เช่น ถ้าจะซื้อรถยนต์ แต่มีปัญญาจ่ายสดแค่ VIOS ก็ซื้อสดไปเลย อย่าเอาเงินสดไปวางเงินดาวน์ Camry หรือ Fortuner เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น ชีวิตจะลำบากไปอีกหลายปี
อย่างไรก็ตามการผ่อนสินค้าก็มีมุมดีๆ อีกมุมหนึ่งสำหรับภาพรวมของระบบเศรษฐกิจ ซึ่งการที่เจ้าของผลิตภัณฑ์ยอมให้มีการจ่ายเงินผ่อนในการซื้อสินค้านั้น เพื่อเป็นการสร้างแรงจูงใจให้กับผู้บริโภคในการซื้อสินค้า เนื่องจากผู้บริโภคจะเห็นว่าตนเองไม่ได้จ่ายเงินก้อนใหญ่ไปทีเดียว แต่ค่อยๆ จ่ายไปทุกเดือนๆ ซึ่งการให้ผ่อนซื้อสินค้าก็คือการปล่อยเงินกู้ในอีกนัยหนึ่งนั่นเองครับ เพียงแต่เป็นการปล่อยเงินกู้เพื่อให้ซื้อของที่กำหนดไว้เท่านั้น
แต่สำหรับในภาพรวมของระบบเศรษฐกิจแล้ว การที่ประชาชนซื้อสินค้าเงินผ่อนนั้น ได้ช่วยทำให้ระบบเศรษฐกิจขยายตัวกว่าการซื้อสินค้าเงินสด เนื่องจากประชาชนจะมีกำลังซื้อในปัจจุบันมากขึ้น ยกตัวอย่างนะครับ สมมติว่า สมศักดิ์อยากจะได้รถยนต์เป็นของตัวเองซักคัน แต่ปัญหาคือสมศักดิ์มีเงินแค่ 200,000 แต่รถยนต์ที่จะซื้อนั้นมีมูลค่า 600,000 ครั้นที่สมศักดิ์จะรอจนตัวเองมีเงินหกแสน ก็อาจจะรออีกสามปี สมศักดิ์ก็เลยตัดสินใจซื้อแบบผ่อน การตัดสินใจของสมศักดิ์ในครั้งนี้จะทำให้รถยนต์มูลค่าหกแสนออกสู่ตลาด ซึ่งรถยนต์คันนี้ก่อให้เกิดการจ้างงานเป็นทอดๆ เช่น แรงงานในการผลิตรถยนต์ เครื่องยนต์ เหล็ก การขนส่ง แม่ค้าขายข้างแกงที่ได้เงินจากบุคลากรในการผลิต ฯลฯ ยิ่งถ้าทรัพย์สินที่ได้มาจากการผ่อนนั้นเอาไปสร้างอาชีพได้ เช่น แทนที่สมศักดิ์จะซื้อรถยนต์ แต่ไปซื้อรถกะบะ เพื่อเปิดท้ายขายของแทน อันนี้ก็จะเป็นการช่วยการจ้างเงินเพิ่มขึ้น และเป็นพลังหมุนเวียนในระบบเศรษฐกิจครับ
ถ้าจะยกอีกตัวอย่างหนึ่งก็คือเรื่องของการซื้อบ้าน ประชาชนทั่วไปก็มักจะผ่อนบ้านกันทุกคน มิฉะนั้นแล้วการจะเก็บเงินซื้อบ้านซักหลังเป็นเรื่องที่สาหัสพอควร การมีการผ่อนซื้อบ้าน ก็เป็นการช่วยให้บ้านออกสู่ตลาดได้เร็วขึ้น และเป็นการเพิ่มการจ้างงาน และฉีดเงินเข้าสู่ธุรกิจต่อเนื่องอย่างมาก อย่างไรก็ตามผ่อนบ้านเพื่อเอาไปอยู่อาศัย ย่อมผ่อนบ้านที่เป็นอาคารพาณิชย์ไม่ได้ เนื่องจากอาคารพาณิชย์เรายังสามารถทำมาค้าขายข้างล่างได้ด้วย แต่ถ้าท่านผู้อ่านเป็นผู้มีอันจะกินก็ผ่อนบ้านเดี่ยวไปเลยดีกว่าครับ คนที่จะผ่อนอาคารพาณิชย์นั้นควรจะเป็นคนที่ต้องการสร้างรายได้อีกทางหนึ่ง
แต่ยืนยันนะครับ ว่าการซื้อเงินผ่อนในสินค้าที่ไม่จำเป็นเป็นสิ่งที่ไม่ดี การที่จะซื้ออะไรซักอย่างนั้น โปรด Make Sure ว่ามันจะมาเลี้ยงเรา หรือช่วยเราทำเงินกลับมา ไม่ใช่เราต้องเลี้ยงมันและเป็นภาระไปหลายปีติดตามบทความดีๆ ของผู้เขียนแบบออนไล์เรียลไทม์ได้ใน twitter ด้วยการ Follow speculates ครับทีมา: มุมดีๆ ของการเป็นเศรษฐีเงินผ่อน ในเว็บไซต์ความรู้หรอยๆ

ไม่อยากโดนชักดาบ ต้องเรียกหลักประกัน

2009-08-31T09:10:00.000-07:00

ท่านผู้อ่านหลายท่านคงจะเคยโดนเพื่อนหรือคนใกล้ชิดชักดาบจากการยืมเงิน จนเสียอารมณ์และเข็ดขยาด ทั้งที่ก่อนจะยืมเงินก็พูดจาดิบดี และขอร้อง แถมสาบานว่าจะไม่เบี้ยวหนี้ และจะเป็นจะตายเสียให้ได้ถ้าไม่ได้เงินก้อนนั้น โดยอ้างความจำเป็นทั้งหลายจนเราเองใจอ่อนครับ

เราอาจจะสงสัยว่าทำไมทั้งที่เพื่อนสัญญาซะดิบดี แต่ทำไมยังมีการชักดาบได้ เราสามารถอธิบายได้ด้วยปรากฎการณ์ดังกล่าวด้วยหลักเศรษฐศาสตร์ครับ คือในหลักเศรษฐศาสตร์บอกว่ามนุษย์จะทำอะไรสักอย่างด้วยแรงจูงใจ ดังนั้นแรงจูงใจในการชักดาบที่เกิดขึ้นมักจะเกิดมาจากการที่เจ้าหนี้ไม่เรียกหลักประกันตอนที่ยืมเงิน เช่น จะยืมเงินห้าพัน แต่ไม่เรียกหลักประกันที่มีมูลค่ามากกว่าห้าพัน เช่น ทอง 1 บาท ที่ทำให้ผู้ยืมไม่กล้าชักดาบ เนื่องจากหลักประกันจะบินว่อนไปด้วย แถมจะไม่กล้าอิดออด แต่ในบางกรณีก็มีนะครับที่เพื่อนไปเอาหลักประกันของคนอื่นมา เช่น เอาของพ่อแม่มาเป็นหลักประกัน แบบนี้ก็มีโอกาสชักดาบ เพราะว่าของที่มาวางหลักประกันไม่ใช่ของเค้าเอง
ก็มีคนถามต่ออีกนะครับว่าทำไมบางคนถึงทำกับเพื่อนได้ ไม่กลัวเสียเพื่อนเหรอครับ คำตอบก็คือ สัมพันธภาพของเพื่อนไม่ได้สร้างแรงจูงใจให้เค้ามากพอที่จะหาเงินมาใช้หนี้ ไงครับ ซึ่งอาจจะเป็นอารมณ์ชั่ววูบนะขณะนั้นก็ได้ครับ
นี่เป็นเหตุผลครับว่าทำไมโรงรับจำนำ หรือธนาคาร หรือเจ้าหนี้เงินกู้ยากูซ่า ถึงไม่กลัวการชักดาบ เนื่องจากมีหลักประกันอยู่ ถ้าชักดาบก็เอาหลักประกันไปออกขาย ได้กำไรมากกว่า เหมือนโรงจำนำนะครับ ที่อยากให้ของที่จำนำหลุดจำนำมากกว่า เพราะว่าของที่มาจำนำเป็นหลักประกันมีมูลค่าสูงกว่าเงินที่ให้ยืมมาก
ดังนั้นถ้าไม่อยากให้เพื่อนชักดาบ ก็ต้องทำใจด้วยการเรียกหลักประกันจากเพื่อนครับ และต้องเรียกหลักประกันให้มากกว่าเงินที่ยืมนะครับ เพื่อนจะหาว่าหน้าเลือดก็ว่ากันไป ถ้าไม่อยากช้ำใจครับ

ที่มา: ไม่อยากโดนชักดาบ ต้องเรียกหลักประกัน ใน Hroyy.com

นิยามของคำว่าผู้ก่อการดี

2009-07-17T08:14:00.000-07:00

บังเอิญเมื่อวานกลุ่มพันธมิตรไปพบเจ้าพนักงานสอบสวนตามหมายเรียก แต่ไม่ยอมรับว่าเป็นการไปพบตามหมายเรียก เนื่องจากข้อหาผู้ก่อการร้ายในการบุกยึดสนามบินมันรุนแรงเกินไป เนื่องจากกะอีแค่ประชาชน และนักท่องเที่ยวเดินทางไปไหนมาไหนไม่ได้ มันจะหนักหนาอะไรกัน แถมยังบอกอีกว่าข้อหาที่ควรจะเจอควรจะเป็นผู้ก่อการดี และเป็นที่น่าแปลกใจว่าหัวหน้าเจ้าพนักงานสอบสวน ไอ้ พล.ต.ท. วุฒิ ก็เห็นดีเห็นงามด้วยว่า เป็นข้อหาผู้ก่อการดี และจะพิจารณาเปลี่ยนแปลงข้อหาให้ แล้วแบบนี้ผู้เสียหายที่ได้รับผลกระทบจากการปิดสนามบิน เช่น บริษัทเอกชน สายการบิน ฯลฯ จะไปเอาเงินค่าเสียหายจากใคร มีใครตอบได้บ้าง
ฟังดูแล้ว เหมือนมันจะใกล้จุดจบของประเทศไทยยังไงยังงั้นครับท่านผู้อ่าน เนื่องจากการบุกยึดสนามปิด ยึดทำเนียบรัฐบาล บุกยึดสถานีโทรทัศน์มันนับเป็นการกระทำของผู้ก่อการดีทั้งสิ้น แถมกระบวนการยุติธรรมทั้งหมด ก็เข้าข้างคนที่มีเส้นเห็นๆ ใครที่ไม่มีเส้นก็จะโดนเล่นงานข้างเดียว คนที่ทำความผิดมหาศาลไม่ต้องติดคุก แม้ว่าจะหมิ่นประมาทคนซักกี่ครั้งก็แล้วแต่ ขนาดศาลสั่งแล้วก็ยังคำรามตะโกนทีเดียว กระบวนการยุติธรรมทั้งหมดถึงกับเป๋ทันทีครับ
เห็นทีจะถึงเวลาที่เราต้องการการเปลี่ยนแปลงกระมังแล้วครับ ลุกขึ้นเถอะครับพี่น้องไทย
ที่มา: นิยามของคำว่าผู้ก่อการดี จาก Hroyy Social Network

The food was good. The music was excellent. It was fun.

2009-07-07T04:55:00.000-07:00

ท่านผู้อ่านยังคงจำกันได้นะครับกับประโยคข้างต้นของผู้ก่อการร้านสากลกากเดนพวกอำมาตยาธิปไตยที่ปิดสนามบินนานาชาติในประเทศไทยทั้งสองแห่งที่นำเศรษฐกิจของประเทศบรรลัยมาถึงทุกวันนี้ ที่ว่า “อาหารอร่อย ดนตรีไพเราะ ปิดสนามบินสนุกจริงๆ” และวันนี้นายกษิต ภิรมย์ ได้เป็นทั้งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ และผู้ต้องหาผู้ก่อการร้านสากลในเวลาเดียวกัน แต่นายกษิตย์ได้ยืนยันว่าจะไม่ลาออก เพราะว่าศาลยังไม่ประทับรับคำฟ้อง ซึ่งดูเหมือนจะเชื่อมั่นในกระบวนการพิเศษอะไรบางอย่างของกระบวนการยุติธรรม
ที่ผ่านมาก็ไม่แน่ใจว่านายกษิต จะเอาอย่างไรกับประเด็นข้างต้น รวมไปถึงปัญหาเก่าๆ ที่ก่อทิ้งไว้กับกัมพูชา ซึ่งแม้ตอนนี้จะไปเจรจาเรื่องปัญหาชายแดนกับฮุนเซ็น นายกษิตยังไม่กล้าไปกับคณะของนายสุเทพ เทือกสุบรรณ ในการเจรจาในครั้งที่ผ่านมา
ซึ่งในขณะนี้ยังไม่มีคำตอบอะไรออกมาจากนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีว่าจะเอาอย่างไรกับประเด็นข้างต้น แต่สงสัยแกคงจะลืมกับมาตรฐานเก้าข้อตอนที่ประกาศเป็นนายกรัฐมนตรีใหม่ๆ กระมังครับ
Source: The food was good. The music was excellent. It was fun. ใน Hroyy Social Network

อำนาจรัฐหรือจะสู้ศรัทธาประชาชน (2)

2009-06-30T10:12:00.000-07:00

วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่เป็นบทพิสูจน์ของศรัทธาของประชาชนในการเลือกตั้งซ่อมศรีสะเกษ เขต 1 ที่ผู้สมัครจากพรรคเพื่อไทย หรือพรรคไทยรักไทยเดิม ชนะผู้สมัครจากพรรคร่วมรัฐบาลคือพรรคชาติไทยพัฒนา หรือพรรคชาติไทยเดิม โดยนายสมศักดิ์ ปริศนานันทกุล แกนนำนอกสภาของพรรคชาติไทยพัฒนาประกาศยอมแพ้ตั้งแต่ไก่โห่ (ซึ่งผมก็ไม่แน่ใจว่าทำไม กกต. ไม่ว่าอะไรที่คนที่โดนแบน ออกมาแสดงออกในนามตัวแทนของพรรคได้ แต่ทำไมทีทักษิณทำไม่ได้ ซึ่งไม่เคยมีคำตอบจาก กกต.)

ผลการเลือกตั้งซ่อมที่ศรีสะเกษคงจะเป็นตัวชี้วัดที่ตบหน้านักวิชาการบางคนที่บอกว่าม๊อบเสื้อแดงจุดไม่ขึ้น หรือไม่มีใครเอาทักษิณอีกแล้ว ซึ่งผลการเลือกตั้งมันซ้ำรอยเดิมที่การเลือกตั้งซ่อมที่สกลนคร ที่พี่น้องชาวอีสาน สั่งสอนรัฐบาลอำมาตย์ได้อย่างสาสม
ถ้าผลงานของรัฐบาลอำมาตย์ยังมีอยู่แค่
1. ช่วยแพนด้าผสมพันธุ์
2. ช่วยเคอิโงะตามหาพ่อ
3. ยกย่องยัยโบ เป็นวีรสตรี
4. ทะเลาะกับเพื่อนบ้าน แต่ไม่ทวงเขาพระวิหารคืนซักที เหมือนตอนที่เป็นฝ่ายค้านบอกไว้
5. ไม่จัดการพวกบุกยึดสนามบิน
ฯลฯ
ผมคิดว่าศรัทธาของประชาชน ก็ยังคงไม่เปลี่ยน ตามที่เนวิน ชิดชั่วเคยบอกไว้ว่าอีกไม่กี่ปีคนอีสานก็จะลืมทักษิณแล้ว ถ้าไม่งั้นก็นายอภิสิทธิ์ นายกฯ เทพประทาน คงยุบสภาเลือกตั้งใหม่ไปแล้วครับ

ที่มา Philosophy, Politics and Economics ใน Hroyy Social Network

รัฐบาลปลาเกยตื้น

2009-06-28T07:37:00.000-07:00

“ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองจะเป็นเจ้าของกิจการ หรือถือหุ้นในกิจการหนังสือพิมพ์ วิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ หรือโทรคมนาคมไม่ได้ ไม่ว่าในนามตนเองหรือให้ผู้อื่นเป็นเจ้าของกิจการหรือถือหุ้นแทน หรือจะดำเนินการโดยวิธีการอื่นไม่ว่าโดยทางตรงหรือทางอ้อมที่สามารถบริหารกิจการดังกล่าวได้ทำนองเดียวกับการเป็นเจ้าของกิจการ หรือถือหุ้นในกิจกรรมดังกล่าว”
นี่คือบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญมาตรา 48
“สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภาต้อง (1) ไม่ดำรงตำแหน่งหรือหน้าที่ใดในหน่วยราชการ หน่วยงานของรัฐ หรือรัฐวิสาหกิจ หรือตำแหน่งสมาชิกสภาท้องถิ่น ผู้บริหารท้องถิ่น หรือข้าราชการส่วนท้องถิ่น
(2) ไม่รับหรือแทรกแซงหรือก้าวก่ายการรับสัมปทานจากรัฐ หน่วยราชการ หน่วยงานของรัฐ หรือรัฐวิสาหกิจ หรือเข้าเป็นคู่สัญญาของรัฐ หน่วยราชการ หน่วยงานของรัฐ หรือรัฐวิสาหกิจ อันมีลักษณะเป็นการผูกขาดตัดตอน หรือเป็นหุ้นส่วนหรือผู้ถือหุ้นในห้างหุ้นส่วนหรือบริษัทที่รับสัมปทาน หรือเข้าเป็นคู่สัญญาในลักษณะดังกล่าว ทั้งนี้ ไม่ว่าโดยทางตรงหรือทางอ้อม
(3) ไม่รับเงินหรือประโยชน์ใดๆจากหน่วยราชการ หน่วยงานของรัฐ หรือรัฐวิสาหกิจ เป็นพิเศษนอกเหนือไปจากที่หน่วยราชการ หน่วยงานของรัฐ หรือรัฐวิสาหกิจปฏิบัติต่อบุคคลอื่นๆในธุรกิจการงานตามปรกติ
(4) ไม่กระทำอันเป็นการต้องห้าม ตามมาตรา 48”
นี่คือบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญมาตรา 265
รัฐธรรมนูญ 2 มาตราที่กำลังเขย่ารัฐสภารุนแรงยิ่งกว่าแผ่นดินไหว เพราะ กกต. มีมติ 3 ต่อ 1 เสียงให้ ส.ว. 17 คน ต้องพ้นจากตำแหน่งเพราะถือหุ้นต้องห้ามตามข้อกำหนดรัฐธรรมนูญ
ยังมี ส.ส. อีกอย่างน้อย 44 คน ต้องลุ้นระทึกว่า กกต. จะมีมติออกมาเหมือนกรณีของ ส.ว. หรือไม่ ซึ่งล่าสุด กกต. มีมติขยายเวลาสอบออกไปอีก 15 วัน เนื่องจากกำลังรอการชี้แจงจากบริษัทที่ ส.ส. ถือหุ้นอยู่อีก 72 บริษัท จาก 306 บริษัท เพื่อนำมาพิจารณาว่าเข้าข่ายต้องห้ามตามรัฐธรรมนูญหรือไม่ ในจำนวนนี้เป็น ส.ส.ฝ่ายค้านและรัฐบาล 38 คน เป็นรัฐมนตรีอยู่ในรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ 6 คน
เมื่อพลิกดูมติ กกต. ที่ให้ ส.ว. พ้นจากตำแหน่งเพราะถือหุ้นต้องห้ามตามรัฐธรรมนูญ และหากมีมาตรฐานเดียว พิจารณาอย่างเสมอภาค ตรงไปตรงมา ส.ส. ที่ถือหุ้นในกิจการเดียวกับที่ ส.ว. ทั้ง 17 คนถือครองอยู่ก็น่าจะต้องพ้นจากความเป็น ส.ส. ด้วย
เท่าที่ทราบหุ้นที่ทำให้ 17 ส.ว. ต้องพ้นจากตำแหน่งตามมติ กกต. ก็เช่น หุ้นบริษัท เทเลคอมเอเชีย คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) หุ้นบริษัท ปตท. อะโรเมติกส์และการกลั่น จำกัด (มหาชน) หุ้นบริษัท ผลิตไฟฟ้าราชบุรีโฮลดิ้ง จำกัด (มหาชน) หุ้นบริษัท ไทยออยล์ จำกัด (มหาชน) หุ้นบริษัท ทางด่วนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) หุ้นบริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน)
หุ้นบริษัท ทีพีไอ โพลีน จำกัด (มหาชน) หุ้นบริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน) หุ้นบริษัท สหโคเจน (ชลบุรี) จำกัด (มหาชน) หุ้นบริษัท ไออาร์พีซี จำกัด (มหาชน) หุ้นบริษัท ไอทีวี จำกัด (มหาชน) หุ้นบริษัท ผลิตไฟฟ้า จำกัด (มหาชน) หุ้นบริษัท ปูนซิเมนต์ไทย จำกัด (มหาชน)
หุ้นบริษัท ปตท.สำรวจและผลิตปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน) หุ้นบริษัท ธนายง จำกัด (มหาชน) หุ้นบริษัท บ้านปู จำกัด (มหาชน) หุ้นบริษัท ระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน)
เมื่อพลิกดูบัญชีรายชื่อ ส.ส. ที่ถูกร้องให้พ้นจากตำแหน่งจากการถือหุ้นต้องห้าม ไม่ว่าจะเป็นนายสุเทพ เทือกสุบรรณ นายสกลธี ภัททิยกุล คุณหญิงกัลยา โสภณพนิช นายองอาจ คล้ามไพบูลย์ นายชาญชัย อิสระเสนารักษ์ นายสัมพันธ์ ทองสมัคร นายจุติ ไกรฤกษ์ นายวินัย เสนเนียม นายไตรรงค์ สุวรรณคีรี
นายเกื้อกูล ด่านชัยวิจิตร นางอุไรวรรณ เทียนทอง นายสุนัย จุลพงศธร นายสมพล เกยุราพันธุ์ พล.ต.อ.ประชา พรหมนอก พ.อ.อภิวันท์ วิริยะชัย นายบุญจง วงศ์ไตรรัตน์ นายมานิต นพอมรบดี นายวรรณรัตน์ ชาญนุกูล พล.ต.สนั่น ขจรประศาสน์ นายเสนาะ เทียนทอง นายชัย ชิดชอบ และคนอื่นๆอีกหลายคน ต่างมีหุ้นต้องห้ามตามที่ กกต. เคยมีมติให้ 17 ส.ว. ต้องพ้นจากตำแหน่งไปแล้วแทบทั้งสิ้น
คำถามที่ตามมาคือ ส.ส. ที่อยู่ในข่ายถือหุ้นต้องห้ามที่ต้องพ้นจากตำแหน่งเป็น ส.ส. พรรคร่วมรัฐบาลถึง 22 คน จะทำให้เสียงของรัฐบาลในสภาเหลือเพียง 247 เสียง รัฐบาลจะอยู่ต่อไปอย่างไร ซึ่งกรณีนี้มองได้ 2 มุมคือ
ความมั่นคงของรัฐบาลลดน้อยลง และเพิ่มอำนาจต่อรองให้พรรคร่วมรัฐบาลมากขึ้น
ถ้า กกต. มีมติว่าขัดรัฐธรรมนูญ สิ่งที่จะตามมาคือต้องมีการเลือกตั้งซ่อมในหลายพื้นที่ ต้องปรับคณะรัฐมนตรีครั้งใหญ่ การเมืองจึงอยู่ในภาวะระส่ำ
ระส่ำเพราะทุกครั้งที่ปรับคณะรัฐมนตรีต้องมีกลุ่มก๊วนต่อรองตำแหน่ง
ระส่ำเพราะผลจากการเลือกตั้งซ่อมอาจไปเพิ่มจำนวนเสียงในสภาให้กับฝ่ายค้านมากขึ้น
แม้นายเทพไท เสนพงศ์ กระบอกเสียงส่วนตัวของนายอภิสิทธิ์ จะออกมาส่งสัญญาณว่าแม้จะมีการเลือกตั้งซ่อมหลายเขต ต้องปรับคณะรัฐมนตรีครั้งใหญ่ แต่พรรคประชาธิปัตย์จะยอมทู่ซี้เป็นรัฐบาลต่อไป
ยอมเสียเงินจัดเลือกตั้งซ่อม ส.ส. เขตละกว่า 30 ล้านบาท ยอมเสียเงินจัดเลือกตั้งซ่อม ส.ว. อีกจังหวัดละกว่า 50 ล้านบาท
แม้จะอยู่ในสภาพเดียวกับปลาเกยตื้นก็จะพยายามดิ้นรนเพื่อให้ได้เป็นรัฐบาลต่อไปให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ หากไม่จนแต้มจริงๆจะไม่ยอมยุบสภาเลือกตั้งใหม่เด็ดขาด
คำถามจึงมีอยู่ว่าพรรคประชาธิปัตย์จะดิ้นรนเพื่อรักษาสถานะความเป็นรัฐบาลต่อไปเพื่ออะไร แน่นอนว่าการจะดำรงอยู่นั้นไม่ยาก แต่หากอยู่แล้วทำอะไรไม่ได้ก็ไม่เกิดประโยชน์ต่อสังคมโดยรวม
หรือกลัวว่าถ้าปล่อยให้มีการเลือกตั้งใหม่จะไม่ได้กลับเข้ามาเป็นรัฐบาลอีก?
ที่มา : นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ปีที่ 5 ฉบับที่ 213 วันที่ 27 มิถุนายน – 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 หน้า 7 คอลัมน์ จับกระแสการเมือง โดย ทีมข่าวการเมือง
รัฐบาลปลาเกยตื้น

การบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจสำคัญไฉน

2009-06-22T09:00:00.000-07:00

ช่วงนี้มีหลายองค์กรพูดถึงคำว่า “การบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจ” หรือ Business Continuity Management (BCM) เนื่องจากโรคหวัด 2009 กำลังระบาดอย่างหนัก ซึ่งผู้อ่านหลายท่านได้ถามว่ามันคืออะไร ผมก็ขอเขียนสรุปคร่าวๆ ถึงความสำคัญของ BCM ไว้ดังนี้ครับ
ยังไงก็คงต้องท้าวความที่มาที่ไปก่อนนะครับว่า BCM นั้นมาอย่างไร BCM มาจากการที่เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในโลกปัจจุบันอาจจะทำให้การดำเนินงานประจำวันขององค์กรหยุดชะงักได้ เช่น การเกิดสึนามิ แผ่นดินไหว ก่อการร้าย ประท้วงทางการเมือง หรือแม้แต่โรคระบาด ที่เรากำลังเจอกัน ซึ่งคำว่าหยุดชะงักในความหมายนี้ก็คือ องค์กรทำอะไรต่อไม่ได้เลยครับ เพราะว่าได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ต่างๆ ข้างต้น เช่น เกิดโรคระบาด พนักงานของเรามาทำงานไม่ได้ ต้องอยู่บ้านเฉยๆ หรือไฟไหม้จนสถานที่ทำงานของเราไม่เหลือ หรือเกิดการประท้วงจนออกจากบ้านไปทำงานไม่ได้ เหตุการณ์พวกนี้มีผลกระทบกับธุรกิจมากหรือน้อยก็แล้วแต่ประเภทของธุรกิจครับ ถ้าเป็นธนาคาร การที่ธนาคารเปิดทำการไม่ได้นี่มีผลกระทบมหาศาลกับลูกค้า ไม่ว่าจะฝากเงิน ถอนเงิน ฯลฯ
จากข้างต้น ก็เลยมีการพูดถึงการบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจ หรือ Business Continuity Management หรือ BCM เราจะวางแผนจะดำเนินงานต่อกันอย่างไร ในกรณีที่เกิดเหตุการณ์ดังกล่าวข้างต้น ซึ่งชัดเจนครับว่าแผนนั้นก็คือแผนที่จะบอกว่าเราจะให้คนของเราทำงานกันที่ไหน ใครต้องทำงานบ้าง อุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือที่ต้องใช้ในการทำงานต่อมีอะไรบ้าง ใครต้องปฏิบัติงานไม่ว่าจะเป็นที่บ้าน หรือที่ทำงานให้เร็วที่สุดในเวลาเท่าไหร่ ซึ่งถ้าเราหยุดชะงักยิ่งสั้นก็จะยิ่งดีครับ แต่แปลว่าเราอาจจะต้องลงทุนเยอะมาก เพื่อรองรับกับการกลับมาทำงานได้เร็วที่สุด เช่น สร้างตึกว่างๆ อีกหลังหนึ่ง แล้วทิ้งไว้เพื่อรองรับในกรณีเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉิน เป็นต้นครับ
ในชีวิตจริงก็มีการใช้แผนการบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจกันจริงๆ มาแล้วครับ ไม่ว่าจะเป็นโรงงานผลิต Semi-Conductor ในประเทศไต้หวัน ที่มีความเสี่ยงจากแผ่นดินไหว ที่เคยทำให้ราคา RAM พุ่งสูงมาแล้ว เนื่องจากโรงงานหยุดผลิตอันเนื่องมาจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว และทำให้ RAM ขาดตลาดทั้งโลกครับ ซึ่งทำให้เจ้าของผลิตภัณฑ์ทั้งหลายเลยกลัวๆ ก็เลยกำหนดให้โรงงานเหล่านั้นต้องทำแผน BCM เพื่อตอบโจทย์ให้ได้ว่า เวลาเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหว แล้วบริษัทเหล่านั้นจะส่งมอบสินค้าให้ทันเวลาได้อย่างไร
ทีนี้มาถึงกรณีใกล้ตัวกันบ้างครับ ตอนนี้ก็มีโรคหวัด 2009 ระบาดหนัก ซึ่งหากแพร่กระจายกันออกไปมากๆ อาจจะทำให้เราไม่กล้าออกจากบ้านกัน และอาจจะทำให้บางบริษัทประกาศหยุดงาน แต่ทีนี้จะหยุดงานทั้งทีก็อย่าทิ้งลูกค้า ก็ต้องกำหนดว่าจะให้บริการลูกค้ากันต่ออย่างไร ถ้าทำได้ลูกค้าก็จะเชื่อมั่นครับว่าบริษัทมีบริการที่ดี แม้ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรก็แล้วแต่ ก็ยังให้บริการเราได้อยู่ดี
จริงๆ เรื่องของ BCM นี่ได้มีการตื่นตัวกันมานานแล้วครับที่ประเทศสิงคโปร์ ซึ่งเชื่อว่าเป็นประเทศแรกที่มีการทำมาตรฐาน BCM ที่ชื่อว่ามาตรฐาน TR19 ในปัจจุบันก็มีมาตรฐานใหญ่ของโลกที่ชื่อว่า BS25999 ที่ออกโดย Business Continuity Institute และมีองค์กรจำนวนมากกำลังใช้มาตรฐานนี้กันอยู่ครับที่มา: การบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจสำคัญไฉน ใน Hroyy Social Network

เนวินสิ้นท่า

2009-06-22T02:47:00.000-07:00

วันนี้ผมได้ติดตามข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์จำนวนมาก พาดหัวข่าวว่า “เนวิน สิ้นท่า” “เนวิน พ่ายหมดรูป” ฯลฯ หลังจากพรรคภูมิใจไทยพ่ายแพ้การเลือกตั้งซ่อมที่จังหวัดสกลนคร ให้กับผู้สมัครจากพรรคเพื่อไทย แบบไม่เห็นฝุ่น ทั้งที่มีความได้เปรียบทุกประตู ตั้งแต่อำนาจรัฐ เจ้าหน้าที่ทหาร ตำรวจ ฯลฯ เรียกว่างานนี้หักปากกาเซียน
พูดไปแล้วคงไม่ต้องเอ่ยมากนะครับว่า นายเนวิน ชิดชอบ ผู้มีบารมีนอกสภา หรือผู้มีบารมีนอก ครม. ในยุคปัจจุบันตัวจริง เป็นใครมาจากไหน รู้กันอยู่แล้วว่าคือคนที่ทำให้นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ได้เป็นนายกรัฐมนตรี ถ้าไม่มีเนวิน ก็ไม่มีอภิสิทธิ์ ในวันนี้แน่นอนครับ เพราะว่าไปลงเลือกตั้งอีกกี่ที ก็ไม่ได้เป็นนายกฯ แน่ๆ ถ้าไม่มีคนช่วยกันอุ้มขนาดนี้
ก่อนหน้านี้ว่ากันว่าเนวินจะสร้างพรรคภูมิใจไทยได้ยิ่งใหญ่เนื่องจากได้ดูดเอา สส. เข้าพรรคไปจำนวนมาก รวมไปถึงมีนายทุนผู้สนับสนุนใหญ่อย่างคิงส์เพาเวอร์แห่งซอยรางน้ำ ที่เกื้อกูลกันมาโดยตลอด ซึ่งทำไมพรรคถูมิใจไทยถึงมั่นใจเช่นนั้น ผมเดาว่าพวกเขายังมองการเมืองแบบเก่า คิดว่าคนไทยยังซื้อได้แบบเดิม แต่ไม่ได้คิดว่าการเมืองไทยหลังจากผ่านกระบวนการสองสามปีที่ผ่านมา คนไทยได้มองเห็นอะไรชัดๆ แล้วว่าใครทำอะไร ใครทำลายประชาธิปไตย อำมาตยาธิปไตยคืออะไร ดังนั้นวิธีการของพรรคภูมิใจไทยที่อิงแบบเดิมคือใช้อำนาจรัฐ และอำนาจเงิน หวังเป็นพรรคการเมืองอันดับหนึ่งนั้น ย่อมจะเป็นไปไม่ได้ครับ
ง่ายๆ นะครับ ดูตัวอย่าง การเลือกตั้งทั่วไปในเดือน ธค. 2550 ก็ได้ครับ ที่ คมช. ได้ดันพรรคประชาธิปัตย์ในทุกรูปแบบ ในขณะนั้นอะไรต่อมิอะไรก็ยังไม่ชัดว่า อะไรคืออำมาตยาธิปไตย หรือใครอยู่เบื้องหลังการกำจัดทักษิณ ใช้ทั้งกำลังทหาร อำนาจรัฐในการสกัดพรรคพลังประชาชนทุกรูปแบบ แม้แต่หัวหน้าพรรคพลังประชาชนเป็นใคร ประชาชนบางคนเลือกไปโดยที่ไม่สนใจด้วยซ้ำ ก็ยังเข้าป้ายมาได้ ถ้านึกไม่ออกก็ดูแม้แต่อดีตหัวหน้าพรรคเพื่อแผ่นดิน นายสุวิทย์ คุณกิตติ สิครับ ยังสอบตกในสนามการเลือกตั้งที่จังหวัดขอนแก่นได้
ดังนั้นจะสรุปก็คือ ศรัทธาของประชาชน สำคัญที่สุดครับ จะใช้เงินไปจ้างคนลงคะแนนอย่างมากได้ไม่เกินสองหมื่น แต่คนที่มีสิทธิลงคะแนนมีเป็นแสนนะครับ ดังนั้นเนวิน เห็นท่าจะต้องคิดใหม่แล้วครับ และอย่าดูถูกประชาชนด้วยเงินมากนัก
ที่มา: เนวินสิ้นท่า ใน Hroyy.com

อำนาจรัฐหรือจะสู้ศรัทธาประชาชน

2009-06-21T08:25:00.000-07:00

ตอนที่ผมเขียนบทความนี้ ผลการเลือกตั้งซ่อมเขต 3 จังหวัดสกลนครยังไม่ออกมาเป็นทางการ แต่นายชวรัตน์ ชาญวีรกูล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย หัวหน้าพรรคภูมิใจไทย ที่ไปดำนาโชว์ชาวบ้าน พร้อมสมุนของท่านทั้งหลาย เช่น นางพรทิวา นาคาศัย โสภณ ซารัมย์ หรือใครก็แล้วแต่ ได้ประกาศยอมแพ้ด้วยสีหน้าเซ็งๆ เนื่องจากคะแนนขาดลอยแบบไม่ต้องนับหีบคะแนนเลือกตั้งล่วงหน้าที่เจ้าหน้าที่รัฐที่สังกัดกระทรวงของท่าน ได้พยายามประกาศเชิญชวนให้ประชาชนในพื้นที่ไปลงคะแนนเลือกตั้งล่วงหน้ากันมากๆ ซึ่งเป็นแทคติคเก่าๆ ที่ใช้กันในการเลือกตั้งทั่วไปปลายปี 2550 ที่ผ่านมา ซึ่งเชื่อได้ว่ามีความพยายามจะเปลี่ยนบัตรลงคะแนนเลือกตั้ง

ทีแรกหลายคนเชื่อมั่นว่าผู้สมัครจากพรรคภูมิใจไทยจะชนะแน่นอน เนื่องจากเป็นต่อทุกประตู ตั้งแต่อำนาจรัฐ เจ้าหน้าที่มหาดไทย ทหาร ตำรวจ บวกอำนาจที่มองไม่เห็น ฯลฯ รวมไปถึงข่าวที่สื่อต่างๆ เชียร์นายเนวิน ชิดชั่ว เอ๊ย ชิดชอบ สุดลิ่มทิ่มประตูจะเป็นดาวรุ่ง และนายกรัฐมนตรีในอนาคต
ทางพรรคภูมิใจไทยทำท่าจะร้องเรียนผลการเลือกตั้งครั้งนี้ ซึ่งไม่ละอายใจกับผลการเลือกตั้งที่แพ้ขาดลอย โดยบอกว่าที่แพ้ก็เพราะว่าทักษิณโฟนอินไปที่ผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งฟังแล้วทุเรศหูจริงๆ ครับ พูดยังกับว่าเนวินไม่โฟนอินหรือไงครับ แล้วที่ข้าราชการมหาดไทยไปรวมตัวกันที่โรงแรมที่ทีมงานภูมิใจไทยไปลุ้นผล จะว่าอย่างไรครับ
ซึ่งผลการเลือกตั้งได้บ่งชี้อะไรบางอย่างครับ สรุปได้คำเดียวครับว่าอำนาจรัฐหรือจะสู้ศรัทธาประชาชน คุณมีอำนาจรัฐแต่จะเอาปืนไปจี้ประชาชนให้เลือกก็ทำไม่ได้หรอกครับ

ที่มา: อำนาจรัฐหรือจะสู้ศรัทธาประชาชน ใน Hroyy.com

นักวิชาการกังวลกู้8แสนล้านเศรษฐกิจไม่ฟื้น

2009-06-17T11:46:00.000-07:00

นักวิชาการด้านเศรษฐศาสตร์กังวลการกู้เงิน 800,000 ล้านบาทของรัฐบาลหากใช้แล้วไม่ได้ผล แก้ปัญหาเศรษฐกิจไม่ได้ จะทำให้ปัญหาลุกลามบานปลายหนักยิ่งกว่าไม่ได้กู้ ส่งผลให้หนี้พอกพูน ในที่สุดถึงขั้นต้องล้มละลาย คนทั้งประเทศต้องร่วมกันแบกรับภาระ ชี้มาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจของรัฐบาลที่ผ่านมาถือว่าล้มเหลว ไม่ทำให้เศรษฐกิจดีขึ้น ส.ส.เพื่อไทยแฉปมที่ต้องกู้เงินโดยออก พ.ร.ก. เพราะสามารถโยกงบได้ตามใจ เข้าข่ายทุจริตเชิงนโยบายรอบใหม่ รมว.คลังยันช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจ สร้างงาน ถ้าบรรลุเป้าเศรษฐกิจจะโตปีละ 1.5%
รศ.ดร.ประยงค์ เนตยารักษ์ อาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กล่าวถึงแนวทางการแก้ปัญหาเศรษฐกิจด้วยการกู้เงิน 800,000 ล้านบาท ตามพระราชกำหนด (พ.ร.ก.) และพระราชบัญญัติ (พ.ร.บ.) ที่รัฐบาลเสนอให้สภาผู้แทนราษฎรพิจารณาว่าการที่รัฐบาลออก พ.ร.ก. และ พ.ร.บ.กู้เงิน 800,000 ล้านบาท สะท้อนให้เห็นว่าการกระตุ้นเศรษฐกิจที่ผ่านมาของรัฐบาลชุดนี้ล้มเหลวและไม่ได้ผล มาตรการต่างๆไม่ได้ช่วยให้เศรษฐกิจฟื้นตัว ทำให้รัฐบาลต้องกู้เงินอีก ส่งผลให้หนี้สินพอกพูน แต่ปัญหาคือถ้ากู้เงินมาแล้วจะกระตุ้นเศรษฐกิจให้ฟื้นได้หรือไม่ เพราะกู้ไปใช้ทำอะไรก็ยังไม่ชัดเจน ถ้าเศรษฐกิจไม่ฟื้นหนี้ก็เพิ่ม ทำให้ปัญหายิ่งหนักเข้าไปอีก
หนี้ยิ่งเพิ่มเสี่ยงล้มละลาย
“ความจริงการกู้เงินก็สามารถกู้ได้ แต่ไม่ได้กู้แบบไม่จำกัดหรือกู้แล้วไม่เป็นภาระ แต่เป็นภาระที่จะต้องใช้คืน ถ้ากู้แล้วเศรษฐกิจไทยไม่ฟื้นปัญหาจะหนักยิ่งกว่าไม่กู้ เช่น ธุรกิจครอบครัวมีปัญหาแล้วกู้เงินมาฟื้นฟูและไม่ได้แก้ปัญหา นอกจากไม่มีปัญญาใช้คืนแล้วหนี้ก็พอกเข้าไปอีก ในที่สุดก็ต้องล้มละลาย” อาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์กล่าว
คนทั้งประเทศต้องแบกหนี้
รศ.ดร.ประยงค์ย้ำว่าพูดในหลักการ ถ้ากู้มาแล้วเศรษฐกิจไม่ฟื้นขึ้น หนี้ก็พอกและต้องกู้เพิ่มอีก มีความเสี่ยงสูง ดอกเบี้ยเพิ่ม ภาระการใช้คืนก็ยิ่งหนัก ที่สำคัญจะไม่มีเงินใช้คืนด้วย เพราะถ้าเศรษฐกิจไม่ฟื้นรัฐบาลก็ไม่มีปัญญาใช้คืน ซึ่งปรกติรัฐจะใช้หนี้คืนก็ต่อเมื่อเศรษฐกิจฟื้น และเก็บภาษีได้เพิ่มขึ้นก็เอาภาษีดังกล่าวไปใช้หนี้ แต่ถ้าเศรษฐกิจไม่ฟื้นก็เก็บภาษีไม่ได้ และจะใช้หนี้ไม่ได้ ก็พังกันไปเรื่อยๆ ที่สำคัญคนทั้งประเทศต้องร่วมแบกภาระหนี้สินรวมทั้งดอกเบี้ย ไม่ใช่เงินต้นอย่างเดียว ตรงนี้น่าเป็นห่วงมาก
“กรณ์” แจงจำเป็นต้องกู้เงิน
ที่รัฐสภา การประชุมสภาผู้แทนราษฎรสมัยวิสามัญเพื่อพิจารณา พ.ร.ก. และร่าง พ.ร.บ.กู้เงินรวม 800,000 ล้านบาท เริ่มต้นจากการชี้แจงเหตุผลความจำเป็นในการกู้เงินของนายกรณ์ จาติกวณิช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง โดยระบุว่าวิกฤตเศรษฐกิจโลกกระทบต่อเศรษฐกิจไทยเป็นวงกว้าง ที่ผ่านมารัฐบาลได้ออกมาตรการต่างๆในการแก้ปัญหาแต่ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เศรษฐกิจฟื้นตัวได้ เนื่องจากสภาวะเศรษฐกิจโลกยังชะลอตัวลงอย่างต่อเนื่องและรุนแรงกว่าที่คาดการณ์ไว้ รวมทั้งมีปัญหาการเมืองในประเทศในช่วงเดือน เม.ย. ที่ผ่านมา และการแพร่ระบาดของโรคไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 ทำให้การบริโภคและการลงทุนภาคเอกชนหยุดชะงักลงอย่างเห็นได้ชัด
ถ้าได้ผลตามเป้าเศรษฐกิจจะโต
นายกรณ์กล่าวอีกว่า ภาครัฐจำเป็นต้องรีบดำเนินมาตรการแก้ไขวิกฤตเศรษฐกิจโดยเร่งด่วนเพื่อป้องกันปัญหาก่อนที่จะลุกลามใหญ่โต จึงได้กำหนดมาตรการไทยเข้มแข็งเพื่อดำเนินการในช่วงปี พ.ศ. 2552-2555 โดยเน้นลงทุนในโครงการที่สำคัญเพื่อเพิ่มแรงกระตุ้นให้กับระบบเศรษฐกิจ ก่อให้เกิดการสร้างงานและสร้างรายได้ให้กับประชาชน รัฐบาลได้กลั่นกรองและรวบรวมโครงการต่างๆกว่า 6,000 โครงการที่สามารถดำเนินการได้ทันทีในระยะ 3 ปีข้างหน้า คิดเป็นวงเงินรวม 1.43 ล้านล้านบาท หากสามารถทำให้บรรลุตามเป้าหมายที่ตั้งไว้คาดว่าเศรษฐกิจจะขยายตัวเพิ่มขึ้นในอัตราประมาณร้อยละ 1.5 ต่อปี และจะทำให้มีการจ้างงานเพิ่มขึ้นเฉลี่ยปีละ 400,000-500,000 คน
งบประมาณปรกติไม่พอใช้จ่าย
“งบประมาณประจำปีมีจำกัด รัฐบาลไม่สามารถนำมาใช้จ่ายตามโครงการต่างๆที่ผ่านการคัดกรองได้ จึงมีความจำเป็นต้องกู้เงิน 800,000 ล้านบาท ตามที่เสนอขออนุมัติจากสภา การกู้เงิน วงเงินดังกล่าวจะทำให้รัฐบาลมีเงินทุนเพียงพอที่จะใช้จ่ายเพื่อแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจ และจัดทำบริการสาธารณะได้อย่างทั่วถึงและมีประสิทธิภาพ ทำให้ฐานะการคลังของประเทศมีความมั่นคงและมีเสถียรภาพในระยะยาว และคาดการณ์ว่าอัตราการขยายตัวของเศรษฐกิจในประเทศจะเริ่มกลับมาเป็นบวกตั้งแต่ปี 2553 โดยจะเริ่มทยอยกลับสู่ภาวะปรกติตั้งแต่ปี 2557 เป็นต้นไป” รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังกล่าว
ส.ส.เพื่อไทยชี้ไม่จำเป็นเร่งด่วน
นายสุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล ส.ส.เชียงใหม่ พรรคเพื่อไทย อภิปรายว่า ไม่เห็นด้วยกับการออก พ.ร.ก. เพราะไม่มีความจำเป็นเร่งด่วนที่ต้องกู้เงินในขณะนี้ เนื่องจากรัฐบาลไม่มีความชัดเจนในโครงการที่จะทำ การกู้เงินควรชะลอไปทำในช่วงเดือน ส.ค. มากกว่า
ไม่ชัดเจนใช้เงินกู้ทำอะไร
“ตาม พ.ร.ก.กู้เงินด่วน 400,000 ล้านบาท รัฐบาลต้องเอาไปชดเชยเงินคงคลัง 200,000 ล้านบาท เหลือลงทุน 200,000 ล้านบาท ซึ่งยังไม่มีความชัดเจนว่าจะนำเงิน 200,000 ล้านบาทไปทำอะไรบ้าง กรอบการกู้เงินที่รัฐบาลส่งให้ ส.ส. เป็นเอกสารโกหก มีแต่ชื่อแผนปฏิบัติการไทยเข้มแข็ง แต่ไม่มีรายละเอียดโครงการที่ชัดเจน ไม่มีแหล่งเงินที่จะนำมาใช้ แสดงให้เห็นว่ารัฐบาลรีบร้อนกู้เงินมากเกินไป” นายสุรพงษ์กล่าวและว่า การดำเนินโครงการต่างๆยังมีพิรุธ เช่น โครงการถนนไร้ฝุ่นของกระทรวงคมนาคมที่ส่อว่าจะมีการทุจริตเกิดขึ้น
นายสุรพงษ์ย้ำว่าฝ่ายค้านได้ไม่ได้คัดค้านการออก พ.ร.ก.กู้เงิน แต่อยากเห็นการดำเนินการที่โปร่งใส มีความชัดเจน จะได้ไม่ทำให้เกิดความเสียหายต่อประเทศ
ออก พ.ร.ก. ให้อำนาจ ครม. ใช้เงิน
นายประเกียรติ นาสิมมา ส.ส.สัดส่วน พรรคเพื่อไทย อภิปรายว่า ฝ่ายค้านไม่ได้คัดค้านการกู้เงิน แต่ต้องมีเหตุผล โดยเฉพาะการกู้เงินนอกงบประมาณ 800,000 ล้านบาท มีข้อกำหนดว่าไม่เข้าคลัง จึงสงสัยว่าจะเก็บเงินไว้ที่ไหน ถ้าเก็บไว้ที่ธนาคารพาณิชย์ใครได้ประโยชน์ และเงินกู้ครั้งนี้ใน พ.ร.ก. เขียนไว้ว่าเป็นเงินนอกงบประมาณ ให้อำนาจคณะรัฐมนตรีเป็นผู้ใช้เงิน แต่กลับไม่มีรายละเอียดการใช้เงิน หากมีการโยกงบประมาณอาจมีปัญหาการทุจริตเกิดขึ้นได้
เชื่อโยกงบหลังผ่านสภา
“การกู้เงินมีนัย 3 ประการคือ 1.นัยทางการเมือง ถ้าเอาเงินกู้ 800,000 ล้านบาทอยู่ในงบประมาณจะคุมพรรคร่วมรัฐบาลไม่ได้ จึงเอามาอยู่นอกงบประมาณเพื่อซุกซ่อนได้ และเมื่อกฎหมายผ่านสภาแล้วรัฐบาลจะโยกงบไปใช้อย่างอื่น ซึ่งตรวจสอบไม่ได้เพราะเป็นอำนาจของคณะรัฐมนตรี 2.นัยผลประโยชน์ในการเก็บเงินมหาศาล ถ้าไปฝากที่ธนาคารพาณิชย์จะได้ผลประโยชน์ตอบแทนเป็นผลประโยชน์ทับซ้อนเชิงนโยบาย และ 3.นัยทางทุจริต เชื่อว่าเรื่องนี้จะนำไปสู่การทุจริตเชิงนโยบายรอบใหม่” นายประเกียรติกล่าวและว่า โครงการที่รัฐบาลบอกว่าเมืองไทยเข้มแข็ง ฟันธงได้เลยว่าคนไทยไม่มีวันเข้มแข็ง แต่อาจไปอยู่ที่กลุ่มบุคคล กลุ่มพรรคการเมือง สิ่งที่คนไทยทั้งประเทศจะได้รับอีก 3 ปีจนถึงปี 2555 คือต้องใช้กระดูกแขวนคอกับหนี้ที่ไม่ได้ทำ โดยรัฐบาลเป็นคนสร้างหนี้ไว้
รัฐบาลทำแค่ 2 อย่างขึ้นภาษี-กู้
นายสุนัย จุลพงศธร ส.ส.สัดส่วน พรรคเพื่อไทย อภิปรายว่า รัฐบาลไม่มีวุฒิภาวะ ชอบโยนความผิดให้คนอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความล้มเหลวในการทำงาน ที่ผ่านมาเห็นว่ารัฐบาลทำแค่ 2 อย่าง 1.ยืมเงินพ่อ คือเก็บภาษีเพิ่มจากประชาชน และ 2.ยืมเงินเพื่อน คือไปกู้เงินเขามา ตั้งแต่เข้ามาทำงานไม่มีการนำเสนอแนวคิดใหม่ๆ มีแต่การหาเสียงสร้างภาพไปวันๆ
“นายกรัฐมนตรีลงพื้นที่เพื่อสร้างภาพให้สื่อนำเสนอข่าว สำหรับผมแล้วรัฐบาลชุดนี้เก่งแค่ 4 ก. คือแก้ตัว กู้ เก็บภาษี และโกงกิน” นายสุนัยกล่าว
นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ชี้แจงทันทีว่า การลงพื้นที่ไม่ได้สร้างภาพ แต่ไปเพื่อพบประชาชน และไปเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์ ส่วนวันธรรมดาทำงานตลอดเวลา
ผู้สื่อข่าวรายงานว่า การอภิปราย พ.ร.ก. และร่าง พ.ร.บ.กู้เงินไม่ค่อยมีความเข้มข้นมากนัก ส.ส.ฝ่ายค้านส่วนใหญ่มุ่งประเด็นไปที่ความไม่เหมาะสมของการกู้เงิน การสร้างหนี้ ความโปร่งใสในการใช้เงินกู้ ขณะที่ ส.ส.ฝ่ายรัฐบาลก็อภิปรายสนับสนุนการกู้เงินเพื่อใช้แก้ปัญหาวิกฤตเศรษฐกิจ

Source: นักวิชาการกังวลกู้8แสนล้านเศรษฐกิจไม่ฟื้น ใน หรอยดอทคอม

สามัญสำนึก

2009-06-16T10:43:00.000-07:00

ผลสำรวจพบว่า คนส่วนใหญ่ วิตกกังวลกับโรคไข้หวัดใหญ่ 2009 กันมาก รัฐบาลของท่านนายกฯอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ จะมีความคิดเห็นอย่างไรก็แล้วแต่ ควรจะเอาเรื่องจริงไปบอกให้ ประชาชนได้รับรู้ทั้งหมด ไม่ควรจะไปกั๊ก เพราะพูดความจริงครึ่งเดียว
ไข้หวัดเลยบานทะโรค
คงจะจำกันได้ มีนักเรียนไทยเดินทางกลับมาจากเม็กซิโก รัฐบาลรีบออกมาแถลงว่าไม่พบผู้ป่วย พอเกิดมีผู้ป่วยก็บอกว่า หายแล้ว พอเจอผู้ป่วยติดจากคนไปสู่คนก็อ้างว่า ควบคุมได้ติดต่อในวงแคบ พอเชื้อโรคขยายการแพร่ระบาดออกไปมากขึ้นก็บอกว่า ไม่มีอันตรายถึงเสียชีวิต ตายน้อยกว่าไข้หวัดทั่วไป
ไปน้ำขุ่นๆ
ชาวบ้านเลยไม่ระวัง แต่พอมีการแพร่เชื้ออย่างรวดเร็วตกใจกันใหญ่ ซึ่งจะว่าโรคนี้ไม่อันตรายเสียเลยทีเดียวก็ไม่ได้ โดยธรรมชาติด้วยตัวเชื้อโรคนี้ อาจจะไม่มีอันตรายร้ายแรงก็จริงอยู่ แต่ถ้าไปผสมกับหวัดชนิดอื่น ก็จะทำให้เชื้อรุนแรงขึ้นมาทันที เช่น ไข้หวัดนก เป็นต้น อันเนื่องจากโรคนี้ขยายตัวได้อย่างรวดเร็วและติดเชื้อได้ง่าย ทั้งยังเป็นโรคหวัดชนิดใหม่ที่ยังขาดทักษะในการป้องกันรักษา
โรคไข้หวัดใหญ่ 2009 กำลังดังในบ้านเรา ขณะที่อื่นเกือบจะ ควบคุมได้หมดแล้ว ตอนนี้ผู้ป่วยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆเป็นรายวัน ที่สำคัญคือการพบการแพร่ระบาดในเมืองท่องเที่ยว เช่น พัทยาหรือภูเก็ต
รัฐบาลตะแบงว่าไม่กระทบอยู่นั่นแหละ
เหมือนกับการแก้ไขปัญหาภาคใต้ ยังไม่ทันไรรีบออกมาแถลง สถานการณ์ดีขึ้น เดินมาถูกทาง พอไฟใต้เดือดปุดๆเท่านั้นแยกวงซะแล้ว ทั้ง ครม.แก้ปัญหาภาคใต้ คณะกรรมการสารพัด กองทัพ กอ.รมน.ที่เคยคึกคัก ตอนนี้วงแตกไปคนละทาง เห็นว่าสัปดาห์นี้จะปล่อยให้ ส.ส.ในพื้นที่คุยกันเองไปฉิบ
วันนี้รัฐบาลถูกตั้งคำถามมากมาย ทั้งความเป็นนิติรัฐ สอง มาตรฐาน วิสัยทัศน์ ทุจริตคอรัปชัน ต่างตอบแทนนโยบายต่างประเทศ ปัญหาเศรษฐกิจ สังคม ส่วนการเมืองไม่ต้องพูดถึงเห็นอยู่ทนโท่
การละเลยที่จะพูดความจริง กลายเป็นการสะสมปัญหา ดินพอกหางหมู นักการเมืองที่เข้ามารับตำแหน่งดันมือใหม่หัดขับ ซะอีก เลยไปกันใหญ่
ว่ากันว่าที่นายกฯอภิสิทธิ์ ต้องรีบเดินทางไปเยือนจีนสิ้นเดือนนี้ เพราะจีนมีอาการเคืองที่ถูกมองข้ามหัวมาตลอด แทงกั๊กเราหมดทุกเรื่องทั้งพืชผลการเกษตร การท่องเที่ยว จนสุดท้าย รมต.อดีตเขยซีพีต้องไปช่วยเจรจา มีอย่างที่ไหนไปญี่ปุ่นไปยุโรปอังกฤษสารพัด จะว่าตามธรรมเนียมก็ไม่ใช่ การไปเยือนกัมพูชาพร้อมกับวัตถุโบราณหนนี้ เกิดคำถามตามมาว่า ทวงปราสาทพระวิหารด้วยหรือเปล่า หรือว่าความจำสั้น.

ที่มา: 1. หมัดเหล็ก
2. Philosophy, Politics and Economics Blog ใน Hroyy.com

นโยบายเศรษฐกิจกับวิธีคิดของเชื้อชาติ

2009-06-13T07:38:00.000-07:00

ผู้อ่านหลายท่านอาจจะคุ้นเคยบรรยากาศการโต้เถียงอย่างเมามันกับความเห็นด้านนโยบายเศรษฐกิจของนักการเมือง นักวิชาการ และผู้ทรงคุณวุฒิต่างๆ ที่มีความเห็นด้านนโยบายเศรษฐกิจที่แตกต่างกัน ซึ่งหลายท่านอาจจะสงสัยว่าอะไรที่ทำให้แต่ละคนมีความเห็นที่แตกต่างกัน โดยเฉพาะนโยบายด้านภาษี และสวัสดิการ ทั้งที่ความรู้และข้อมูลไม่ได้มีความแตกต่างกันเท่าไหร่ วันก่อนผมได้อ่านบทความที่น่าสนใจจากนิตยสาร The Economist เรื่องเกี่ยวกับงานวิจัยด้านทัศนคติของวัฒนธรรมและเชื้อชาติที่มีต่อความเห็นเกี่ยวกับการใช้นโยบายทางเศรษฐกิจเพื่อกระจายรายได้ และลดความเหลื่อมล้ำของชนชั้น เช่น การเก็บภาษีมรดกและที่ดิน การเดินแนวทางรัฐสวัสดิการ นโยบายด้านภาษี พบรายละเอียดที่น่าสนใจดังนี้ครับ

โดยปกติเวลาพูดถึงการเก็บภาษีเพื่อสร้างความเท่าเทียมกันในสังคม และลดช่องว่างระหว่างชนชั้น จะพบว่าความเห็นของคนรวย และคนจน จะมีความแตกต่างโดยคนรวยมักจะอ้างว่าการเก็บภาษีในลักษณะดังกล่าว เช่น การเก็บภาษีในที่ดินว่างเปล่าที่ได้ซื้อมาเก็งกำไรไว้ในอัตราที่สูง จะทำให้ไม่เกิดแรงจูงใจในการทำมาหากิน ทั้งที่วัตถุประสงค์ของกฎหมายคือป้องกันไม่ให้คนที่มีเงินมาก ใช้เงินในการสร้างความได้เปรียบในการแข่งขันโดยการกว้านซื้อที่ดินมาเก็งกำไร โดยที่ไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรให้กับระบบเศรษฐกิจ เป็นต้น ซึ่งดูแล้วก็ไม่มีอะไรแปลกใช่มั๊ยครับ เนื่องจากคนรวยก็ย่อมที่จะปกป้องผลประโยชน์ส่วนที่ตนเองมี และคนที่ไม่มีก็ย่อมอยากจะได้ในสิ่งที่ตนเองไม่มี

ล่าสุดมีนักวิชาการจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด คือ Erzo Luttmer และ Monica Singhal ได้มีข้อสงสัยว่าวัฒนธรรมและความเชื่อ (เป็นปัจจัยที่ไม่ใช่รายได้และชนชั้น อย่างที่เราทราบกันครับ) ได้มีผลต่อสิ่งความเห็นในนโยบายด้านเศรษฐกิจเหล่านี้ เช่น การเก็บภาษีมรดก หรือการเก็บภาษีเพื่อเพิ่มเงินไปใช้ในนโยบายรัฐสวัสดิการ หรือไม่ จึงได้ทำการวิจัยถึงความแตกต่างด้านทัศนคติ ความเชื่อ และวัฒนธรรมต่อนโยบายเศรษฐกิจเพื่อการกระจายรายได้ของประชาชนในประเทศ พบว่าความเชื่อที่มีผลมาจากวัฒนธรรมของแต่ละเชื้อชาติมีผลอย่างมากต่อทัศนคติที่มีต่อนโยบายเศรษฐกิจ โดยชาวอเมริกันส่วนใหญ่มักจะไม่ชอบใจกับนโยบายการเก็บภาษีหรือดำเนินนโยบายทางเศรษฐกิจเพื่อการกระจายรายได้ของประชาชนในประเทศ แม้แต่ประชาชนในยุโรปเองก็มีความแตกต่างกัน โดยประชาชนที่มาจากประเทศอดีตคอมมิวนิสต์จะเห็นด้วยกับนโยบายการส่งเสริมการลดช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจนมากกว่าประชาชนในประเทศอังกฤษและเนเธอแลนด์ แม้ว่าตัวอย่างที่เก็บจะมีพื้นฐานของปัจจัยส่วนบุคคล เช่น อายุ เพศ รายได้ การศึกษา จะมีความแตกต่างกันไม่มาก แต่ที่น่าสนใจคือนักวิจัยทั้งสองได้ทำการเก็บข้อมูลเพิ่มเติมจากกลุ่มผู้อพยพมาตั้งถิ่นฐานในสหรัฐอเมริกาจำนวน 32 เชื้อชาติ (ซึ่งสหรัฐอเมริกานับว่าเป็นประเทศที่มีชาวต่างชาติมาตั้งถิ่นฐานมากที่สุด) แม้ว่าจะได้มีการอพยพมาตั้งรกรากในสหรัฐอเมริกามาจนถึงอย่างน้อยรุ่นที่สองแล้ว กลุ่มตัวอย่างเหล่านี้ก็ยังมีความเชื่อไม่ต่างกับกลุ่มตัวอย่างในประเทศบรรพบุรุษที่ปู่ย่าตายายอพยพมา ซึ่งโดยส่วนใหญ่กลุ่มผู้อพยพมาจากประเทศอื่นๆ ที่มาอยู่ที่ประเทศสหรัฐอเมริกามักจะอาศัยอยู่กันเป็นกลุ่มก้อนและสังคมเดียวกัน เช่น ชุมชนคนเกาหลี คนจีน เป็นต้น ซึ่งแทบจะสรุปได้ว่าวัฒนธรรมและความเชื่อมีผลกับทัศนคติที่มีต่อนโยบายเศรษฐกิจเป็นอย่างมาก แม้ว่าแต่ละคนจะเกิดและอาศัยอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกามายาวนานแล้วก็ตาม แต่ก็มีข้อยกเว้นสำหรับกลุ่มผู้ตั้งถิ่นฐานบางกลุ่มนะครับ พบว่าสำหรับกลุ่มตัวอย่างบางกลุ่มที่บรรพยุรุษอพยพมาเพราะว่ามีทัศนคติที่ติดลบหรือเกลียดชังกับประเทศถิ่นกำเนิดเดิม ก็จะมีทัศนคติที่เหมือนกับประชาชนในประเทศที่อพยพไปอยู่ เรื่องนี้ก็อธิบายได้ไม่ยากครับ เพราะว่ากลุ่มคนเหล่านี้ได้เลือกที่จะอพยพไปอยู่ในประเทศที่ตนเองคิดว่ามีความสอดคล้องกับวิธีคิดของตนเองอยู่แล้ว จึงสามารถปรับตัวเข้ากับสังคมได้ง่ายกว่า

ด้วยเหตุนี้ครับ การเลือกตั้งประธานาธิบดีในประเทศสหรัฐอเมริกา ผู้สมัครจึงมีความจำเป็นต้องเดินนโยบายที่หลากหลาย เพื่อซื้อใจประชาชนในแต่ละเชื้อชาติที่อาศัยในสหรัฐอเมริกาครับที่มา: นโยบายเศรษฐกิจกับวิธีคิดของเชื้อชาติ ใน Hroyy Social Network

นิติธรรมถดถอย

2009-06-12T11:36:00.000-07:00

เปิดวาระ ครม.แต่ละสัปดาห์ รู้สึกหดหู่ชอบกล ไข้หวัดก็ของบ ลำไยอบแห้งมีปัญหาจนเอาไปทำยาอะไรไม่ได้ ก็มาของบเพื่อนำไปทำลายทิ้ง ทึ้งกันจนครบวงจร ล่าสุดเหตุการณ์ความไม่สงบในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้รุนแรงขึ้น ต้องสูญเสียพี่น้องไปอย่างไม่คาดคิด แทนที่ นายกฯ-ครม. จะลงไปเยียวยาจิตใจ กลับรีบเข้าประชุม ครม. ของบกันบานตะไท มหาดไทยก็ขอ กระทรวงศึกษาธิการก็ขอ แม้แต่สำนักนายกฯของ คุณสาทิตย์ วงศ์หนองเตย ก็ขอพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาสจนได้ ทั้งๆที่มีงบประมาณสำหรับภาคใต้ไปแล้ว 6 หมื่น 3 พันล้าน ตั้งแต่เกิดไฟใต้มา ถมงบประมาณไปกี่แสนล้านแล้ว แลกมากับความสูญเสียของพี่น้องเพิ่มขึ้น และความอยู่ดีมีสุขของคนบางกลุ่มที่เพิ่มขึ้น

กรณีรถและเรือดับเพลิง กทม.ถือเป็นความอัปยศชิ้นโบแดงที่สัมผัสได้ คตส.ก็ชี้ว่ามีการทุจริต อัยการ ดีเอสไอ เห็นตรงกันกับความไม่ชอบมาพากล บุคคลที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ (เฉพาะบางคนเท่านั้น) ถูกแจ้งข้อหา แต่ กทม.ก็ยังดันทุรังจ่ายเงินชำระค่างวดมาตลอด
มีผลทำให้สัญญาของโครงการนี้สมบูรณ์โดยอัตโนมัติ
ทั้งๆที่รถและเรือที่ว่า ไปจอดตากแดดตากฝนอยู่ที่ไหน สภาพเป็นอย่างไร ใช้งานได้หรือไม่ ถูกสเปกหรือไม่ คือพูดง่ายๆ แทนที่จะตรวจสอบปกป้องผลประโยชน์ ชะลอหรือยกเลิกโครงการไปเสีย กลับไปสนับสนุนให้โครงการที่ผิดกฎหมายทนโท่ดำเนินการต่อไป

จะทุจริตกลางแดดกันอย่างไร สาธารณชนคงเห็นกันเต็มสองลูกตา ผมคงไม่ต้องไปอธิบายรายละเอียดให้เมื่อยตุ้ม ถามว่า พรรคประชาธิปัตย์ ถามว่า นายกฯอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ จะนั่งมองความไม่ชอบมาพากลตาปริบๆได้ลงคอหรือ ถ้ายอมรับก็ลบคำว่าซื่อสัตย์สุจริตออกไปซะ ความยุติธรรมหายไปไหน นี่ถ้าเป็นรัฐบาลชุดอื่น ติดคุกหัวโตไปแล้ว สังคมประณามกันเละเทะ แต่นี่ยังลอยนวลเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น องค์กรอิสระปิดปากกันสนิท ความยุติธรรมก็เลือกข้างเป็น
คนที่วิ่งเต้นเรื่องรถเมล์ 4 พันคัน กับคนที่เคยวิ่งเต้นเรื่องรถและเรือดับเพลิง กทม.เป็นคนกลุ่มเดียวกัน เพราะฉะนั้นในอนาคตเกรงว่า รถเมล์ก็จะตกที่นั่งเดียวกับรถและเรือดับเพลิงที่คนไทยต้องเสียค่าโง่

วันนี้ กระทรวงการต่างประเทศของ คุณกษิต ภิรมย์ ตั้งที่ปรึกษา เลขาฯ และคนที่ร่วมขึ้นเวทีพันธมิตรฯ เป็นทูตพิเศษออกไล่ล่า พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อย่างเดียว อย่างอื่นไม่เป็นโล้เป็นพาย คดีสำคัญ อาทิ กำนันเป๊าะ คุณวัฒนา ราเกซ หรือจะเป็นคดีสะเทือนขวัญ คดีมุ่งสังหารองคมนตรี คดีใช้อาวุธถล่มสนธิ ลิ้มทองกุล คดีพลทหารตายในบ้านพักผู้บังคับบัญชา คดีคาร์บอมบ์ คดีปิดสนามบิน ยึดทำเนียบ รัฐบาลเคยเหลือบหางตามองบ้างหรือไม่ ไม่ต้องตอบก็ได้เพราะประชาชนเขามีคำตอบอยู่แล้ว.

“หมัดเหล็ก“
นิติธรรมถดถอย ใน Hroyy Social Network

My student blogs

Thai Elephant

Basic Engineering

Siam Dog

การตลาดกับการกีฬา (Sport Marketing)

2009-06-07T19:20:00.000-07:00

วันก่อนได้อ่านนิตยสาร The Economist ฉบับล่าสุด มีบทความหนึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับการโฆษณาของสถาบันการเงินระดับโลกในสถานการณ์เศรษฐกิจปัจจุบัน พบว่าแม้ในสถานการณ์วิกฤติเศรษฐกิจโลก สถาบันการเงินหลายแห่งตัดงบประมาณรายจ่ายลง รวมไปถึงการลดจำนวนพนักงานด้วย แต่กลายเป็นว่างบการตลาดในการเป็นสปอนเซอร์ให้กับทีมกีฬาต่างๆ กลับไม่ได้ลดลงแต่อย่างใด

หากดูรายชื่อของการเป็นสปอนเซอร์จะพบว่ารายชื่อยาวเป็นหางว่าวที่เดียวครับ ถ้าสนใจก็ไปดูได้ที่ Blog ฉบับภาษาอังกฤษของผมนะครับ Global Economics Gazette โดยการเป็นสปอนเซอร์ในทีมกีฬานั้นจะเป็นไปในทุกรูปแบบไม่ว่าจะเป็นทีมฟุตบอล อเมริกันฟุตบอล รถแข่ง ฯลฯ โดยสาเหตุที่สถาบันการเงินหรือธนาคารทั้งหลายยังคงให้ความสำคัญกับการตลาดผ่านกีฬาเนื่องจากเป็นช่องทางที่เข้าถึงกลุ่มลูกค้า และทำให้ลูกค้าจดจำในตราสินค้า (Brand) ได้อย่างดีที่สุด เนื่องจากโฆษณานั้นจะออกทั้งในรูปแบบบนเสื้อนักกีฬา ป้ายโฆษณาในสนาม จุดต่างๆ ซึ่งไม่น่าเชื่อว่าจะสามารถสร้าง Customer Awareness บนโฆษณาทีวี ที่ลงทีเดียวแล้วละลายน้ำไปแบบทันทีทันใด จากการคำนวณของสถาบันการเงิน พบว่าการลงทุนเป็นสปอนเซอร์ในทีมกีฬาทุก 1 เหรียญสหรัฐ จะได้ผลตอบแทนคืนมาประมาณ 3 เหรียญสหรัฐ
ที่มา: Play on และ การตลาดกับการกีฬา (Sport Marketing)

จับผิด Hawthorne Effects

2009-06-05T11:34:00.000-07:00

หลายท่านอาจจะเคยได้ยินทฤษฎี Hawthorne Effects อันโด่งดังที่เป็นทฤษฎีด้านการบริหารทรัพยากรมนุษย์เกี่ยวกับปัจจัยความพึงพอใจในสภาพแวดล้อมมีผลต่อประสิทธิภาพการทำงาน ล่าสุดมีนักเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยชิคาโก้คือ Steven Levitt และ John List ได้ทำการจับผิดทฤษฎีนี้

สายการผลิตที่โรงงาน Hawthorne ในเมืองชิคาโก้ ประเทศสหรัฐอเมริกา ปี ค.ศ. 1924

ก่อนอื่นคงต้องขอเกริ่นก่อนนะครับว่าทฤษฎี Hawthorne Effect มีที่มาที่ไปอย่างไร ในปี ค.ศ. 1924 American National Research Council ได้ส่งวิศวกรสองคนลงไปทำการทดลองเรื่องผลของสภาพแวดล้อมด้านแสงสว่างมีผลต่อประสิทธิภาพการทำงานของพนักงานในสายการผลิตอย่างไร ที่โรงงานผลิตอุปกรณ์โทรศัพท์ที่ชื่อว่า Hawthorne ใกล้เมืองชิคาโก้ ก็ปรากฎผลว่าเมื่อโรงงานมีแสงสว่างมาก ผลิตภาพ (Productivity) ของพนักงานจะมีสูงกว่าในกรณีที่โรงงานมีแสงสว่างน้อยกว่า ซึ่งกลายเป็นบทสรุปของทฤษฎีการบริหารทรัพยากรมนุษย์ว่าปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมการทำงานที่ดี มีผลกับประสิทธิภาพการทำงานของพนักงาน และเป็นที่มาของชื่อทฤษฎีอันโด่งดังนี้ว่า “Hawthorne Effect” ครับ

ในการทดลองนี้ ได้ทำการทดลองแบบง่ายๆ คือโรงงานจะทำการเปลี่ยนหลอดไฟในวันหยุดของสัปดาห์การทำงานคือวันอาทิตย์ เพื่อให้ได้หลอดไฟที่สว่างกว่าในวันจันทร์ (สมัยก่อนยังไม่มีหลอดไฟฟลูโอเรสเซนต์ครับ ซึ่งสมัยก่อนจะใช้หลอดแบบเผาหัวให้ร้อน และมีแสงสว่าง เป็นหลอดไฟแบบโทมัสเอดิสัน ประมาณนั้น) เนื่องจากหลอดไฟทำงานมาหกวันแล้ว แสงสว่างย่อมสู้วันแรกๆ ไม่ได้เป็นธรรมดา และได้ทำการสังเกตุผลิตภาพ (Productivity) ของพนักงานพบว่าผลิตภาพของพนักงานในวันจันทร์มีสูงกว่าวันเสาร์เป็นอย่างมาก และพบว่าผลิตภาพได้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในวันอังคาร พุธ พฤหัส และได้ทำการสังเกตุแบบนี้เป็นเวลาหลายสัปดาห์ จึงแทบสรุปได้ว่าปัจจัยด้านแสงสว่างมีผลกับผลิตภาพจริงๆ

สิ่งที่ทำการทดลองมาข้างต้น เป็นที่ยอมรับมากว่า 80 ปี ทุกอย่างดูเหมือนรายรื่น แต่ในปี 2009 ก็มีนักเศรษฐศาสตร์สองคนจากมหาวิทยาลัยชิคาโก้ ชื่อ Steven Levitt และ John List ได้ทำการจับผิดการทดลองนี้ โดยนำเอาข้อมูลเก่าๆ ที่ได้ทำการทดลองไว้ รวมไปถึงข้อมูลเก่าๆ ที่เก็บไว้แต่ไม่ได้อยู่ในช่วงของการสังเกตุการณ์ มาทำการวิเคราะห์ในเชิงเศรษฐมิติ (Econometric) พบว่าเป็นที่น่าประหลาดใจว่าข้อมูลกลับไม่เหมือนกัน คือข้อมูลในช่วงที่ไม่มีการสังเกตุการณ์ พบว่าผลิตภาพในวันจันทร์จะมีสูง แต่จะลดลงในวันอังคาร และลดเรื่อยๆ จนถึงต่ำสุดในวันเสาร์ และจะดีขึ้นอีกครั้งในวันจันทร์ แต่ที่น่าประหลาดใจกว่านั้นคือผลิตภาพหลังจากสิ้นสุดช่วงการสังเกตุการณ์ในการทดลองแล้ว คือในฤดูร้อนในปีเดียวกัน (การทดลองทำขึ้นในช่วงฤดูหนาว) ประสิทธิภาพของพนักงานกลับลดลง ทั้งที่ในฤดูร้อนมีแสงสว่างมากกว่า!!!

Steven Levitt และ John List จึงสรุปว่าจริงๆ แล้วการสังเกตุการณ์นี้มีที่ผิดพลาดคือวิศวกรที่ทำการทดลองได้ทำการสังเกตุการณ์แบบให้พนักงานรู้ตัว พนักงานจึงเกร็งและมีพฤติกรรมที่ทำงานหนักขึ้น เนื่องจากมีความรู้สึกว่ามีคนมาควบคุมการทำงานของตนเอง และเป็นธรรมดาที่พนักงานทั่วไปจะกระตือรือร้นในวันจันทร์ และเหี่ยวเฉาในวันสุดท้ายของการทำงาน

แต่ทั้งสองก็ไม่ได้แย้งว่า Hawthorne Effect ผิดพลาดหรือไม่เป็นความจริงนะครับ ทั้งสองกำลังจะแย้งว่าการทดลองเมื่อ 80 ปีที่แล้วทำไม่ถูกขั้นตอนเท่านั้นเองครับ

แหล่งอ้างอิง: Light work และจับผิด Hawthorne Effects ใน Hroyy Social Network

สัญญาณความเชื่อมั่นจากประเทศจีน

2009-05-31T08:59:00.000-07:00

วันนี้ก็เขียนบทความส่งท้ายเดือนพฤษภาคม 2552 ครับ เมื่อวานผมได้อ่านบทความจากนิตยสาร The Economist เรื่อง “Red Flags” ซึ่งเป็นบทความเกี่ยวกับความเชื่อมั่นของนักลงทุนในระบบเศรษฐกิจจีน

หากเราติดตามข่าวเศรษฐกิจจะพบว่าประมาณเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ประเทศจีนประกาศว่าได้อยู่ในสภาวะที่พ้นจากเศรษฐกิจถอถอยแน่นอนแล้ว คำว่าภาวะเศรษฐกิจถอถอยของประเทศจีนคือ GDP จะต้องโตไม่น้อยกว่าร้อยละ 7 เนื่องจากตลาดแรงงานของจีนมีขนาดใหญ่มาก และกำลังรอเข้าสู่ตลาดแรงงานอีกมหาศาล รวมทั้งปัจจัยต่างๆ ที่ทำให้ประเทศจีนจะต้องโตเท่านั้น เนื่องจากอยู่ในภาวะเศรษฐกิจกำลังร้อนแรง เงินลงทุนวิ่งอยู่ในระบบเศรษฐกิจมหาศาล มิฉะนั้นแล้วจะเกิดปัญหาอย่างหนักหน่วง หาก GDP โตไม่ถึงร้อยละ 7 เช่น ดอกเบี้ยท่วมหัว คนตกงาน ฯลฯ

ซึ่งหากเราทบทวนดูถึงมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจของจีนนั้น จะพบว่ารัฐบาลจีนได้ใช้กลไกของรัฐวิสาหกิจในการลงทุนในช่วงไตรมาสที่ 4 ของปีที่ผ่านมา ต่อเนื่องมาถึงปีนี้ โดยเฉพาะการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ การลงทุนในอุตสาหกรรมที่มีการจ้างงานจำนวนมาก และเป็นอุตสาหกรรมต้นน้ำขนาดใหญ่ เช่น อุตสาหกรรมการผลิตเครื่องบิน เป็นต้น จึงทำให้เศรษฐกิจของจีนในทุก Sector ไม่หยุดชะงัก โดยรัฐบาลได้เอื้อการลงทุนให้รัฐวิสาหกิจต่างๆ ในการเข้าถึงแหล่งเงินทุนดอกเบี้ยต่ำ เมื่อเทียบกับบริษัทเอกชนอื่นๆ ดังแสดงในรูปข้างล่างครับ

คราวนี้ก็มีนักวิเคราะห์จากตะวันตก และจากมหาวิทยาลัยในฮ่องกงเองออกบทวิเคราะห์ถึงความเชื่อมั่นในระบบเศรษฐกิจของจีนว่าเป็นการฉีดยาเทียมเข้าสู่ระบบทำให้ระบบเศรษฐกิจบิดเบือนและซ่อนปัญหาไว้ เนื่องจากมองว่ากลไกของดอกเบี้ยที่ปล่อยกู้ให้กับรัฐวิสาหกิจนั้น เป็นการบิดเบือนต้นทุนที่แท้จริง แต่อย่างว่าครับ ในมุมมองของรัฐบาลจีนย่อมมองต่างจากนักเศรษฐศาสตร์ตะวันตก เนื่องจากในภาวะเศรษฐกิจโลกแบบนี้อย่ามัวแต่อิดออด หรือหงิมๆ แต่อย่างใด มีกลไกอะไรที่ทำให้เศรษฐกิจมันโตอย่างแท้จริง และมีประโยชน์ในระยะยาวมากกว่าการแจกเงินแบบรัฐบาลประเทศสารขัณฑ์ก็ลุยไปได้เลย ซึ่งแม้แต่ประเทศสหรัฐอเมริกาเองยังต้องเข้าไปอุ้มสถาบันการเงินต่างๆ ตอนนี้จะบอกว่ารัฐบาลอเมริกันเป็นเจ้าของแบงค์จนแทบจะเปลี่ยนชื่อธนาคารต่างๆ เป็นธนาคารแห่งชาติได้แล้วครับ

อ้างอิง:

1. Red flags

2. สัญญาณความเชื่อมั่นจากประเทศจีน

ปัญหาปวดใจของ SME ไทย

2009-05-30T09:52:00.000-07:00

กลับมาอีกครั้งนะครับ สำหรับบล๊อกของผม บังเอิญช่วงนี้ได้ยินเพื่อนๆ ผู้ประกอบการหลายท่านบ่นเรื่องภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ และแถมยังเจอปัญหาที่ข้าราชการของรัฐรีดทรัพย์ เอ๊ยรีดภาษีเป็นการซ้ำเติมอีก (ล้อเล่นนะครับ) พยายามให้ผู้ประกอบการเสียภาษีให้ถูกต้อง

ดังที่หลายท่านพอจะทราบนะครับว่ารายได้ของรัฐบาลส่วนใหญ่มาจากการเก็บภาษีอากร โดยเฉพาะในส่วนของกรมสรรพากรที่เป็นแหล่งเก็บรายได้ใหญ่ของรัฐ โดยปัจจุบันมีการจัดเก็บรายได้จากทั้งบุคคลธรรมดา และจากนิติบุคคล กรมสรรพากรมีวิธีจัดเก็บรายได้ในเบื้องต้นแบบง่ายๆ คือ

1. หักเงินภาษี ณ ที่จ่ายไปก่อน และมีใบกำกับภาษี เป็นสัดส่วนเปอร์เซ็นต์ของรายรับของผู้มีรายได้ ณ ขณะนั้น (ณ ขณะที่ได้ออกใบกำกับภาษี) เพื่อไปคำนวณย้อนกลับว่ามีรายได้ทั้งปีประมาณเท่าไหร่ หากมีมากกว่าที่ชำระภาษีไปแล้ว ก็ขอคืนได้ ถ้าชำระไปน้อยกว่า ก็ต้องชำระเพิ่ม แต่แปลว่าในการคำนวณได้นั้น ข้อมูลทุกอย่างจะต้องอยู่ในระบบคอมพิวเตอร์ ซึ่งสามารถคำนวณในเบื้องต้นได้จากการทำธุรกรรมหักภาษี ณ ที่จ่าย และภาษีมูลค่าเพิ่ม
2. สำหรับผู้ประกอบการ หรือบุคคลที่ไม่ได้อยู่ในระบบภาษี แต่ทำมาหากินเป็นเรื่องเป็นราว เช่น เปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยว ซึ่งไม่มีใบเสร็จ สรรพากร ก็ใช้วิธีการประเมินเอาครับ ว่าน่าจะมีรายได้ประมาณเดือนละเท่าไหร่ วิธีที่เค้าพูดกันอย่างกว้างขวางในวงการธุรกิจค้าขาย ก็คือไปยืนนับชามก๋วยเตี๋ยวเอาว่าขายได้ประมาณวันละกี่ชาม เพื่อนำไปประเมินรายได้แบบคร่าวๆ ได้
3. ภาษีมูลค่าเพิ่ม อันนี้เก็บกันตรงๆ ครับ ไม่มีอะไรซับซ้อน เป็นอัตราภาษีแบบถดถอย เก็บจากราคาสินค้าที่อัตราร้อยละเจ็ด
4. ฯลฯ แล้วแต่เทคนิคของแต่ละท่านครับ

ในแต่ละปี ผู้ประกอบการจะมีต้นทุนในการทำบัญชีเพื่อยื่นภาษี (Tax Compliance Cost) ที่สูงมากครับ เพราะว่ามาตรฐานบัญชีมีความยุ่งยาก และเข้าใจไม่ง่ายนักสำหรับคนไม่จบบัญชี ดังนั้นจึงต้องไปจ้างคนอื่นมาทำบัญชี และอาจจะมีความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนกับมุมมองของสรรพากร

ดังนั้นปัญหาที่ผู้ประกอบการมักจะมีกับสรรพากรก็คือการกระทบกระทั่งกัน เพราะว่าผู้ประกอบการที่สุจริตคิดว่าตัวเองไม่ได้เลี่ยงภาษีแต่อย่างใด ทำมาหากินขาดทุนจนเจ๊งแล้ว แต่สรรพากรคิดว่าผู้ประกอบการกำลังเล่นตุกติก สองมุมมองเลยต่างกันไปใหญ่ครับ ยิ่งในช่วงภาวะเศรษฐกิจแบบนี้ ก็ไม่รู้ว่าใครเจ๊งจริงแจ๊งปลอม สรรพากรเองก็ปวดหัวเพราะว่าเก็บรายได้ไม่เข้าเป้า ยิ่งไม่เข้าเป้าก็ยิ่งต้องตรวจสอบละเอียด เพื่อหาวิธีจัดเก็บรายได้ให้เข้าเป้า ยิ่งปีนี้เงินคงคลังติดลบมโหฬารอีก
อันที่จริงผมคิดว่าเราน่าจะต้องมีการสังคยนาระบบภาษีสำหรับ SME กันครับ เพราะว่าต้นทุนของผู้ประกอบการในการจัดทำบัญชีเพื่อให้ยื่นภาษีได้ถูกต้องมีสูงมาก เมื่อเทียบกับขนาดของธุรกิจ แถมยังทั้งเกลียดทั้งกลัวเจ้าหน้าที่ของกรมสรรพากรอีก เพราะว่าโดนเรียกภาษีประจำ ทั้งที่คิดว่าตัวเองน่าจะถูกต้อง (แต่อาจจะผิดมาตรฐานบัญชีก็ได้) ไม่เช่นนั้นแล้วปัญหานี้จะเป็นปัญหารบกวน SME ไทยไปตลอดกาล และมีแนวโน้มที่จะเลี่ยงภาษีมากขึ้นไปอีก เพราะว่าขนาดเสียภาษีถูกต้องแล้วยังโดนเรียกเก็บเพิ่ม แบบนี้สู้หนีจะดีกว่าครับ

ที่มา: ปัญหาปวดใจของ SME ไทย

เศรษฐกิจไทยกับ GDP ติดลบร้อยละ 7

2009-05-30T07:48:00.000-07:00

ล่าสุดมีการประกาศมูลค่า GDP ของประเทศไทยออกมาว่า GDP ในไตรมาสที่ 1 ของปี 2552 GDP ของประเทศไทยติดลบประมาณร้อยละ 7.1 ซึ่งเป็นตัวเลขที่หล่นมากกว่าที่รัฐบาลประเมินไว้ตอนต้นปีว่าจะติดลบไม่เกินร้อยละ 2-3 ซึ่งติดลบร้อยละเจ็ดนี่ในทางเศรษฐศาสตร์ถือว่าค่อนข้างสาหัสสำหรับ ประเทศกำลังพัฒนา ที่มีประชากรเข้าสู่ตลาดแรงงานเรื่อยๆ ทุกปี ซึ่งการติดลบร้อยละเจ็ด แปลว่าผลผลิตของประเทศที่แลกเปลี่ยนเป็นรูปตัวเงินได้หดตัวลง 7% ซึ่งก็คือมีคนถูกเลิกจ้าง และบัณฑิตจบใหม่จะประสบปัญหาในเรื่องการหางาน

ทีนี้แนวนโยบายของรัฐบาลที่ผ่านมาจะเน้นไปที่การกู้เงินมากระตุ้นเศรษฐกิจผ่านโครงการอภิมหาโคตรประชานิยม เหมือนตั้งโต๊ะแจกเงินสมัยของประธานาธิบดีเปรองต์ของอาเจนติน่า แต่ประเด็นคือการกระตุ้นเศรษฐกิจรูปแบบนี้มันไม่ช่วยให้เกิดการจ้างงานแบบถาวร เพราะว่ามันไม่เกิดการลงทุนครับ ดูง่ายๆ ก็คือการแจกเงิน 2,000 บาท นี่มันละลายไปเห็นๆ แนที่จะเอาเงินไปลงทุนในโครงการระยะยาวที่ทำให้เกิดการจ้างงานอย่างต่อเนื่อง

อีกเรื่องที่รัฐบาลคาดไว้ผิดอย่างถนัดก็คือการขึ้นภาษีเหล้า เบียร์ และบุหรี่ โดยคาดว่าจะเก็บภาษีได้มากขึ้น เพราะอาจจะคิดว่าความยืดหยุ่นของอุปสงค์ต่อราคาของสินค้าเหล่านี้มีต่ำ ก็คือไม่ว่าราคาจะเปลี่ยนไปเท่าไหร่ คนก็จะบริโภคอยู่ดี เนื่องจากกลุ่มขาประจำนี่ไม่ว่ายังไงก็ขาดของพวกนี้ไม่ได้ แต่ไปๆ มาๆ กลายเป็นว่าสินค้าหนีภาษีตอนนี้ขายกันระนาว ไปๆ มาๆ รัฐขาดรายได้เพิ่มไปอีก ส่วนเรื่องเงินคลังตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงครับ กระเป๋าฉีกจนทะลุไปแล้วครับ
สงสัยภาคเอกชนคงจะต้องพึ่งพาตัวเองให้มากกว่านี้กระมังครับ เพราะว่าดูจากสถานการณ์แล้วคงจะพึ่งพาภาครัฐได้ยากครับ

ที่มา: เศรษฐกิจไทยกับ GDP ติดลบร้อยละ 7

ปัญหาเด็กลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น

2009-05-30T07:47:00.000-07:00

ช่วงนี้บังเอิญผมจะมีงานยุ่งซักหน่อยครับก็เลยไม่มีเวลา update บลอก แต่เห็นเรื่องอยู่เรื่องหนึ่งซึ่งค่อนข้างใหม่ในสังคมไทย ก็เลยอยากจะแสดงความเห็นครับ
เรื่องที่ค่อนข้างฮิตและถูกตีข่าวทุกวันไม่ว่าจะเป็นหนังสือพิมพ์ โทรทัศน์ หรือข่าวทาง SMS ก็คือข่าวลูกครึ่งไทยญี่ปุ่น ที่ตามหาพ่อคนญี่ปุ่น ที่ทิ้งลูกไป ไปๆ มาๆ พอข่าวนี้ดังก็มีสื่อติดตามข่าวนี้ทุกวัน เช่น ตื่นเช้าแปรงฟันกี่โมง ไปเดินเที่ยวไหน คิดอะไรอยู่ แม้แต่หน่วยงานภาครัฐก็เข้ามาช่วยเหลืออย่างเป็นเรื่องเป็นราว ซึ่งทำให้ตอนนี้มีลูกครึ่งในลักษณะนี้โผล่ขึ้นมาวันละคนสองคน จนผมไม่แน่ใจว่าหน่วยงานภาครัฐ หรือบุคคลที่เกี่ยวข้องที่ช่วยเหลือในกรณีแรกจะทำอย่างไรเหมือนกันครับ เพราะผมเชื่อว่ามีกรณีแบบนี้ในประเทศไทยเป็นจำนวนมาก อันเนื่องมาจากสาเหตุอะไรนี่ผมขอสงวนสิทธิไม่กล่าวถึงนะครับ เพราะว่าประเด็นนี้ค่อนข้างจะอ่อนไหวกับบางอาชีพในสังคมครับ

ผมคิดว่าปัญหานี้ก็คงจะเป็นเหมือนปัญหาสังคมทั่วไป เพียงแต่ผมคิดว่ายังมีปัญหาอื่นที่เราไม่ควรมองข้าม เช่น ปัญหาเด็กทุพพลภาพ ปัญหาทารุณกรรมเด็ก ฯลฯ ซึ่งกลับไม่ได้รับการเหลียวแล จาก สื่อ หรือบุคคลที่เกี่ยวข้อง เหมือนปัญหาลูกครึ่งไทยญี่ปุ่น ผมว่าเราน่าจะต้องมีสติกันเล็กน้อยนะครับกับสิ่งที่เรามองเห็น

ที่มา: ปัญหาเด็กลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น

การบริหารกระเป๋าเงินในภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ

2009-05-04T20:20:00.000-07:00

ช่วงนี้เราได้ยินแต่ข่าวเศรษฐกิจตกต่ำ จนตอนนี้นายกฯ อภิสิทธิ์ เลิกปากแข็งแล้วว่า GDP จะไม่ติดลบร้อยละ 5 แถมช่วงนี้ยังมีภาวะโรคหวัดแม๊กซิโกแทรกซ้อนเข้ามาอีกทำให้อุตสาหกรรมการบิน และอุตสาหกรรมท่องเที่ยวมีผลกระทบอย่างรุนแรง เนื่องจากประชาชนคนทั่วไปไม่กล้าเดินทางกันทางเครื่องบินครับ

ทีนี้มีแต่คนพูดว่าเศรษฐกิจแย่ มีแต่คนหดหู่ ธุรกิจเจ๊ง มีการปลดคนงาน แต่ไม่มีใครพูดถึงว่าจะจัดการรับมือกับภาวะเช่นนี้อย่างไร ผมเลยอยากจะเสนอแนวทางของตัวผมเองครับที่ลองแล้ว ผมว่าค่อนข้างจะเวิร์คนะครับ แต่สำหรับบางท่านอาจจะต้องปรับนิสัยตัวเองมากพอสมควรครับ

1. เรื่องการซื้อสินค้า ผมเข้าใจว่าหลายท่านอาจจะติดนิสัยซื้อสินค้าที่ไม่จำเป็นอยู่บ่อยครั้ง เช่น โทรศัพท์มือถือ บางท่านจะเปลี่ยนโทรศัพท์ทุกหกเดือน ซึ่งผมคิดว่ามันบ้าระห่ำไปหน่อยครับ ถ้าโทรศัพท์มันยังไม่เสียก็ใช้ๆ ไปก่อนเถอะครับ ในประเด็นแรกนี่ทุกท่านคงจะต้องเปลี่ยนนิสัยการจับจ่ายใช้สอบ อะไรที่มันไม่จำเป็นก็ตัดๆ ออกบ้างเถอะครับ เช่น รถเบนซ์ หรือ กาแฟสตาร์บัค มีเพื่อนผมคนหนึ่งตอนนี้ธุรกิจย่ำแย่สุดๆ เป็นหนี้เป็นสินถูกฟ้องร้อง ยังจมไม่ลงขับรถเบนซ์คันหรู เป็นหนี้บัตรเครดิตสิบล้าน และกินกาแฟสตาร์บัคทุกวัน ผมว่าแบบนี้จะแย่เิอา ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าไม่ขับเบนซ์ กับกินสตาร์บัค มันจะตายเชียวเหรอครับ

2. เรื่องนี้ผมไม่ค่อยจะถนัดเท่าไหร่ครับ แต่ทราบว่าหลายท่านมีกิ๊กเยอะ การมีกิ๊กเยอะนี่ถือเป็นภาระที่หนักหน่วงมากๆ ในยุคเศรษฐกิจแบบนี้ อย่าลืมนะครับว่าการที่ท่านมีกิ๊ก ทำให้ท่านจะต้องรับมือกับศึกหลายด้าน และเวลาเดินไปไหน ต้องมีวิสัยทัศน์ยาวไกลมากๆ เนื่องจากกลัวมีคนเห็น การมีกิ๊กทำให้ท่านต้องมีค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นเพิ่มขึ้นอีกมหาศาลโดยไม่จำเป็น แถมบางคนโดนกิ๊กงอแงจะให้ซื้อรถให้ใช้ ถ้าไม่ซื้อก็ไม่ยอม จนกระทั่งท่านหมดเงินนั่นแหละครับ แบบประเภทกระเป๋าแบน แฟนทิ้ง

3. เรื่องการเที่ยวทั้งกลางวัน กลางคืน และสุดสัปดาห์ ภาวะเศรษฐกิจแบบนี้ผมพอจะเข้าใจได้นะครับว่าหลายท่านอาจจะเครียด แต่การที่ท่านไปเที่ยวสถานบริการ เช่น พวก ผับ เธค นี่ไม่ได้ช่วยให้ท่านหายเครียด แต่อาจจะก่อให้เกิดความเครียด เนื่องมาจากเงินในกระเป๋าหายไปหมด เข้าสู่วงจร จน เครียด กินเหล้า นั่นแหละครับ ผมแนะนำให้ท่านอยู่กับบ้านอ่านหนังสือที่มีประโยชน์กับการทำงานจะดีกว่าครับ นอกจากจะไม่เสียเงินโดยใช่เหตุแล้ว ยังได้อาหารสมองเพิ่มขึ้นอีกด้วยครับ สำหรับการเที่ยวยาวๆ นี่ก็ละๆ บ้างครับ ประเทศนี้มีวันหยุดยาวแหลกราญ ผมว่าก็ละๆ ไปบ้างก็ดีครับ

4. งดการพนัน จะเป็นอีกหนึ่งทางที่ดีที่สุดครับ นอกจากจะไม่เกิดประโยชน์แล้ว ผมว่ามีแต่เจ๊งกับเจ๊ง ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยเห็นใครรวยจากการเล่นพนันครับ เว้นแต่เป็นเจ้ามือ หรือเจ้าของบ่อนการพนัน หรือในหนังฮ่องกง

ตอนนี้คิดออกแค่นี้ครับ วิธีการลดรายจ่ายที่ไม่จำเป็นออก ถ้าคิดอะไรเพิ่มได้อีกจะมาเขียนเพิ่มต่อนะครับ

ที่มา: การบริหารกระเป๋าเงินในภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ

เปิดโอกาสธุรกิจด้วยตลาดกลางพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ (e-Marketplace)

2009-04-28T08:15:00.000-07:00

มีท่านผู้อ่านเขียนเมล์มาถามว่า e-Marketplace คืออะไร จริงๆ ก็ไม่มีอะไรซับซ้อนครับ e-Marketplace
หรือตลาดกลางพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ก็เป็นหนึ่งในประเภทธุรกิจของ e-Commerce ซึ่งเป็นหนึ่งในช่องทางการเปิดตลาดของผู้ประกอบการไปยังทั่วโลกที่มีต้นทุนถูกที่สุด

ตลาดกลางพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ หรือ Electronics Marketplace (e-Marketplace) คือระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ (Information Technology) ที่สนับสนุนรูปแบบการทำธุรกรรมทางพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ที่มีบทบาทในการให้บริการใน 3 รูปแบบคือ

1. เป็นตัวกลางให้ผู้ซื้อ (Buyers) และผู้ขาย (Sellers) ได้พบปะ เพื่อทราบถึงโอกาสในทางธุรกิจของแต่ละฝ่าย

2. เป็นตัวกลางในการและเปลี่ยนข้อมูล สินค้า บริการ และการจ่ายเงินตามธุรกรรมที่ได้เกิดขึ้นจากการซื้อขายสินค้า และบริการ

3. เป็นผู้กำหนดกติกา กฎระเบียบ ในการเข้าใช้บริการ e-Marketplace เพื่อแลกเปลื่ยนสินค้า บริการ และธุรกรรม เพื่ออำนวยความสะดวกและความเชื่อมั่นให้ผู้ใช้บริการมีความมั่นใจและสะดวกในการใช้บริการมากขึ้น

ซึ่งตลาดกลางพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ (e-Marketplace) เป็นการดำเนินงานที่เปลี่ยนแปลงรูปแบบของการทำธุรกรรมเชิงพาณิชย์การค้าขายแลกเปลี่ยน และห่วงโซ่อุปทาน (Supply Chain) ของตลาดรูปแบบดั้งเดิมดังต่อไปนี้

1. เนื่องจากการประยุกต์ระบบเทคโนโลยีสารสนเทศของ e-Marketplace ทำให้การเข้าถึงข้อมูลเพื่อประโยชน์ในการซื้อขาย แลกเปลี่ยน และทำธุรกรรมได้อย่างรวดเร็ว และมีประสิทธิภาพ

2. e-Marketplace ช่วยให้ต้นทุนในการค้นหาข้อมูลต่ำลง เนื่องจาก e-Marketplace จะช่วยลดระยะเวลาในการค้นหาข้อมูลที่จำเป็น

3. ลดความเหลื่อมล้ำ และความไม่เท่าเทียมกันของข้อมูล ระหว่างผู้ซื้อ และผู้ขาย

4. ลดระยะเวลาของการติดต่อ ซื้อขายแลกเปลี่ยน และการตัดสินใจในการทำธุรกรรม

5. e-Marketplace ช่วยเพิ่มความสะดวกในการติดต่อระหว่างผู้ซื้อและผู้ขาย โดยที่ไม่ต้องพบปะในสถานที่เดียวกัน

ตัวอย่าง e-Marketplace ที่ผู้ประกอบการสามารถใช้เป็นช่องทางในการขยายโอกาสทางธุรกิจไ้ด้

อีเบย์ (eBay)
eBay ก่อตั้งเมื่อปี 2537 โดย ปิแอร์ โอมิดดียาร์ ที่เมืองซานโฮเซ
มลรัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา นับเป็น e-Marketplace ประเภท
Exchange แบบ Consumer-To-Consumer (C-To-C)
รายย่อยที่ประสบความสำเร็จเป็นอันดับหนึ่งของโลก
ปัจจุบันเป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ NASDAQ (รหัส: EBAY)

การวางขายของใน eBay ใช้ลักษณะการประมูลสินค้าเป็นหลักโดยสินค้าที่วางขายมีตั้งแต่ ของสะสม อุปกรณ์คอมพิวเตอร์ เฟอร์นิเจอร์ เสื้อผ้า หรือแม้กระทั่ง รถยนต์ ซึ่งมีการขายกันทุกวันสินค้าบางชนิดเป็นสินค้าหายากโดยเฉพาะอย่างยิ่งสินค้าของสะสมหลายอย่างได้มีการซื้อขายแลกเปลี่ยนใน eBay เนื่องจาก ตลาดของผู้ซื้อและผู้ขายที่มารวมตัวกันมากพอ ที่ทำให้เกิดมีการซื้อขายเกิดขึ้น การจ่ายเงินใน eBay
สามารถทำได้หลายระบบขึ้นอยู่กับการตกลงของผู้ซื้อและผู้ขาย โดยทาง eBay เองมีบริการระบบ PayPal
ซึ่งอำนวยความสะดวกให้ทั้งสองฝ่ายโดยหักเงินส่วนหนึ่งเข้ากับทาง PayPal เอง eBay ได้กำหนดประเภทสินค้าที่ห้ามวางขายในตลาดกลางของ eBay เองดังต่อไปนี้
• บุหรี่และยาสูบต่างๆ
• ผลิตภัณฑ์แอลกอฮอล์
• อาวุธ และกระสุน
• อวัยวะมนุษย์
• สินค้าที่ละเมิดลิขสิทธิ์ อาทิ เสื้อฟุตบอลปลอม,นาฬิกาปลอม
• สินค้าของฝ่ายนาซี
สินค้าที่แพงที่สุดในอีเบย์ (ข้อมูลปี พ.ศ. 2545) ที่มีการซื้อขายกัน คือผลงานของ Prince of Tyre ของ วิลเลียม เชกสเปียร์ ของปี พ.ศ. 2209 (ค.ศ. 1666) ราคา £5 ล้าน สำหรับสินค้าที่ใหญ่ที่สุดที่มีการซื้อขายกันคือเรือดำน้ำของสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง วางขายโดยเมืองหนึ่งในเขตนิวอิงแลนด์

อาลีบาบา (www.alibaba.com)
Alibaba เป็นตลาดกลางพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ประเภท Business-To-Business (B-To-B) ที่ก่อตั้งโดย Jack Ma ที่เมืองหางโจว ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เมื่อปี พ.ศ. 2542 ปัจจุบัน ได้ทำการซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์ฮังเส็งของฮ่องกง (หมายเลข HKSE: 1688) Alibaba ถือได้ว่าเป็น e-Marketplace ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดอันหนึ่งของโลก ปัจจุบัน Alibaba ได้รับการจัดอันดับเป็น e-Marketplace อันดับหนึ่งที่มีการแลกเปลี่ยนซื้อขายระหว่างผู้ขาย (Supplier) ในสาธารณรัฐประชาชนจีนกับตลาดโลก

ในเดือนสิงหาคม 2548 Yahoo.com ได้เจรจาซื้อหุ้น 40% ของ Alibaba เพื่อแลกเปลี่ยนกับการให้สิทธิการบริหาร Yahoo China ให้กับ Alibaba ปัจจุบัน Alibaba เป็นตลาดกลางแห่งโลกไซเบอร์ที่เป็นการรวมตัวกันระหว่างผู้ประกอบการกว่า 7 ล้านแห่ง จาก 200 ประเทศ กับผู้ประกอบการจีนอีก 2 ล้านราย ในการร่วมกันดำเนินธุรกิจค้าขายกันบนโลกออนไลน์ ผ่านตลาดกลางพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ จามูลค่าทางตลาดของ Alibaba
หลังจากร่วมมือกับยาฮู (Yahoo.com) แล้ว ได้เพิ่มขึ้นเป็น 4,250 ล้านเหรียญสหรัฐ

ซึ่งผู้ประกอบการสามารถใช้ช่องทางของ e-Marketplace ในการขยายช่องทางธุรกิจไปยังทั่วโลกได้โดยมีต้นทุนที่ถูกที่สุดครับ เนื่องจากตัวอย่างของ e-Marketplace ทั้งสองข้างต้น มีผู้ใช้งานจากทั่วโลก และเทคโนโลยีด้านไอทีสามารถช่วยให้เรามีช่องทางการตลาดได้ตลอด 24 ชั่วโมงครับ

ที่จริงยังมีกรณีศึกษาที่น่าสนใจเกี่ยวกับ e-Marketplace อีกหลายแห่งนะครับ โดยเฉพาะกลยุทธ์ที่ Taobao.com เอาชนะ eBay ในประเทศจีนได้อย่างราบคราบ หรือ Yahoo Japan ที่เอาชนะ eBay ในตลาดญี่ปุ่นได้เช่นกัน ว่างๆ จะมาเล่าให้ฟังนะครับ

ที่มา: เปิดโอกาสธุรกิจด้วยตลาดกลางพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ (e-Marketplace)

เพิ่มโอกาสทางธุรกิจด้วยการตลาดออนไลน์

2009-04-26T07:40:00.000-07:00

วันนี้ขอพักเรื่องการเมืองซักวันครับ บังเอิญมีผู้อ่านถามมาว่าการตลาดออนไลน์คืออะไร และต่างกับการตลาดทั่วไปอย่างไร

การตลาด หรือ Marketing ประกอบไปด้วยการบริหารกระบวนการค้นหา (Identifying) การคาดการณ์ (Anticipating) การสร้างความพึงพอใจกับลูกค้า (Satisfying) และการสร้างผลกำไรให้กับผู้ประกอบการ (Profitably) (Chartered Institute of Marketing www.cim.co.uk) ดังนั้นการตลาดแบบอิเล็กทรอนิกส์ หรือการตลาดออนไลน์ หรือ e-Marketing จึงเป็นกระบวนการที่นำเอาเทคโนโลยีสารสนเทศมาใช้ในกระบวนการตลาดดังกล่าว เช่น การใช้อีเมล์ เว็บไซต์ Search Engine เป็นต้น โดยจุดแข็งของการนำเอาเครื่องมือด้าน e-Marketing คือการมีช่องทางการสื่อสารที่เปิดกว้าง และสามารถทำได้ตลอด 24 ชั่วโมง

สำหรับตัวอย่างของการตลาดออนไลน์นั้น ที่ชัดๆ ก็เห็นจะเป็น Search Engine Optimization (SEO) ครับ ซึ่งหลักการไม่มีอะไร การทำ SEO คือการทำอย่างไรให้อันดับของเว็บไซต์เราติดอันดับการค้นหาในเครื่องมือ Search Engine เช่น Google หรือ Yahoo ครับ

จากรูปข้างต้น จะเห็นได้ว่าในการที่เว็บไซต์เราได้ขึ้นอันดับใน Search Engine จะมี 2 วิธี คือ 1) จ่ายเงิน 2) ขึ้นโดยธรรมชาติ ซึ่งการขึ้นโดยธรรมชาติ จะมีความน่าเชื่อถือมากกว่าเว็บไซต์ที่จ่ายเงิน และมีโอกาสที่จะถูกคลิ๊กมากกว่าถึง 5 เท่า ซึ่งไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆ จะขึ้นได้นะครับ ก็ต้องมีการปรับแต่งเว็บไซต์ และใช้เทคนิคบางอย่างในการสร้างอันดับ จากการสำรวจพบว่าในปัจจุบันเวลาคนทั่วไปจะหาข้อมูล จะเป็นการหาข้อมูลทาง Search Engine ประมาณ 80% ที่เหลือก็จะเป็นการหาจาก Brochure เป็นต้น

นอกจาก Search Engine Optimization แล้วก็ยังมีการใช้ email makrketing ที่ทำการส่งอีเมล์เพื่ออัพเดทข่าวสารเพื่อให้ลูกค้าได้ทราบถึงผลิตภัณฑ์ของบริษัทในปัจจุบันว่ามีอะไรบ้าง ซึ่งเครื่องมือ email marketing เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการรักษา และบริการลูกค้าเดิม (Customer Retention) แต่การส่ง emai แบบมั่วกระจายนั้นทั่วไปจะมีคนคลิ๊กแค่ 3% เท่านั้น ดังนั้น จึงต้องมีเทคนิคที่ทำให้คนสนใจในการคลิ๊กมากขึ้นครับ
นอกจากนี้ยังมีการใช้ Blog ในการทำการตลาดแบบออนไลน์อีกด้วยครับ เช่น ใช้ Blogger.com ในการให้ข้อมูลข่าวสารกับลูกค้าในเชิงของข้อมูลที่มีประโยชน์ทั่วไป

ที่จริงยังมีตัวอย่างอื่นๆ อีกมากมายนะครับ ในการทำการตลาดแบบออนไลน์ และมีหลายบริษัทที่ทำการตลาดในรูปแบบออนไลน์ เช่น eBay Amazon.com หรือแม้แต่การหาเสียงของประธานาธิบดีโอบามา ก็ใช้การตลาดแบบออนไลน์เหมือนกันครับ ซึ่งได้เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่าเป็นเครื่องมือที่ได้ผล ยิงทีเดียวตายกันทั้งบาง

ความชอบธรรมของการบล๊อกเว็บไซต์โดยกระทรวง ICT

2009-04-25T11:56:00.000-07:00

หลังจากที่กระทรวง ICT ได้ทำการบล๊อกเว็บไซต์ผมไปหนึ่งวัน ซึ่งผมค่อนข้าง surprise กับการบล๊อก Blog ของผมมากๆ ว่า ทำไปได้อย่างไร มีหลักการอะไรในการบล๊อก คงจะมีพวกโรคจิตสมุนอำมาตย์ไปแจ้งกระมังครับ เลยโดนบล๊อก แต่อย่างว่าล่ะครับ เค้าบล๊อกได้ ผมก็มีวิธีในการปลดได้ ถึงจะบล๊อกไปได้อีก ผมก็ปลดหนีมันได้อีกครับ ดังนั้นท่านผู้อ่านในเมืองไทยตอนนี้ก็สามารถอ่าน Blog ของผมได้ตามปกติแล้วครับ (โง่ชิบหาย จะบล๊อกทั้งทีก็เสือกบล๊อกไม่เป็น)

ทีนี้เราคงต้องมาพูดถึงความชอบธรรมในการบล๊อกเว็บไซต์ของชาวบ้านกันซะหน่อยนะครับว่าทำการบล๊อกไปทำไม ผมเข้าใจว่าที่ทำการไล่บล๊อกเว็บไซต์นั้นมีความประสงค์คือต้องการที่จะปิดข่าวสารของฝ่ายตรงข้ามทั้งหมด เพื่อให้ประชาชนได้รับข้อมูลข้างเดียว และไม่ต้องการให้มีการแสดงความเห็นในด้านตรงกันข้าม ซึ่งผมคิดว่าในการปกครองระบอบประชาธิปไตยนี่ ถ้ายอมรับความเห็นที่แตกต่างไม่ได้ ก็อย่ามาบอกว่าประเทศนี้เป็นระบอบประชาธิปไตยเลยครับ มันป่วยการเปล่าๆ

ถ้าผมจะเขียนความจริงเกี่ยวกับเรื่องของอำมาตยาธิปไตย แล้วอดรนทนไม่ได้ โต้แย้งไม่ออก ก็เลยใช้วิธีการบล๊อกเว็บไซต์เอา ผมว่ามันเป็นวิธีการของพวกอำมาตย์ครึ่งชายครึ่งหญิงนะครับเนี่ย
ยิ่งวันก่อนมีนักศึกษาปริญญาโทมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี หลักสูตร GMI อยู่คนนึง บอกผมว่าถ้าฆ่าทักษิณตายคนเดียว เรื่องมันก็จะจบ เพราะว่าคนไทยลืมง่าย ผมเองเลยค่อนข้างช๊อคกับวิธีคิดที่ดูถูกประชาชนของนักศึกษาระดับปริญญาโทคนนี้จริงๆ ครับ

เอาเถอะครับ ผมก็รอให้บล๊อกอีกครั้งหนึ่ง แล้วรอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปครับ เบื่อประเทศพม่า 2 จริงๆ ผมนึกว่าผมกำลังอยู่ในประเทศพม่านะครับ

ที่มา: ความชอบธรรมของการบล๊อกเว็บไซต์โดยกระทรวง ICT

การบริหารงานของ CFO จังหวัดในการแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจ

2009-04-23T11:47:00.000-07:00

จริงๆ วันนี้ผมค่อนข้างจะ surprise ว่า Blog ของผมถูกกระทรวง ICT มัน blcok ไปเรียบร้อย ทำให้ผู้เข้าชมในประเทศไทยคงจะไม่สามารถอ่านบทความของผมได้อีก แต่ไม่เป็นไรครับเทคโนโลยีมันก็คือเทคโนโลยี มัน block ได้ ผมก็แหกด่านมะขามเตี้ยมาเขียนให้ท่านอ่านได้ กะอีแค่เขียนความจริงเรื่องระบอบอำมาตย์ ใครจะเป็นจะตายหรือไงไม่ทราบได้

ที่จริงแล้วช่วงนี้เรามักจะได้ยินแต่ข่าวเรื่อง GDP ของประเทศติดลบเท่านั้นเท่านี้เปอร์เซ็นต์ แล้วก็แถมยังถังแตกเก็บภาษีต่ำกว่าเป้าอีกต่างหาก ก็ว่ากันไปครับ แต่จริงๆ แล้วในการแก้ปัญหาของกระทรวงการคลังสามารถทำได้อีกอย่างหนึ่งคือการใช้กลไกของ CFO จังหวัดเข้ามาช่วยได้ครับ ก่อนอื่นก็ต้องอธิบายว่า CFO จังหวัดนั้นคือใคร

ในทุกจังหวัดเราจะมีผู้ว่าราชการจังหวัด ซึ่งเป็นหัวหน้าส่วนราชการของจังหวัด และมีตัวแทนจากส่วนกลางของกรมต่างๆ ไปประจำการที่จังหวัดนั้นๆ ซึ่งแปลง่ายๆ ว่าผู้ว่าราชการจังหวัดต้องทำหน้าที่ CEO ของจังหวัดในการพัฒนาจังหวัด โดยต้องบูรณาการงบประมาณของจังหวัดเข้าด้วยกัน เพื่อให้การแก้ไขปัญหาต่างๆ เป็นไปในทิศทางเดียวกัน ซึ่งไอเดียนี้ยังค่อนข้างจะทำได้ไม่ง่ายสำหรับประเทศไทย เนื่องจากผู้บริหารของจังหวัดจะต้องเก่งมากๆ

อย่างไรก็ตามในแต่ละจังหวัดจะมีอีกตำแหน่งหนึ่งเรียกว่าคลังจังหงัด ซึ่งใครจะเบิกเงินหลวงก็ต้องมาวางใบฎีกาที่คลังจังหวัดครับ เพื่อทำการบันทึกรายการเบิกจ่ายเข้ามา แต่ในปัจจุบันบทบาทของคลังจังหวัดได้ถูกปรับเปลี่ยนให้ไปทำหน้าที่ CFO ของจังหวัดด้วย คือต้องทำหน้าที่บริหารเงิน และช่วยผู้ว่าราชการจังหวัดในการเพิ่มผลผลิตมวลรวมจังหวัด หรือ GPP จังหวัด ซึ่งล้อมาจากสมการ GDP ครับ

ท่านที่เรียนเศรษฐศาสตร์คงจะทราบว่าสมการของ GDP คือ G + C + I +X - M ว่ากันง่ายๆ คือ ผลผลิตมวลรวมประชาชาตินั้นจะประกอบไปด้วย การใช้จ่ายของภาครัฐ (G) การใช้จ่ายของภาคประชาชน (C) การลงทุนของภาคเอกชน (I) การส่งออก (X) และการนำเข้า (M) ซึ่งในสมการของ GPP ก็เป็นเช่นเดียวกัน แต่จะเจาะเฉพาะจังหวัดเท่านั้นครับ

ทีนี้ตามที่เราทราบกันว่าตอนนี้รัฐบาลถังแตก ดังนั้นกลไกตัว G มันคงจะทำงานไม่ได้ ตัว C ก็ลำบาก เพราะว่าประชาชนไม่มั่นใจว่าเดือนหน้าจะมีงานทำมั๊ย ดังนั้นตอนนี้ที่พึ่งได้ ก็เห็นจะมีการลงทุนจากภาคเอกชน (I) แต่ภาคเอกชนก็คงจะติดขัดที่ ถ้าประชาชนไม่ยอมใช้จ่าย ถึงผลิตสินค้าออกมาก็คงขายไม่ได้ ก็อาจจะเบรคกันตัวโก่ง ดัวนั้น CFO จังหวัดต้องจะต้องทำงานหนักขึ้นในช่วงนี้ครับ ในการช่วยผู้ว่าราชการจังหวัดวิเคราะห์ข้อมูลว่าจะช่วยกันเพิ่ม GPP ของจังหวัดกันตรงจุดไหน ในเมื่อกลไกของการเบิกจ่ายชะงักแล้ว

วิธีการเพิ่ม GPP ของจังหวัด ก็มีวิธีดังต่อไปนี้ครับ

1. ดูตัวเลขการใช้จ่ายของภาคประชาชนในจังหวัดว่าลดลงหรือไม่ประการใด ถ้าลดลงแปลว่าเช็คช่วยชาติของเราท่าทางจะไปไม่รอดกระมัง ดังนั้นก็ต้องหารือกับการค้าภายในจังหวัดว่าจะทำอย่างไรดี ที่จะช่วยให้ประชาชนกลับมาใช้จ่ายอีกครั้ง

2. CFO จังหวัดกับผู้ว่า หนีไม่พ้นที่จะต้องทำหน้าที่เซลส์แมน ในการออก roadshow แบบผู้ว่ามณฑล ของจีน ในการหาผู้ลงทุนในจังหวัดตนเอง ซึ่งอันนี้หมายถึงว่า CEO และ CFO ต้องทำงานเชิงรุกอย่างมากๆ ครับ ซึ่งอาจจะสวนทางกับวิธีทำงานของระบบราชการไทยก็ได้ครับ

ฯลฯ คิดเองบ้างครับ ตอนนี้เซ็ง Blog โดนบล๊อก แบบไม่สมเหตุผล

การใช้กลไกของผู้ว่า CEO และ CFO จังหวัดจึงเป็นกลไกที่สำคัญมากๆ ในการฟื้นฟูเศรษฐกิจในตอนนี้ครับ ถ้าทางจังหวัดหวังจะรอพึ่งส่วนกลางอย่างเดียวนี่คงลำบากแน่ๆ ครับ

จะปิดปากประชาชนไปถึงไหน

2009-04-23T10:09:00.000-07:00

ผมหายไปหลายวันไม่ได้โดนใครจับเข้าคุกนะครับ บังเอิญช่วงนี้งานเยอะมากๆ

พอผมกลับมาเช็คพบเรื่องตลกที่สุดในโลก ก็คือ Blog ของผม varanyu.hroyy.com ถูกกระทรวง ICT บล๊อกไว้ ด้วยสาเหตุอะไรไม่ทราบ หรือสงสัยว่าผมจะพูดความจริงมากเกินไปหรืออย่างไรครับ หรือว่าไปเขียนกระทบอำมาตย์ที่ไหนเข้าก็ไม่ทราบได้

ท่านอยากจะบล๊อกก็บล๊อกไปเถอะครับ ช่องทางอื่นๆ ผมยังมีเยอะแยะ ปิดหูปิดตาประชาชนเข้าไปเถอะครับ คนในประเทศไทยอ่านไม่ได้ แต่ผมมีวิธีที่ทำให้คนทั้งโลกเค้าอ่านกันได้

รอดูนะครับ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

2009-04-09T05:46:00.001-07:00

เศรษฐศาสตร์

เศรษฐกิจไทยบรรลัยด้วยอำมาตยาธิปไตย

2009-04-08T12:18:00.000-07:00

วันนี้ผมเห็นนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ออกทีวี แถลงการณ์ขอไม่ให้ประชาชนมาชุมนุม เนื่องจากเหตุผลอะไรก็แล้วแต่นายอภิสิทธิ์จะพูด แต่ผมสงสัยว่าตอนพวกม๊อบเสื้อเหลืองออกมา นายอภิสิทธิ์หายไปไหน ทำไมไม่ออกมาครับว่าให้นึกถึงประเทศชาติบ้าง ยิ่งวันนี้ พล.อ. สมเจตน์ บุญถนอม และพวก สว. ลากตั้ง (ซึ่งก็มีที่มาจากพวกอำมาตย์ศักดินา) ออกมาบอกว่าจะตั้งค่าหัว พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร 1 ล้านบาท นี่ฟังดูก็ชัดเจนว่าเป็นพวกหางเครื่องออกมาสร้างสีสันขัดจังหวะการไล่พวกอำมาตย์ ด้วยการยัดข้อหาไม่จงรักภักดีๆๆ เอะอะอะไรก็ไม่จงรักภักดี เหมือนกับสมัยตุลา 19 ครับ ที่เอะอะอะไรก็ยัดข้อหาคอมมิวนิสต์ ส้นเท้าจริงๆ ครับพวกนี้ เวลาผ่านไปสามสิบกว่าปี ยังเป็นไดโนเสาร์ตามโลกไม่ทันว่าจะเอามือปิดฟ้าแบบสมัยปี 19 ที่คุมสื่อ แล้วใช้วิทยุยานเกราะในการเรียกทหาร มาบดขยี้ประชาชน ยุคนี้มันยุคไซเบอร์ครับพี่น้อง มีทั้งอินเทอร์เน็ต SMS MMS ฯลฯ ประชาชนไม่ได้โง่นะครับ แน่จริงก็ไปปิด Youtube กับ Google สิครับ อาจจะใช้มุขสมัยปี 19 ที่คิดว่าจะเอาทหารไปขู่ Google กระมัง ถ้าทำได้ผมจะกราบงามๆ ซักที
พอพูดถึงระบอบอำมาตยาธิปไตย หลายท่านอาจจะสงสัยว่ามันคืออะไร ทำไมมีคนกว่าครึ่งประเทศต้องออกมาต่อต้านกันด้วย หรือว่าพวกต่อต้านนี่รับเงินรับทองของทักษิณกันหมดหรือไง ก็อธิบายง่ายๆ ครับว่าระบอบอำมาตยาธิปไตยก็คือระบอบที่มีพวกศักดินา หรือพวกที่คิดว่าตัวเองเป็นชนชั้นสูง วิเศษกว่าประชาชน และทำแทรกแซงการปกครองระบอบประชาธิปไตยทุกรูปแบบ มันอยากให้ใครเป็นนายกฯ มันก็จัดการ โดยไม่สนใจประชาชน แต่ที่ไม่ออกหน้ามาแสดงตน และปกครองโดยตรง ก็เพราะว่าโลกวันนี้มันไม่มีประเทศไหนที่ยอมรับระบอบนี้ไงครับ
ระบอบอำมาตยาธิปไตยนี่จะเน้นเรื่องของการใช้เส้นสาย ระบบอุปถัมภ์ และเอาเปรียบชาวบ้าน ผ่านการเข้างานโปรเจ็กภาครัฐ แบบมือใครยาวสาวได้สาวเอา และกลัวว่าคนชั้นล่าง หรือคนชั้นกลางจะถีบตัวขึ้นมาเสมอเหมือน คนพวกนี้สังเกตุง่ายๆ ครับว่ามีพฤติกรรมคือจะมีลักษณะทำตัวแบบพวกศักดินา รังเกียจและดูถูกคนชั้นล่าง ประเทศไทยที่ไม่เจริญก็เพราะระบบพวกนี้แหละครับที่ทำให้คนไทยไม่นิยมทำให้ตัวเองเก่ง เพราะว่าเห็นตัวอย่างของพวกอำมาตย์ศักดินาคือการใช้เส้นสาย วันๆ ไม่ต้องคิดอะไร เดินฉุยฉายไปงานสังคมเพื่อหาเส้นๆ จนกระทั่งตั้งม๊อบมีเส้นขึ้นมานี่แหละครับ
ที่สาหัสที่สุดที่พวกอำมาตย์ทำไว้กับประเทศไทย คือการให้ม๊อบมีเส้นของพวกอำมาตย์ไปปิดสนามบินนานาชาติ โดยการช่วยเหลือใส่เกียร์ว่างแบบสองมาตรฐานของพวกทหาร พวกนี้มันก็ไม่เดือดร้อนสิครับ เหมือนกับที่ผมเคยบอกไว้ เพราะว่าพวกอำมาตย์ศักดินา มันไม่สนใจว่าประเทศจะเป็นอย่างไร พวกอำมาตย์ศักดินามันมีชีวิตสุขสบายมีคนเอาเงินเอาทองมาประเคนให้อยู่แล้ว เพื่อผลประโยชน์บางอย่าง ขอให้ระบอบอำมาตย์ได้อยู่ต่อไปมันก็พอใจแล้วครับ การปิดสนามบิน และอาหารที่อร่อย ดนตรีไพเราะของไอ้อ้วนกษิตนั่น ทำให้เกิดผลเสียหายต่อระบบเศรษฐกิจอย่างเป็นลูกโซ่ เศรษฐกิจพัง คนไม่มาเที่ยว ลงทุนหดหาย แล้วยังมีหน้าไปเปรียบเปรยว่าทักษิณโกงมากกว่านี้อีก คิดได้ไงครับ
ผมละเบื่อพวกนักวิชาการบางคนที่ชอบออกมาบอกว่า “ผมไม่เห็นด้วยกับการปิดสนามบิน แต่มันขึ้นอยู่กับเจตนารมณ์” คำว่าเจตนารมณ์ของนักวิชาการพวกนี้มันก็พูดลอยๆ แบบเท้าของผมนี่แหละครับที่ไม่รู้จะไปทางไหนเหมือนกันซึ่งอาจจะไปโดนบนหน้าพวกมันก็ได้ครับ หรืออาจารย์ศักดินาบางคนที่บังคับให้นักศึกษาใส่เสื้อเหลืองมาเรียน ท่านไม่ทราบหรือครับว่าที่ประเทศไทยมีระบบการศึกษาที่ห่วยแตกแบบนี้ ก็เพราะว่ามีอาจารย์ไดโนเสาร์บังคับวิธีคิดของนักศึกษาแบบท่าน
ตอนนี้ประเทศไทยเป็นหนึ่งในสองของประเทศในอาเซียนที่จะมีเศรษฐกิจแย่ที่สุด ยิ่งฟังนายกรณ์ จาติกวณิช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ของรัฐบาลเปรตกู้ออกมาบอกว่าที่จะกู้นี่ก้อนแรกนะครับ ยังจะมีอีกที่จะกู้ออกมากระตุ้นเศรษฐกิจ ถ้ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังคิดได้แค่ว่าจะกู้เงินมาจากไหน แต่หาเงินไม่เป็น สงสัยประเทศจะบรรลัยก็พวกอำมาตย์ศักดินานี่อีกแหละครับ
สุดท้ายจะฝากอะไรให้กับทหารที่ปกป้องระบอบอำมาตย์นะครับว่า ทหารก็เหมือนม้า รัฐบาลก็เหมือนจ๊อกกี้ แต่ประชาชนเป็นเจ้าของคอกม้านะครับ

เช็ค 2,000 บาท ช่วยชาติ หรือช่วยใครกันแน่

2009-04-08T12:17:00.000-07:00

เมื่อวานบังเอิญผมไปประชุมที่ห้างสรรพสินค้าใหญ่แห่งหนึ่งกลางกรุงแถวๆ ราชประสงค์ เห็นมีงานแถลงข่าวช๊อปช่วยชาติ ด้วยเช็คสองพันบาทที่ท่านรัฐบาลนักกู้ แจกมาให้ประชาชน โดยจัดให้มีโปรโมชั่นพิเศษเหมือนห้างใหญ่อื่นๆ
เท่าที่ผมสำรวจดูแบบคร่าวๆ พบว่าเช็คช่วยชาติสองพันนี่ ดูเหมือนจะไม่ค่อยเอื้อให้เกิดการออม และเหมือนกับเป็นการช่วยนายทุนทางอ้อมยังไงชอบกลครับ ลองคิดแบบง่ายๆ นะครับว่าเช็คสองพันบาทนี่ เอาไปซื้อของที่โชว์ห่วยได้มั๊ย คำตอบคือไม่ได้ เพราะว่าเค้าไม่รับทอนแน่นอนครับ ส่วนจะไปซื้อของที่ห้างใหญ่ก็ต้องใช้สองพันเลยรวดเดียว และยังต้องแถมเงินไปอีก เพราะว่าส่วนใหญ่ก็ซื้อของที่มีมูลค่ามากกว่าหน้าเช็คบวกส่วนเพิ่มอยู่แล้วครับ เพราะว่าถ้าซื้อไม่ครบ บางห้างเค้าไม่มีทอนเงินให้นะครับ
ไปๆ มาๆ ดูเหมือนกับว่ารัฐบาลกำลังจะเอาเงินของประชาชนไปแจกให้ห้างใหญ่ โดยผ่านมือของประชาชนยังไงยังงั้น แบบนี้ผมก็สงสัยว่าเช็คสองพันนี่ช่วยชาติ หรือว่าช่วยใหรกันแน่ครับ
อ้อ วันนี้ผมฟังข่าวบอกว่าคนเสื้อแดงไปชุมนุมกันหลักพัน เมื่อกี๊เลยขับรถไปดู ผมว่าคนที่บอกว่าหลักพันสงสัยจะตกคณิตศาสตร์แน่นอนครับ

ความเหลื่อมล้ำของรายได้ระหว่างชนชั้น

2009-04-08T12:12:00.000-07:00

บังเอิญช่วงนี้หายไปนานครับ มีภารกิจเกี่ยวกับการตรวจข้อสอบกองโต และงานประชุมเยอะมากๆ ครับ
ช่วงนี้มีประเด็นร้อนอยู่หนึ่งประเด็นเกี่ยวกับเศรษฐกิจการคลังของประเทศ นั่นก็คือการเก็บรายได้จากภาษีหลุดเป้าไปกว่า 17% ซึ่งเป็นตัวชี้วัดถึงความอันตรายต่อสถานะเงินคงคลังของประเทศเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นรัฐบาลจึงต้องหารายได้เพิ่มอย่างเดียว หรือไม่ก็ต้องรับฉายารัฐบาลเปตรกู้ไปซะ เนื่องจากมีแต่ปัญญาใช้เงิน แต่หาเงินไม่เป็น ยิ่งรัฐบาลประกาศชัดเจนว่าไม่เอาหวยบนดินแน่นอน ซึ่งเหมือนเป็นการปกป้องเจ้ามือหวยใต้ดินโดยแท้

วันนี้ผมมีโอกาสได้อ่านผลงานของนักเศรษฐศาสตร์ท่านหนึ่งที่ได้รับรางวัลโนเบล คือ ไซมอน คุซเนท (Simon Kuznets) ซึ่งเป็นนักเศรษฐศาสตร์ชาวอเมริกัน แต่สัญชาติยูเครน ท่านมีชื่อเสียงอย่างมากเนื่องจากได้รับรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ในปี คศ. 1971
ผลงานวิจัยของท่านเกี่ยวกับการหาความสัมพันธ์ระหว่างความเหลื่อมล้ำของรายได้ระหว่างคนรวยกับคนจน (Income Inequality) และผลผลิตมวลรวมของชาติ (Gross National Productivity, GNP) ซึ่งท่านได้ทำการเก็บข้อมูลของกลุ่มประเทศต่างๆ ทั้งประเทศด้อยพัฒนา กำลังพัฒนา และพัฒนาแล้ว และหาความสัมพันธ์ระหว่างความเหลื่อมล้ำของรายได้กับ GNP พบปรากฎการณ์คือ GNP ที่มีค่าน้อยจะพบว่ามีค่าความเหลื่อมล้ำของรายได้ประชากรจะมีค่าน้อย และมีค่ามากขึ้นเมื่อประเทศมีการขยายตัวทางเศรษฐกิจที่สูงขึ้น หรือ GNP มีค่าสูงขึ้น และจะคงที่จนกระทั่งมีค่าลดลงอีกครั้งเมื่อ GNP มีค่าสูงขึ้นไปอีก!!! ดังปรากฎในกราฟ Kuznets Curve ในภาพข้างล่างครับ

Kuznets อธิบายปรากฎการณ์นี้ได้ว่าเมื่อรายได้ต่อหัวของประชากรมีน้อยหมายถึงว่าประชากรส่วนใหญ่ยังอยู่ในสภาพแวดล้อมการทำงานแบบไม่มีประสิทธิภาพ จึงทำให้รายได้ประชากรมีค่าไม่สูงนัก เนื่องจากยังคงอยู่ในภาคการผลิตที่มีมูลค่าต่ำอยู่ จึงทำให้จนโดยถ้วนหน้าครับ แต่เมื่อรายได้ประชากรสูงขึ้น ความเหลื่อมล้ำจะเพิ่มขึ้น ทั้งนี้เนื่องจากการปรับโครงสร้างเศรษฐกิจของประเทศจากประเทศเกษตรกรรม เข้าสู่การใช้เทคโนโลยีในด้านอุตสาหกรรม ซึ่งจะมีผลผลิตมากขึ้น และมีปริมาณเงินในระบบมากขึ้น เงินเฟ้อ และของแพงขึ้น แต่จะมีบางคนที่ยังไม่สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพเศรษฐกิจที่ขยายตัว และถูกทิ้งไว้ข้างหลังการพัฒนาเศรษฐกิจ ทำให้ช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจนมากขึ้น เหมือนประเทศสารขัณฑ์
ความเหลื่อมล้ำจะคงที่เข้าสู่จุดหนึ่ง จนกระทั่งเศรษฐกิจโตขึ้นความเหลื่อมล้ำจะลดลง โดยการดำเนินการลดความเหลื่อมล้ำโดยรัฐบาลผ่านกลไกของภาษีมรดก ซึ่งเป็นแนวทางในการหารายได้ของภาครัฐ และลดความเหลื่อมล้ำของการกระจายรายได้ ซึ่ง Kuznets ได้พบว่าประเทศกำลังพัฒนาได้เน้นเรื่องของการเติบโตทางเศรษฐกิจมากเกินไป จนไม่ได้ดูถึงความเหลื่อมล้ำของรายได้ ซึ่งประเทศที่มีคุณภาพชีวิตที่ดีนั้นเกิดจากความเหลื่อมล้ำของรายได้มีน้อย ซึ่งไม่ทิ้งคนที่ตามไม่ทันไว้ข้างหลังให้อยู่กับสภาวะการเติบโตทางเศรษฐกิจ และเงินเฟ้อจนรายได้ตามไม่ทันครับ

จริงๆ รัฐบาลมีแนวทางในการจัดเก็บภาษีโดยที่ไม่ต้องกู้หลายวิธีครับ เช่น การจัดเก็บภาษีมรดก การใช้กลไกของหวยบนดิน หรือการลงทุนเพิ่มของรัฐวิสาหกิจเพื่อเพิ่มการจ้างงานในระบบ ฯลฯ แต่อย่างว่าล่ะครับว่าการกู้เงินต่างประเทศมันง่ายที่สุดครับ ไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องใช้สมองด้วยครับ ส่วนการที่จะไปแตะของร้อนแบบภาษีมรดก หรือหวยบนดินอาจจะไปทำให้ใครหลายคนเดือดร้อนและทำให้รัฐบาลเก้าอี้ร้อนก็ได้ครับ